تو را شکر مي گويم.
اين بار تو را شکر مي گويم.
به بودنت،به هستي ات، به عشقت، به احساست، به وجودت!
اين بار تو را به شکرت شکر مي گويم!
اين بار تو را شکر مي گويم.
به بودنم، به هستي ام، به عشقم، به احساسم، به وجودم!
اين بار تو را به شکرم شکر مي گويم!
اين بار تو را شکر مي گويم.
به بودنش، به هستي اش، به عشقش، به احساسش،به وجودش!
اين بار تو را به شکرش شکر مي گويم!
اين بار مي دانم چرا و چگونگي شکرم را!
تو را شکر....!!!
××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××
در دل آتش فقر ...
دامن خاموشی
از همه تلخی جانسوز که یک عمر چشید : قلب من
قلب من بسکه طپید !
قلب من بسکه شکست ...
نفسم بسکه در اعماق دلم نعره کشید .
هوسم ، بسکه به مغزم کوبید ...
درد بیچارگی و ماتم جانسوز سکوت
بسکه بر خاک سیاهم مالید .
همچو یک قطره سرشک ، از دل خون ،
زندگی ، از لب چشمم غلطید !
لاشه ی مرده ی روحم بوسید
وندر آغوش بهم کوفته ی وهم و جنون ،
مغز سرگشته ی بختم پوسید
***
نفسم
هر چه بیهوده مرا کشت بسم بود ٬ بسم
نفس بیکسم ای زنده دلان ٬ قطع کنید
سینه ام چاک کنید
این غبار ستم از روی رخم پاک کنید
قلب من پاره کنید
به چه کار آید این چشمه ی خون ؟
این تن مرده ی مرگ :
که تن زنده ی من کرده چنین آواره
از کف سینه ام ٬ آرید برون
ببرید ...
ببرید : در بیابان سکوت
زیر مشتی لجن و سنگ سیه خاک کنید !
***
نظری بر سر پوشیده ز برفم فکنید
وه بدانید اگر ،که چقدر از پس این دیده ی حسرتبارم
چهره ی زشت ستمکاری و محنت دیده !
ای چوانان شریف .
به خدا در پس هر رشته از این خرمن برف
عالمی رنج سیه روزی و غم خوابیده !
***
کف پایم نگرید ... !
نگرید این کف پایم که خزید ،
سالها پشت زمین ...
سند زنده ای از درد شرربار است این ،
مکتب رنج توانسوز بسی خاراست این !
قطرات سیه خون که چنین ناله کنان
همچو خاکستر سرد .
از پر پینه ی دل سوخته اس میبارد .
از غم خانه بدوشان بیابان پیما ...
وزنم ریزش باران ستم ، در شب سرد ...
داستان ها دارد !