مصاحبه ای با خودم

اي خداوند !

تو كه به بني آدم كرامت بخشيده اي .

تو كه امامت خاص خويش را بر دوش آدم نهاده اي .

تو كه همه ي پيامبرانت را براي تعليم كتاب و تحقق عدالت مبعوث كرده اي.

     تو كه عزت را از آن خود مي خواهي و از آن پيامبران خود و از آن انسان هايي كه ايمان دارند .

ما انسانيم

    به تو و پيامبرانت ايمان داريم

    آزادي و آگاهي و عدالت و عزت را از تو ميخواهيم ، ببخش كه سخت محتاجيم و درد ناكانه تر از همه وقت قرباني اسارت و جهل و ذلتيم .

اي خداوند !

به علماي ما مسئوليت و به عوام ما علم ، و به مومنان ما روشنايي و به روشنفكران ما ايمان  و به متعصبين ما فهم و به فهميدگان ما تعصب ، و به زنان ما شعور و به مردان ما شرف و به پيران ما آگاهي و به جوانان ما اصالت ، و به اساتيد ما عقيده و به دانشجويان ما ... نيز عقيده و به خفتگان ، بيداري و به بيداران ما اراده و به مبلغان ما حقيقت و به دينداران ما دين و به نويسندگان ما تعهد وبه هنرمندان ما درد و به شاعران ما شعور و به ضعيفان ما نيرو ، و به محافظه كاران ما گستاخي و به نشستگان ما قيام ، و به راكدان ما تكان و به مردگان ما حيات ، و به كوران ما نگاه ، و به خاموشان ما فرياد و به مسلمانان ما قرآن و به شيعيان ما علي و به فرقه هاي ما وحدت و به حسودان ما شفا ، و به مردم ما خود آگاهي و به همه ي ملت ما ، همت تصميم و استعداد فداكاري و شايستگي نجات و عزت بخش .

((آمين))

 

 

 

 

 

 مصاحبه ای با خودم

- لبها براي چه هستند ؟

-      لبخند .

-      چشمها براي چه ؟

-      زيارت.

-      دل براي چيست ؟

-      نهانداشت رازها .

-      حالا بگو چرا تولد؟

-      تا خدا را تاماشا كنيم .

-      وچرا مرگ؟

-      تا خود را نزديك ببينيم .

-      تو ميداني چرا بعضي از انسانها مرگ ندارند ؟

-      آنها پرواز ميدانند .

-      آخرين سوال : تو ،پرواز ميداني .

-      آري .

-      ولي من در كناره يا بر شانه هاي تو بالي نمي بينم .

-      حق با شماست من بالي ندارم . نه بر شانه ها و نه در كناره هايم

-      پس چگونه به آسمان پرواز مي كني؟

-      من به آسمان پرواز نمي كنم .

-      چه شوخي غريبي ، نكند به خاك ... يا به ريسمان؟ اصلا مي تواني نشان بدهي كه چگونه پرواز مي كني ؟

-      مگر وقت نماز شده است ؟

 

رشته ای از جان او به جان تو بسته ست  !

 
    دست غريقی به دست توست ، كه دريا

   در پي آن طعمه ، در تلاش و تكاپوست .

   دست غريقی به دست توست ، كه هر موج

      می زندش مشت ،

                 می كَندَش موي ،

                               می دَرَدش پوست  !

   هر چه توان در تو بوده ، برده به غارت ،

   هر چه رمق در تو بوده ، رفته به تاراج .

                                          می كُشدت درد ،

                             می كِشدت آب ،

   بر سر و روی تو تازيانه امواج !

 

   زور تو ناچيز و زور موج زياد است

   راه تو بسته ست و دست و پای تو خسته ست .

   دست تو از دست او جدا شدنی نيست

   رشته ای از جان او به جان تو بسته ست  !

 

   طرفه نبردی است ، نابرابر ، خونبار ،

   حمله موجت ميان ورطه كشانده ست .

   گاه ، يقين می كنی ، كه اينك ، تا مرگ ،

   فاصله ای جز يكی دو لحظه نمانده ست  !

 

 

   دير زمانی است ، اين غريق ، دريغا

   سخت فسرده ست و دل به مرگ سپرده ست

   در تو ، شگفتا  !  هنوز ، در دل گرداب

   ذره ای از گرمی اميد ، نمرده است !


                                                   >>فریدون مشیری<<

 

 

 

دوستی


 
    دل من دير زمانی است كه می پندارد :

    « دوستی » نيز گلی است ؛

                   مثل نيلوفر و ناز ،

                         ساقه ترد ظريفی دارد .

   بی گمان سنگدل است آنكه روا می دارد

   جان اين ساقه نازك را

                          - دانسته-

                             بيازارد !

 

   در زمينی كه ضمير من و توست ،

   از نخستين ديدار ،

   هر سخن ، هر رفتار ،

  دانه هايی است كه می افشانيم .

   برگ و باری است كه می رويانيم

   آب و خورشيد و نسيمش « مهر » است

 

   گر بدانگونه كه بايست به بار آيد ،

   زندگی را به دل‌انگيزترين چهره بيارايد .

   آنچنان با تو در آميزد اين روح لطيف ،

   كه تمنای وجودت همه او باشد و بس .

   بی‌نيازت سازد ، از همه چيز و همه كس .

 

   زندگی ، گرمی دل های به هم پيوسته ست

   تا در آن دوست نباشد همه درها بسته ست .

 

   در ضميرت اگر اين گل ندميده است هنوز ،

   عطر جان‌پرور عشق

   گر به صحرای نهادت نوزيده است هنوز

   دانه ها را بايد از نو كاشت .

   آب و خورشيد و نسيمش را از مايه جان

                           خرج می بايد كرد .

                                        رنج می بايد برد .

   دوست می بايد داشت !

 

   با نگاهی كه در آن شوق برآرد فرياد

   با سلامی كه در آن نور ببارد لبخند

                            دست يكديگر را

   بفشاريم به مهر

   جام دل هامان را

                   مالامال از ياری ، غمخواری

   بسپاريم به هم

 

   بسراييم به آواز بلند :

   - شادی روی تو  !

                         ای ديده به ديدار تو شاد

   باغ جانت همه وقت از اثر صحبت دوست

   تازه ،

           عطر افشان

                      گلباران باد .

 
 
      >>فریدون مشیری<<

سکوت را می بویم

" ما در معرض  ِ جهانیم "..

             چون مهتابی ِ رو به دریا ،

                        در برابر دیدگانیم ..

                                  چون دو ماهی ِ سرخ ؛

                                            در تنگی بلورین !             

                                           *کتاب " در بندر آبی چشمانت / نزار قبانی "

 

 

معلق ِ میان ِ دو ترکیب ِ اضافی ِ دستوری ِ کلامی ...

" انتخاب ِ اختیار "

و

" اختیار ِ انتخاب "

...

 و این وسط ، " اجبار " نقشی مهمتر دارد !

                   دستهایمت .. دستهایتم ..

پ.ن ۱ : " هر دم آید غمی از نو به مبارک بادم  ؛ که چرا دل به جگرگوشه مردم دادم ؟! "

 

 

 همچنان

 سکوت را می بویم ..

کسی نیست ،

برای ِآرامش دلم نذری  کنـــــــــــــد ؛

چه حیف !

  

                          

 

غمگین مباش

 غمگين مباش: زيرا غم قلب را تنگ، چهره را گرفته و روح را خسته مي كند، و آرزو بوسيله آن متلاشي مي شود.

غمگين مباش: زيرا غم نسبت به ماضي بي قراري و نسبت به آينده ترسان و امروزت را بر باد مي كند.

غمگين مباش: زيرا غم نه گمشده اي را بر مي گرداند و نه مرده اي را زنده مي كند، نه تقدير را تغيير مي دهد و نه سودي عايدت مي گردد.
غمگين مباش: اگر گناه كرده اي توبه كن، اگر بد كرده اي استغفار كن، اگر اشتباه كرده اي اصلاحش كن، زيرار حمت بي پايان است و دروازه باز و توبه پذيرفته شده.

غمگين مباش: هرگاه از چاره جويي باز ماني و راهها را بسته يابي، آرزوها پايان يابند و ريسمانها كنده شوند، پس ندا در ده و بگو: يا الله «و لا حول و لا قوة الا بالله».

غمگين مباش: هرگاه از چاره جويي باز ماني و راهها را بسته يابي، آرزوها پايان يابند و ريسمانها كنده شوند، پس ندا در ده و بگو: يا الله «و لا حول و لا قوة الا بالله».

هرگاه زمين با وسعتي كه دارد بر تو تنگ آيد، و نفس تو نيز بر تو تنگ آيد، پس آواز ده و بگو: يا الله «حسبنا الله و نعم الوكيل».

و هرگاه تمامي دروازه ها فرا رويت بسته گردند پس ندا در داده بگو يا الله «حسبنا الله و نعم الوكيل».

 

 

 

نفس لوامه يعني نفس ملامت كننده،

در مواقعي كه از انسان خطايي سر مي زند آدمي را تحت شكنجه و ملامت و سرزنش قرار مي دهد. هيچ كس نيست كه اين حقيقت را در خود احساس نكرده باشد، زيرا هيچ كس نيست كه خطاي كوچك يا بزرگي مرتكب شنده باشد و هيچ كس هم نيست كه وجودش از اين بازپرس الهي خالي باشد.

 آن كس كه در قلب خود واعظي براي خود ندارد موعظه ي موعظه كنندگان فايده اي به حالش نمي بخشد.

 

از نفس خودتان حساب بكشيد پيش از آن كه شما را به حساب بكشند.

 

 

 

روز قیامت نزدیک است

بهترین شفیع در قیامت

آیا می دانید قرآن هنگام مرگ شما برای شما چکاری انجام می دهد ؟

 

هنگام مرگ انسان و در حین سرگرم شدن نزدیکانش به تشریفات تدفین ، مرد بسیار خوش قیافیه ای در کنار سر مرده می ایستد. و هنگام پوشاندن کفن به مرده آن مرد خوش سیما نیز وارد کفن او می شود. پس از مراسم تدفین مردم به خانه هایشان برمی گردند .در این هنگام دو فرشته سوال ، نکیر و منکر برسر مرده حاضر می شوند و سعی می کنند این مرد خوش سیما را از او دور نمایند تا بتوانند از مرده درمورد کیفیت ایمانش سوال نمایند. امّا آن مرد خوش سیما می فرمایند: " او دوست من و همراه من است . در هیچ شرایطی او را تنها نمی گذارم . اگر شما مامورید که از او سوال بپرسید پس به وظیفه خود عمل نمایید امّا من نمی توانم وی را ترک نمایم تا زمانی که او را وارد بهشت نمایم.

وآن مرد خوش سیما به دوست او بدل گشته و به او می گوید : من همان قرآنی هستم که گاهی با صدای بلند و گاهی با صدای آرام  تلاوت می نمودی ، نگران نباش . پس از سوال دو فرشته نکیر و منکر دیگر بعدازآن اندوهی برای تو نخواهد بود.

و پس از پایان سوال فرشتگان از شخص مرده ، آن مرد خوش سیما و فرشتگان رخت و خوابی از حریر مملو از مشک و بوی خوش در بهشت برای او مهیا می نمایند.

پس بیاید و از خدا بخواهیم به احسان خویش ما را متنعم به این نعمت والا نماید. آمین ، آمین ، آمین .

رسول خدا ( صل الله علیه و اله وسلم ) در این رابطه  می فرمایند: روز قیامت قرآن برای یارانش به شفاعت برمی خیزد که شفاعت او نزد خداوند مثال شفاعت هیچ نبی و فرشته ای نیست .

لطفا این نکته گرانبها را به هر که می شناسید اطلاع دهید.

پس پیامبر می فرمایند : ابلاغ کنید به دیگران از طرف من حتی اگر یک آیه ( یا حدیث ) باشد.

 

 

شاید لحظه دیدار خیلی نزدیک باشد ....

 ولی دوست، خویش را در پس پرده نمایاند.....

رها شدیم رها.... یا علی مددی

 

 

رها شدیم رها، مثل روح بی‏جسدی
 نه با توایم و نه بی‏تو ، چه روزگار بدی

 رها شدیم در آئینه‏های تو در تو
 چه ازدحام عجیبی چه شهر بی‏عددی

 رها شدیم در این کوچه‏های سرگردان
 نه آستانه‏ی عشقی نه خانه‏ی خردی

 مرا به حاشیه‏ی سرد زندگی آورد
 امید رو به زوالی، دلیل نابلدی

 ستاره‏ای شدم و در خودم درخشیدم
ولی چه سود که چشمی نمی‏کند رصدی

 مگر به سایه‏ی نام تو رو کنم پس از این
 که در پناه تو امن است، یا علی مددی

 

گل‌ آفتابگردان

گل‌ آفتابگردان‌ رو به‌ نور مي‌چرخد و آدمي‌ رو به‌ خدا.

ما همه‌ آفتابگردانيم. اگر آفتابگردان‌ به‌ خاك‌ خيره‌ شود و به‌ تيرگي،

 ديگر آفتابگردان‌ نيست. آفتابگردان‌ كاشف‌ معدن‌ صبح‌ است‌

و با سياهي‌ نسبت‌ ندارد. اينها را گل‌ آفتابگردان‌ به‌ من‌ گفت‌

و من‌ تماشايش‌ مي‌كردم‌ كه‌ خورشيد كوچكي‌ بود در زمين‌

و هر گلبرگش‌ شعله‌اي‌ بود و دايره‌اي‌ داغ‌ در دلش‌ مي‌سوخت.

آفتابگردان‌ به‌ من‌ گفت: وقتي‌ دهقان‌ بذر آفتابگردان‌ را مي‌كارد،

مطمئن‌ است‌ كه‌ او خورشيد را پيدا خواهد كرد.

آفتابگردان‌ هيچ‌ وقت‌ چيزي‌ را با خورشيد اشتباه‌ نمي‌گيرد؛

 اما انسان‌ همه‌ چيز را با خدا اشتباه‌ مي‌گيرد.

آفتابگردان‌ راهش‌ را بلد است‌ و كارش‌ را مي‌داند.

او جز دوست‌ داشتن‌ آفتاب‌ و فهميدن‌ خورشيد، كاري‌ ندارد.

 او همه‌ زندگي‌اش‌ را وقف‌ نور مي‌كند، در نور به‌ دنيا مي‌آيد

 و در نور مي‌ميرد. نور مي‌خورد و نور مي‌زايد.

دلخوشي‌ آفتابگردان‌ تنها آفتاب‌ است.

آفتابگردان‌ با آفتاب‌ آميخته‌ است‌ و انسان‌ با خدا.

بدون‌ آفتاب، آفتابگردان‌ مي‌ميرد؛ بدون‌ خدا، انسان.

آفتابگردان‌ گفت: روزي‌ كه‌ آفتابگردان‌ به‌ آفتاب‌ بپيوندد،

 ديگر آفتابگرداني‌ نخواهد ماند و روزي‌ كه‌ تو به‌ خدا برسي،

ديگر «تويي» نمي‌ماند. و گفت‌ من‌ فاصله‌هايم‌ را با نور پر مي‌كنم،

 تو فاصله‌ها را چگونه‌ پُر مي‌كني؟ آفتابگردان‌ اين‌

را گفت‌ و خاموش‌ شد. گفت‌وگوي‌ من‌ و آفتابگردان‌ ناتمام‌ ماند.

 زيرا كه‌ او در آفتاب‌ غرق‌ شده‌ بود.

جلو رفتم‌ بوييدمش، بوي‌ خورشيد مي‌داد.

تب‌ داشت‌ و عاشق‌ بود. خداحافظي‌ كردم،

داشتم‌ مي‌رفتم‌ كه‌ نسيمي‌ رد شد و گفت:

 نام‌ آفتابگردان‌ همه‌ را به‌ ياد آفتاب‌ مي‌اندازد،

 نام‌ انسان‌ آيا كسي‌ را به‌ ياد خدا خواهد انداخت؟

آن‌ وقت‌ بود كه‌ شرمنده‌ از خدا رو به‌ آفتاب‌ گريستم...

 

او را از من دور کنيد که او عاشق نيست.

ميگن خدا وقتي آدم ها رو آفريد بهشون يه خورجين داد

 كه بندازن روي دوششون. مردم عادت كردند كه

 عيب هاي خودشون رو بذارن توي جيب عقبي و عيب هاي

 ديگران رو بذارن توي جيب جلويي. اينطوري عيب هاي

خودشون رو كه اون پشته هيچوقت نمي بينن،

ولي عيبهاي ديگران كه جلوي روشونه رو به دقت ميبينن.

 به قول شاعر: نظر به كار مفيدم نمي نمايد كس،

 هزار ديده نگهبان اشتباه من است.

******************************************************

عيسي(ع) روزي از کنار جماعتي مي‌گذشت،

آنان نسبت به پيامبر خدا توهين کردند و سخنان زشت و ناروا گفتند. عيسي(ع) در جواب ايشان سخنان نيک و زيبا فرمود.

 يکي از حواريون سؤال کرد اي پيغمبر خدا چرا اين حرفهاي

 زشت را با سخنان خوب پاسخ گفتي. عيسي(ع) فرمود:

 هر کس آن سرمايه‌اي را که در وجود خود جمع کرده خرج مي‌کند،

 سرمايه ايشان بدي بود و بد گفتند و چون در ضمير من جز

 نيکويي نبود از من جز نيکويي نبايد خرج شود.

******************************************************

ابوبکر شبلي که از بزرگترين عرفاست مي‌گويد

 روزي شخصي را ديدم که زار زار مي‌گريست،

از او پرسيدم چرا گريه مي‌کني؟ شخص جواب داد:

 دوستي داشتم فوت کرده و در غم از دست دادنش مي‌گريم.

 گفتم اي نادان چرا دوستي مي‌گيري که بميرد.

*******************************************************

بايزيد به احمد خضرويه که او نيز از عرفاست گفت:

 احمد تا کي سياحت مي‌کني و گرد عالم مي‌گردي؟

 احمد گفت: چون آب يک جا ايستد متغير شود.

بايزيد گفت چرا دريا نباشي تا هيچ چيز نتواند

تغييرت بدهد و آلوده‌ات کند.

******************************************************

شيخ عطار داستان صوفي را ذکر مي‌کند

 که در راهي با دختر پادشاه همسفر بود،

 باد پرده محمل را کنار زد، او صورت دختر را ديد

 و عاشق جمال او شد (به منظور اين که چون

حجاب کنار رود جمال جلوه کند، عشق ظهور يابد)

 دختر که مي‌خواست آن صوفي عاشق را امتحان کند گفت:

گر بيني خواهرم را يک زمان…..تير مژگانش کند پشتت کمان

صوفي نادان بدان سوي نگريست، دختر گفت:

او را از من دور کنيد که او عاشق نيست.

تا کسي در عشق من چون دلنواز ….ننگرد هرگز به سوي هيچ باز

قصه ابليس و اين قصه يکي‌ست ….مي‌ندانم تا که را اينجاش کيست

 

مرد جیب زن

مرد، قامت‏بلند و کشیده داشت. چه زیبا و نورانی بود! برلبانش، تبسم نمکینی نقش بسته بود. خطاب به رئیس کاروان گفت:

هر وقت‏خواستید راه بیفتید، فلان مرد جیب زن را هم باخودتان ببرید.

مرد جیب زن؟!

بله، مرد جیب زن.

خانه‏اش را بلد نیستم.

نشانت می‏دهم.

آدرس را که داد، ناپدید شد. رئیس کاروان هراسان از خواب‏بیدار شد. از خودش پرسید:

این چه خوابی بود که دیدم؟!

خودش پاسخ داد:

ای بابا، ما کجا و امام رضا کجا؟ کی گفته آن مرد سبز پوش‏امام رضاست؟ آدم قحطی بود که سفارش آن مرد جیب زن را بکنه...;مگه می‏شه یک آدم جیب زن را با خودتان همراه کنیم؟ این حرفهاچیه بابا؟

شب بعد، بار دیگر، آن مرد سبزپوش مقابلش سبز شد. به قیافه‏زیبا و نورانی‏اش چشم دوخت. او، تبسم شب قبل را نداشت. با هیبت‏و گرفته به نظر می‏آمد:

چرا مرد جیب زن را خبر نکردی؟

به پیچ پیچ افتاد. ناگهان مرد سبز پوش نا پدید شد. رئیس‏کاروان از خواب پرید. به اطرافش نگاه کرد. چشمانش سیاهی شب راکاوید. از مرد سبز پوش اثری نبود. ترس خفیفی در تنش ریشه‏دواند. نمازش را که خواند; راه افتاد:

خانه مرد جیب زن کجاست؟

آدرس را بار دیگر در ذهنش مرور کرد. با سرعت تمام قدم برمی‏داشت. ساعتی بعد، مقابل خانه‏ای بی‏رنگ و روی توقف کرد.

همین جا است؟!

صدای کوبیدن در، در کوچه پیچید. لحظه بعد، مرد جیب زن زنجیردر را گشود و گفت:

با کی کار دارین؟

با شما!

با من؟!

بله، با شما!

چه کار دارین؟

می‏خواهیم بریم مشهد.

خوش آمدین!

شما نمی‏رین؟

من؟

بله، شما!

من پولم کجا بود که مشهد برم؟؟ مدتهاست که جیبی نزدم.

خرجت‏با من. معطل نکن.

آزارم نده، من و مشهد؟!

کارت نباشه، راه بیفت.

مرد جیب زن که باورش نمی‏شد، راه افتاد. اتوبوس قدیمی بی‏رنگ وروی وسط گاراژ، ایستاده بود. مسافران دیار خراسان، شاد و ذکرگویان بر صندلیها چسبیده بودند. همه صندلیها پرشده بود. رئیس‏کاروان، به صندوقی که نزدیک در اتوبوس بود اشاره کرد. مرد جیب‏زن روی آن نشست. اتوبوس خودش را تکان داد. صدای «غژ غژ» آن‏در فضا پیچید. مثل اینکه با راه افتادنش، در و پنجره وصندلیهایش با انسان سخن می‏گفتند.

اتوبوس تن سنگین خود را از شهر بیرون کشید. کم کم به گردنه‏معروف به «گردنه دزدها» نزدیک شد. گردنه خطرناکی بود. کاروانهای که از آنجا می‏گذشتند; مورد دستبرد دزدها قرارمی‏گرفتند. اتوبوس هرچه به گردنه نزدیکتر می‏شد، دعا و ذکر وصلوات مسافران مضطرب، بیشتر می‏شد.

اتوبوس با ناله‏های دردناکش، همچنان پیش می‏رفت. راهی زیاد به‏گردنه نمانده بود. ناگهان صدای ترس آور و متعجب راننده، آه ازدل مسافران کشید:

می‏بینید؟! آنجا! جاده بسته‏اس!

چشمها به گلوگاه گردنه دوخته شد. سنگهای تلنبار شده وسطجاده، حکایت از حضور دزدها می‏کرد. آنها مثل همیشه راه رامسدود ساخته بودند. نه راه بازگشت وجود داشت و نه راه فرار. ناله‏های اتوبوس همچنان به گوش می‏رسید. رنگ از صورت مسافران‏پریده بود. لب‏هایشان خشک و بی‏رمق به نظر می‏رسید.

ناگهان، ازفراسوی صخره‏های دو سوی جاده، چهار نفر مسلح پریدند بیرون. دوتای آنها در وسط جاده، مقابل اتوبوس ایستاد شدند. دو نفرخودشان را به اتوبوس نزدیک کردند. جز چشمانشان که به «ویل‏جهنم!» مانند بود; جای از صورتشان دیده نمی‏شد.

یا ضامن آهو! آقا جون کمک!!

یکی از دزدها به سخن آمد:

هرچه پول دارین بیارین بیرون.

چشمان مسافران گرفتار، به یکدیگر دوخته شد. از چهره ونگاههای آنها، حیرت و نگرانی می‏بارید. کم‏کم دستها در جیب‏ها درحال رفت و آمد شد. هرچه داشتند با اندوه و اکراه، کف دست‏دزدها گذاشتند.

دزدها، شادمانه از در اتوبوس بیرون شده سنگهای وسط جاده رابه کناری غلط دادند. اتوبوس بار دیگر با ناله‏های دلخراشش شروع‏کرد به پیش رفتن. این بار صدای ناله مسافران، صدای دردناک‏اتوبوس راهمراهی می‏کرد. اتوبوس سرشار از آه و ناله و افسوس شده‏بود:

خدایا چه کار کنیم؟

مرد جیب زن که از شنیدن آه و افسوس مسافران، دلتنگ شده بود;از جایش برخاست. صورتش را سوی مسافران برگرداند و گفت:

چه شده؟ چه می‏خواین؟

مگر ندیدی؟!

ناراحت نباشین، خرج همه‏تان با من.

لبخند بی‏جانی بر لبهای مسافران، گل کرد.

آنها در حالی که به‏یکدیگر خیره شده بودند; پرسیدند:

چه می‏گه؟!

یارو دلش خوشه.

او که از اول هم چیزی نداشت. دلش خوشه که ماهم شدیم مثل‏او.

مرد جیب‏زن تحملش سرآمد. دستش را به جیب برد. یک مشت اسکناس‏مچاله شده بیرون آورد و گفت:

می‏بینید؟! می‏بینید؟!

مسافران با ناباوری به اسکناسهای دست او خیره شدند. نفسها درسینه‏هایشان حبس شده بود. مرد جیب زن به مسافری که از همه بیشترداد و بیداد می‏کرد نگاه کرد و گفت:

از تو چقدر بردن؟

هزار تومان.

هزار تومان شمرد و کف دست او گذاشت. به نفر بعدی نگاه کردو گفت:

از تو چقدر بردن؟

هشت صد تومان.

اینهم هشت صد تومان شما.

مرد جیب زن، هرچه مسافران گفت، کف دستشان می‏گذاشت. حیرت وشگفتی مسافران را می‏خورد:

خدایا! این مرد جیب زن و این همه پول؟!

ناله مسافران خاموش شده بود. ولی ناله اتوبوس همچنان طنین‏انداز بود. رئیس کاروان که تحمل بیش از آن را نداشت; به مردجیب زن گفت:

آقا، تو که می‏گفتی من پول ندارم، این همه پول را از کجاآوردی؟!

مرد جیب زن، در حال که تبسمی بر لبانش نقش بسته بود، گفت:

ما داریم به میهمان آقا می‏رویم. آقا «ضامن آهو» است.

بله، فدایش برم، آخه...;هنگام خارج شدن دزدها از اتوبوس، دست‏به کار شدم وجیب‏هایشان را زدم.

صدای صلوات و گریه شوق فضای اتوبوس را به سر برداشت.

میلاد معین الضّعفا

 

 

 

ضعفا!روی به گلزار ولایت آرید

که گل روی معین الضّعفا پیدا شد

 

غنچه نجمه به دامان سحرگاه شکفت

بوی گل در نفس باد صبا پیدا شد

 

علوی طلعت او آینه حسن خداست

بر همه آینه حسن خدا پیدا شد

 

 

نيامدى، باز نيامدى. باز نگاهم نتوانست چشمان هميشه سرسبز پرتو را اسير خود كند. اما صدايت مثل هميشه واضح و شفاف از فرسنگ ها فاصله به من رسيده و چقدر هم به موقع!...
گفتى (با اين كه سال ها گذشته، اما انگار همين لحظه است كه من تند و شتابان خود را به تلفن رساندم و گوشى را به دست گرفتم اما قبل از حرف زدن- چون مى دانستم آن سوى خط، تو هستى- نفس عميقى كشيدم).
گفتى: سلام ... مادر جان! (و اين «مادر جان» ات، سال ها است كه طنين اش در جسم و روحم به شادى تكرار مى شود).
بگذار همان طور كه دوست دارى، تو را به جاى سيروس، عمار صدا كنم.
(مى دانم كه بچه هاى جبهه اين اسم را روى تو گذاشته اند).
عمار جان، گفتى آماده باش بيايم و با هم به مشهد مقدس برويم.
همان لحظه- قبل از پاسخ تو- سلامى به آقا كردم. چه مى دانستم كه سرانجام حضرتش ما را طلبيده. آرزويى كه گمان مى كردم آن را به دل خاك خواهم برد. تو ديگر چيزى نگفتى و من هم حرفى نزدم. خداحافظى كردى و من مات زده و غوطه ور در رويا، همان جا كنار تلفن آرام گرفتم.
چقدر گذشت، يادم نيست، اما لحظه اى با شنيدن صداى پرنده اى سر برآوردم و ديدم پرده مقابل پنجره با وزش نسيم كنار رفت و بعد صداى اذان در اتاق همراه نسيم به چهره ام نشست. چقدر خنك بود!
سر به آسمان بلند كردم و رو به حرم آقا لبهايم تكان خورد:
السلام عليك يا معين الضعفا و الفقراء...
همراه اذان صبح پا به خانه گذاشتى.
عمار جان! چهره ات چقدر عوض شده بود؛ مردانه و پخته تر...
ديگر اثرى از آن بازيگوشى هاى كودكانه در رفتارت نمى ديدم.
دوستانت مى گفتند فرمانده گردان شده اى، اما من كه تو را خاكى تر از قبل ديدم. صورتت را كه بوسيدم، تمام آن لحظات سرد بى تو بودن، به يكباره پر كشيد و آرامش به من رو آورد.
كاغذى در دستت عرق كرده بود. آن را روى تاقچه اتاق، كنار قاب عكس پدر و قرآن قديمى گذاشتى و رفتى وضو بگيرى. من كاغذ را باز كردم. بليت رفت و برگشت به مشهد مقدس بود. آن هم براى ساعت ۷ صبح! هيچ لحظه اى را از دست نمى دادى. بعد از خوردن چند لقمه نان و پنير، خود را به اتوبوس رسانديم. آماده حركت بود.
صحنه هاى طول راه تا مشهد را در هاله اى از غبار به ياد دارم:
اتوبوس مى ايستاد، تو پايين مى رفتى و براى من كه خسته شده بودم و سرم هم ناگهان درد گرفته بود، غذا مى گرفتى، چاى مى آوردى و ...
و رسيديم... تو از همان جا كه از تاكسى پياده شدى، كنار فلكه آب ايستادى، و دست به سينه، سرخم كردى و چند لحظه با خود خلوت كردى و بعد...
جايى نزديك حرم رفتيم و بعد از غسل زيارت به سوى حرم آقا ثامن الحجج (ع) راه افتاديم...
بعد از اين را در تصاويرى كه پر از بارش نور است، روشن مى بينم: گويى همپاى ملائك گام بر مى داشتى،نرم و آهسته، سربه زير و ذكر گويان. من با گامى عقب تر تو را در چشم داشتم.
مقابل پنجره فولاد، دست و پايم لرزيد. تو صورت بر شبكه هاى آن گذاشته بودى و اشك مى ريختى. حاجتت چه بود؟
لحظه اى به سوى من برگشتى و گفتى: هر موقع خواستيد، شما به مهمانسرا برگرديد من اينجا مى مانم... و من افسوس رفتم. كه علاوه بر سر، تمام بدنم آشوب شده بود.
ساعتى بعد برگشتى. تكه نبات زردى را به ليوانى آب جوش انداختى و به من دادى. گفتى: در حرم آقا، بر آن دعا خواندم. اگر خدا بخواهد، حتما با خوردنش شفا پيدا مى كنى.
و خدا خواست و آن دارو، چون آبى بر آتش وجودم بود.
همراه تو دوباره به حرم بازگشتم.
پس از آن را خوب به ياد دارم چون تو را درلحظه لحظه حضورت دنبال مى كردم. اغلب اوقات را در حرم آقا مى گذراندى. مدت كوتاهى در مهمانسرا بودى...
و چه زود اين روزهاى طلايى حضور در حرم امام به پايان رسيد. روز آخر، همراه هم به بازار رفتيم و تو براى همرزمانت كفش راحتى خريدى و بعد با هم به مراغه برگشتيم. يادت هست؟
در بازگشت به خانه در فكر بودم كه چقدر اين حضور كوتاه در حرم، باعث تغيير تو شده. اصلا قابل مقايسه نبود. فرداى رسيدن، دوستانت آمدند و تو سوغاتى ها را به آنها دادى و قرار و مدار رفتنت را با آنها گذاشتى.
صبح روز بعد، آخرين دقايق حضورت در خانه بود. يادم است، به كنار تاقچه رفتى و عكس من و خودت را كه در مشهد انداخته بوديم، رو به من گرفتى و گفتى: مثل هميشه سر سفره آقا هستيم. منبعد هم همين طور خواهد بود. و بعد جمله اى بر زبان آوردى كه مرا لرزاند. گفتى: اين آخرين ديدار است و لزومى ندارد كه پشت سرم آب بريزى!
و اين واقعا آخرين ديدار بود و بعد از آن ديگر تو را نديدم. (هر چند مى دانم اكنون كه اين حرف را مى زنم، تو گوشه اى ايستاده اى و به من مى خندى!)
حالا كه سال ها از آن روزها مى گذرد، فهميده ام كه چيزى از مهمان نوازى آقا امام هشتم (ع) كم نشده و او مثل روز اول همچنان مرا گرم و صميمى در محفل دوستان خود در سفره كرامتش، ميزبانى مى كند و تو بر سر سفره خوان نعمت الهى، همجوار ديگر شهدا و صلحا هستى.
خوشا به حالت كه ضامن آهو ضمانت كرد و رخصت داد تا از حرمش به سوى بارگاه قرب الهى به پرواز درآيى.
خوشا به حالت! خوشا به حالت! خوشا به حالت!
سرانجام دانستم حاجتت از آقا، پشت پنجره فولاد چه بود؟ شهادت ...

کوچه های خراسان

 

چشمه‌های خروشان تو را می‌شناسند  
موج‌های پریشان تو را می‌شناسند
پرسش تشنگی را تو آبی، جوابی 
ریگ‌های بیابان تو را می‌شناسند
نام تو رخصت رویش است و طراوت  
زین سبب برگ و باران تو را می‌شناسند
هم تو گل‌های این باغ را می‌شناسی 
هم تمام شهیدان تو را می‌شناسند
از نشابور بر موجی از «لا» گذشتی 
ای که امواج طوفان تو را می‌شناسند
بوی توحید مشروط بر بودن توست 
ای که آیات قرآن تو را می‌شناسند
گرچه روی از همه خلق پوشیده داری  
آی پیدای پنهان تو را می‌شناسند
اینک ای خوب، فصل غریبی سر آمد  
چون تمام غریبان تو را می‌شناسند
کاش من هم عبور تو را دیده بودم  
کوچه‌های خراسان تو را می‌شناسند
قیصر امین‌پور


 

ضامن چشمان آهوها

زائری بارانی ام، آقا به دادم میرسی؟ 
بی پناهم، خسته ام، تنها، به دادم میرسی؟ 

گرچه آهو نیستم اما، پر از دلتنگیم
ضامن چشمان آهوها، بدادم میرسی؟

من دخیل التماسم را به چشمت بسته ام
هشتمین دردانه زهرا (س)، بدادم میرسی؟

 
 
 
 

شمع جمع شاپرکهایی رضا(ع)
ای کلید ساده مشکل گشا   
آن گل زیبا گل خوشبو تویی  
ای رضا جان، ضامن آهو تویی
با نگاهت چون کبوتر کن، مرا
تا بگیرم اوج، خوشحال و رها
 
  
 

 

 

آرزوهاى من 

کـاش مـن یـک بـچـه آهـو مى شدم 

 

مـى دویـدم روز و شـب در دشت ها

توى کوه و دشت و صحرا، روز و شب 

 

 

 

 

مـى دویـدم، تـا کـه مـى دیدم تو را

کـاش روزى مـى نـشـستـى پیش من 

 

 

 

مـى کـشـیدى دست خود را بـر سرم

شـاد مـى کـردى مـرا بـا خـنده ات 

 

 

دوسـت بـودى بـا من و با خـواهرم

چـون کـه روزى مادرم مى گـفت: تو  

 

  

دوسـت بـا یـک بـچه آهـو بوده اى

خـوش بـه حـال بچـه آهـویى که تو 

 

تـوى صـحـرا ضـامـن او بوده اى

پـس بـیـا! مـن بـچه آهـو مى شوم   

  

 

بـچـه آهـویـى کـه تنها مانده است

بـچـه آهـویـى کـه تـنها و غـریب  

در مـیـان دشت و صحرا مانده است

روز و شـب در انـتـظارم، پـس بیـا  

  

 

 

  

 

 

 

دوسـت شـو بـا من، مرا هم ناز کن

بـنـد غـم را از دو پـاى کـوچـکم   

 

 

     

  بـا دو دسـت مـهـربـانـت باز کن  

 
 
 
 

مولا امام مهربان ، یا ضامن آهو مدد
خواهم زدرگاهت امان، یاضامن آهو مدد


من لحظه ها را خسته ام، بر لطف تو دل بسته ام
هشتم ولی مومنان ، یا ضامن آهو مدد


سویت پناه آورده ام،عذر گناه آورده ام
ای ملجا درماندگان ، یا ضامن آهو مدد


مولای هر شاه و گدا،صحن و سرای مرقدت
باشد ملایک پاسبان، یاضامن آهو مدد


مشهد به یمن مرقدت، شد پایتخت قلبها
ای روح سبز و بیکران، یا ضامن آهو مدد


ای نور الله الصمد،وی پرتو ذات احد
مولای جمله عارفان، یا ضامن آهو مدد


بی لطف تو دل مرده ام،چونان گلی پژمرده ام
ای نور چشم شیعیان،یا ضامن آهو مدد


دست پناه آورده ام ، بردرگهت ای ذوالکرم
خواهم زدر گاهت امان، یا ضامن آهو مدد

 

 


 


يا ضامن آهو

در بند هواييم، يا ضامن آهو!
در فتنه رهاييم، يا ضامن آهو!
بي تاب و شکيبيم، تنها و غريبيم
بي سقف و سراييم، يا ضامن آهو!
عرياني پاييز، خاموشي پرهيز
بي برگ و نواييم، يا ضامن آهو!
سرگشته‌تر از عمر، برگشته‌تر از بخت
جوياي وفاييم، يا ضامن آهو!
آلوده‌ي بدنام، فرسوده‌ي ايام
با خود به جفاييم، يا ضامن آهو!

حرم حضرت امام رضا

آلوده مبادا، فرسوده مبادا
اين گونه که ماييم، يا ضامن آهو!
پوچيم و کم از هيچ، هيچيم و کم از پوچ
جز نام نشاييم، يا ضامن آهو!

ننگيني ناميم، سنگيني ننگيم

در رنج و عناييم، يا ضامن آهو!
بي رد و نشانيم، از ديده نهانيم
امواج صداييم، يا ضامن آهو!
صيد شب و روزيم، پابند هنوزيم
در چنگ فناييم، يا ضامن آهو!

ضريح

چندي است به تشويش، با چيستي خويش
در چون و چراييم، يا ضامن آهو!
با دامني اندوه، خاموش‌تر از کوه
فرياد رساييم، يا ضامن آهو!
مجبور مخيّر، ابداع مکرر
تقدير قضاييم، يا ضامن آهو!
افتاده به عصيان، تن داده به کفران
آلوده‌رداييم، يا ضامن آهو!
تو گنج نهاني، ما رنج عناييم
بنگر به کجاييم، يا ضامن آهو!

پنجره فولاد

رانده ز نيستان، مانده ز ميستان
تا از تو جداييم، يا ضامن آهو!
دل‌خسته و رسته، از هر چه گسسته
خواهان شماييم، يا ضامن آهو!
روزي بطلب تا، يک شب به تمنا

نزد تو بياييم، يا ضامن آهو!

در صحن و سرايت، ايوان طلايت
بالي بگشاييم، يا ضامن آهو!
با ما کرم تو، ما در حرم تو
ايمن ز بلاييم، يا ضامن آهو!

 ضامن آهو

چشم از تو نگيريم، جز تو نپذيريم
اصرار گداييم، يا ضامن آهو!
مشتاق زيارت، تا جبهه‌ي طاعت
بر خاک تو ساييم، يا ضامن آهو!
گو هر چه نبايد، گو هر چه ببايد
در کوي رضاييم، يا ضامن آهو!

آيا بپذيري، ما را بپذيري؟

در خوف و رجاييم، يا ضامن آهو!
مِهر است و اگر قهر، شهد است و اگر زهر
تسليم شماييم، يا ضامن آهو!

حرم حضرت امام رضا

فريادرسي تو، عيسي‌نفسي تو
محتاج شفاييم، يا ضامن آهو!
هر چند گنه‌کار، هر قدر سيه‌کار
بي رنگ و رياييم، يا ضامن آهو!
در رنج و تباهي، وقتي تو بخواهي
آزاد و رهاييم، يا ضامن آهو!
اي چشمه‌ي خورشيد، مهر تو درخشيد
در عين بقاييم، يا ضامن آهو!
ما خاک ره تو، در بارگه تو
گوياي ثناييم، يا ضامن آهو!

اولين سنگ مزار حضرت

سوگند الستيم، پيمان نشکستيم
در عهد «بلي»ييم، يا ضامن آهو!
يار ضعفا تو، خود ضامن ما تو
ما اهل خطاييم، يا ضامن آهو!
نه نقل فلاطون، نه عقل ارسطو
جوياي هداييم، يا ضامن آهو!
هنگامه‌ي وهم آن، کجراهه‌ي فهم اين
ما اهل ولاييم، يا ضامن آهو!
از گوهر پاکيم، از کوثر صافيم
فرزند نياييم، يا ضامن آهو!

حرم حضرت امام رضا

چاووش شب رزم، سرجوش تب رزم

شوق شهداييم ، يا ضامن آهو!

منشور نشابور، سرسلسله‌ي نور
با حکمت و راييم، يا ضامن آهو!
تو راه مجسّم، گر راه به عالم
جز تو بنماييم، يا ضامن آهو!
تا صور قيامت، با شور ندامت
شايان جزاييم، يا ضامن آهو!
اين بخت سهيل است، کش سوي تو ميل است
در نور و ضياييم، يا ضامن آهو!

 

يا ضامن آهو

سهِيل محمودي

روا بود که گریبان ز هجر پاره کنم           دلم هوای تو کرده بگو چه چاره کنم

 

 

بعضی از روزها فقط دل ادم گریه می خواهد که شاید تو بیای سرش رو بذاری رو پاهاش و عقده دل وا کنه

 

کنار آشنایی تو اشیانه می کنم

فضای خانه را پراز عطر ترانه می کنم

کسی سوال می کند به خاطر چه زنده ا ی

 و من برای زندگی تو تو را بهانه می کنم

 

 

 

محبوب رضاست انکه دل ریشتراست

ازکعبه صفای این حرم بیشتراست

اینجاس طبیبی که ندارد نوبت

هردل که شکسته تربود پیشتراست

 

 

روزگاریست که سودای بتان دین منست

غم اینکار نشاط دل غمگین منست

دیدن رو ی تو را دیده ی جان بین باید

وین کجا مرتبه در چشم جهان بین منست

سلام امام رضای غریب تواین دنیا دارم غریب می میمیرم تو که می دونی غربت یعنی چی؟

من ملک بودم و فردس برین جایم بود              ادم اورد در این دیر خراب ابادم

امام رضا خیلی محتاجم به کمکت تنهام نذار تو ی این غربت وجود خودم می خوام به اون چیزی برسم که براش اومدم از کریم جز کمک بر نمی یاد یا کریم

 

 

 

واسه اون اوج شكفتن توی عالم زیارت

واسه اون لحظه كه آدم می رسه به بینهایت

دل من تنگه می دونی

كاش كه قابلم بدونی

 

 

 

 

 

سینه ام پیش تو مهمان می شود         صفر دل دهگان وصدکان می شود

در میان حنجره در صحن عشق                    هر کلامی یا رضا جان می شود

 

 

بانام رضا (ع) به سینه ها گل بزنید                           وزاشك به بارگاه او پل بزنید

        فرمود كه هر وقت گرفتار شدید                                بر دآمن ما دست توسل بزنید

              رضا دستم به داما نت                                        رضا جانم بقر بانت

             بود چشمم به احسانت                                      رضا جانم رضا جانم رضاجانم

 

 

 

گِرهى بر پنجره فولاد

گِرهى بر پنجره فولاد
به خود كه آمد صورتش خيسِ خيس شده و حنجره اش درد گرفته بود، ولى در گلويش احساس سبكى خاصى مى كرد، همان احساسى كه وقتى شبهاى تنهايى ، زير لحاف مندرس و سنگينش، پس از يك گريه طولانى به او دست مى داد.
آرامِ آرام شده بود، ولى هنوز در گلويش فريادى را حس مى كرد كه يكى از زائران آن را در حنجره اش ناكام گذارد. حرفهاى زائر آقا را به صورت زمزمه هايى مبهم مى شنيد. چادرش را بيشتر به روى صورت كشيد، ولى زائر تلاش مى كرد با دستش چادر را از روى صورت او كنار زند و سعى داشت به هر ترتيبى كه شده، نماز امام موسى كاظم(ع) را به او آموزش دهد.
« چرا اين قدر گريه و ضجه مى كنى و نمى گذارى زائران ديگر، زيارت كنند؟! برو نماز امام موسى كاظم(ع) را بخوان، حاجتت حتماً بر آورده مى شود!».
با آن كه تازه آرامش يافته بود، ناگهان بغضى سنگين در گلويش خزيد. چادرش را روى صورت كشيد و دست راستش را داخل جيب كرد. مى خواست ببيند تكه پارچه سبزى كه با خودش براى بستن دخيل آورده بود، هنوز هست يا نه؟ پارچه را از جيبش در آورد و آن را چندين بار در دست فشرد، به صورتش نزديك كرد، بى صدا با اشكهايش شستشو داد، مقابل چشمانش گرفت و با دست در آن نگريست! گويا درون پارچه نور اميدى مى ديد و شايد كليد مشكلاتش را!
تمام آرزوهايش را در آخرين نگاه به تكه پارچه خلاصه كرد، آن را داخل جيب پيراهنش درست روى قلبش گذاشت و دست چپش را روى قلب خود قرار داد. مى خواست ضربه هاى قلبش هم با پارچه التماس كنند!
خودش را جمع و جور كرد، دستش هنوز روى قلبش قرار داشت، چادرش را هم جمع و جور كرد، كفشهايش را به دست گرفت و آهسته آهسته به پنجره فولاد نزديك شد. آن روز، روز زيارتى آقا على بن موسى الرّضا(ع) ونزديك شدن به پنجره فولاد كار بسيار سختى بود. گوشه اى را پيدا كرد، كفشهايش را به آن گوشه پرتاب نمود و خودش را به هر ترتيبى كه بود به پنجره فولاد رسانيد. با وجود اين كه برايش بسيار سخت بود ولى هنوز دست چپش روى پارچه و قلبش قرار داشت. ديگر فاصله اى بين صورت خود و پنجره طلا نمى ديد. صورتش را به پنجره چسبانيد و با تمام وجود براى دخترش دعا كرد.
دختر او از يك سال و نيم پيش به قول پزشكان به بيمارى لاعلاجى مبتلا شده بود و او هر روز صبح شاهد تحليل رفتنش بود. ماه بانوى تمام قوم و خويش، حالا به حال و روزى افتاده بود كه همه با دلسوزى و ترحم نگاهش مى كردند. درست مثل يك آدم برفى كه در گرماى خورشيد قرار گيرد، در حال آب شدن بود.
دستش را آرام از روى قلبش برداشت و آن را داخل جيب پيراهنش فرو برد، ولى اثرى از پارچه سبز نديد! براى چند لحظه دنيا دور سرش چرخيد، به خود آمد، هر چه سعى كرد پارچه را نيافت. سيل عظيم زائران او را نيز به همراه دستهايشان كه تمناى وصال پنجره فولاد را داشتند، به آن فشار مى داد. براى لحظاتى نفسش گرفت. صداى زائران را مى شنيد كه مى گفتند: « خانوم، زيارت كردى ، بيا عقب، ما هم زيارت كنيم!».
نمى دانست چه كند؟ مى خواست تمام نياز و نيتش را هنگام بستن دخيل به پنجره فولاد، به زبان جارى كند! ولى حالا چه كند؟ نزد آقا التماس مى كرد! حالا ديگر براى يافتن پارچه سبز خود، التماس مى نمود و از آقا كمك مى خواست! ناگهان فكرى به ذهنش رسيد. گوشه چارقد سفيدش را زير دندان گرفت. تمام نيرويش را در دستش متمركز كرد وپارچه را كشيد. پس از لحظه اى ، تكه اى از چارقد در دستش بود. حالش را نمى فهميد، مى خواست محكمترين جاى پنجره را بيابد و سخت ترين گره ها را به آن بزند. در مقابل صورتش جايى را يافت. گوشه چارقدش را كه حالا تمام آرزوهايش را در آن جا داده بود، در دست گرفت و آن را گره زد. به هر سختى كه بود خودش را از ميان جمعيت بيرون كشيد. به طرف سقاخانه رفت. آبى به سر و صورتش زد. درست رو به روى پنجره فولاد با فاصله چند مترى ، نشست و به آن خيره شد. از دور پارچه اى را كه به پنجره بسته بود، مى ديد. ناگهان مشاهده كرد كه يكى دو تن از خدام حرم مشغول پراكنده كردن مردم از جلوى پنجره فولاد هستند، چند نفرى هم با تيغ و قيچى به آن نزديك شدند و همه گره ها را باز كردند! مردم تمام گره هاى باز شده را به عنوان تبرك مى بردند! خودش مى ديد كه تكه چارقدش در دست خانم مسنى بود كه آن را بر سر و صورتش مى كشيد!
به رغم همه خستگى ، حال خوبى داشت. احساس مى كرد آقا حاجتش را برآورده است. خم شد كه كفشهايش را از روى زمين بردارد، ناگهان دستش به پارچه سبز خود كه در كفشش جا گرفته بود، خورد! مانند كسى كه گم شده اش را يافته باشد، ديگر در پوست خود نمى گنجيد! كفشهايش را برداشت. مجدداً به پنجره فولاد آقا خيره ماند!
باد ملايمى ، سبكى اش را صد چندان كرده بود. آرام آرام به طرف پنجره به راه افتاد. با زحمت خودش را به آن رسانيد. آرام شده بود، آرام آرام! دست چپش را بآهستگى بر محل گره گذاشت.
باور مى كرد كه گرهش واقعاً باز شده است؛ باور مى كرد كه اثرى از گرهش وجود ندارد! جاى خالى گره! آرامشش را چندين برابر كرد. بى اختيار سرش را بر روى دست راستش قرار داد و پلكهايش را بر روى هم گذاشت.
قطرات اشك، آهسته صورتش را مى پوشانيد. در حالى كه لبهايش مدام بر هم مى خوردندن زائرين ديگر، بوضوح مى شنيدند كه او با خود مى گفت:

اَلسَّلامُ عَلَيْكَ اَيُّهَا الامامُ الشَّهيدُ،
اَلسَّلامُ عَلَيْكَ اَيُّهَا الامامُ الْغَريبُ،
اَلسَّلامُ عَلَيْكَ اَيُّهَا الامامُ الْهادِى
...
أشْهَدُ اَنَّكَ تَشْهَدُ مَقامى
وَ تَسْمَعُ كَلامى وَترُدُّ سَلامى
وَاَنْتَ حَى عِنْدَ رَبِّكَ مَرْزوْقٌ...


فلكه آب كجاست؟
صورتش گُر گرفته و عرق سردى بر پيشانى اش نشسته بود. خودش را بسختى سرزنش مى كرد و زير لب مى گفت: « كاش به حرف دخترم گوش كرده بودم و منتظر مى ماندم تا خودش مرا به زيارت آقا بياورد!».
هميشه همين كه صحبت از زيارت امام رضا(ع) مى شد، مى گفت:
« آقا! بايد آدم را طلب كند، من بارها شده، ناگهان راهى زيارت شده ام و گاهى هم از كنار صحنها گذشته ام، ولى توفيق زيارت نصيبم نشده است». عليرغم اضطراب ونگرانى ، در اعماق دلش، اميد به پابوسى آقا، موج مى زد. در پياده روى مشرف به بست شيخ بهايى ، به ديوار تكيه كرد و تك تك زائران را زير نظر گرفت.
با خودش روزهايى را تجسم مى نمود كه تنها با پاى پياده، مسافتى طولانى را جهت تشرف به حرم مطهر طى مى كرد و باز با همان پا، پس از زيارت برمى گشت و خم هم به ابرو نمى آورد، ولى حالا به روزى افتاده است كه بايد حتماً يكى از آشنايانش او را براى زيارت همراهى كند.
يكى دو سال قبل، وقتى همسرش هنوز زنده بود، فرسودگى خيلى ناراحتش نمى كرد، ولى از روزى كه او دارفانى را وداع كرد، دست نگر بچه هايشـكه هر يك به قول خودشان، خروارها گرفتارى داشتندـشده بود. به همين علت به محض اين كه دخترش از خانه بيرون رفت، او هم خود را سريع براى پابوسى آقا آماده كرد و از خانه بيرون زد.
دستمال چهارخانه همسرش را كه در طول حياتش هر وقت به زيارت مشرف مى شد، با خود مى برد وبه ضريح مى ماليد و همواره در جيب پيراهنش مى گذاشت و شبها هم زير متكايش قرار مى داد وآن را همواره در جيب وهمراه خود كرده بود، درآورد، جلوى بينى اش گرفت و آن را خوب بوييد و سپس بر روى عرض پيشانى خود قرار داد و به دنبال آن گوشه چشمانش را از قطرات اشك زدود و آه سرد سينه اش را با قطره اشك ديگرى بيرون داد وبا بغض در گلو گفت:

« اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا عَلِى َّ بنَ مُوسَى الرَّضا!».


ناگهان دختر خانمى به طرف او آمد، رو به او كرد وگفت: مادرجان! چرا اينجا ايستاده ايد؟ حالتان خوب نيست؟ تمام نيرويش را در لبهاى خشكيده اش جمع كرد و گفت: فكه آب كجاست؟ دختر خانم پرسيد: مى خواهيد به فلكه آب برويد؟ و پيرزن پاسخ داد: مى خواستم به پابوس آقا بروم، ولى گم شده ام! وبا كشيدن آهى ، اضافه كرد: وقتى مثل شما جوان بودم، هر روز با همسر خدا بيامرزم به زيارت آقا! مى آمدم ولى حالا... دختر خانم با گشاده رويى گفت: من هم دارم به زيارت مى روم اگر مايليد مى توانيد با من بياييد! گويا تمام دنيا را يكباره به او داده بودند! چند بار خدا را شكر كرد و در كنار دختر به راه افتاد.
حال غريبى داشت. مى خواست هر چه زودتر ضريح را مشاهده كند، دلش براى ضريح تنگ شده بود! نسيم بسيار ملايمى ، صورت عرق گرفته اش را نوازش داد و سردى دلچسبى را احساس كرد. دختر خانم به خاطر مراعات حال پيرزن، بسيار آرام آرام قدم برمى داشت. آن دو، صحنها را، پشت سر گذاشتند و به ورودى صحن آزادى رسيدند. پيرزن در حال و هواى خودش بود، صداى قلبش را كه بشدت مى تپيد و برايش احساس خوشايندى ايجاد كرده بود، مى شنيد و مرتب خدا را شكر و از آقا تشكر مى كرد. ناگاه صداى دختر خانم او را به خود آورد! مادرجان! مى خواهيد از اينجا، خودتان برويد؟ دوباره نگرانى به سراغش آمد. با خود گفت: نكند اين دختر خانم از راه رفتن آرام من، رنجيده است؟ در همين فكر بود كه او ادامه داد: من به داخل حرم مطهر مى روم، اگر مايل هستيد مى توانيد با من بياييد. پيرزن با سر به او پاسخ مثبت داد و لب به دعايش گشود.
هر دو وارد حرم شدند و به خيل زائرين پيوستند. پيرزن كه از خوشحالى در پوست خود نمى گنجيد، آهسته آهسته خود را به نزديك پله هاى دارالسعادة رسانيد و در آنجا نشست و پس از استراحتى كوتاه، تمام حواسش را متوجه زيارت كرد و براى خلوت با خود، خدا و آقاى خود! به نماز زيارت ايستاد. پس از اتمام نماز خود، دختر خانم را ديد كه غرق در راز و نياز با امام رضا(ع) است. خود را به او نزديكتر و او را متوجه خود نمود. او هم كه مى خواست شروع به خواندن زيارتنامه كند، در حالى كه در صدايش لرزشى وجود داشت، از پيرزن پرسيد؟ مى خواهيد بلندتر بخوانم؟ واو هم كه از خدا مى خواست، گفت: البته كه مى خواهم!
پس از پايان زيارتنامه، دختر خانم همچنان مشغول رازونياز خود بود ولى پيرزن مضطرب، نشان مى داد. از سويى مى خواست از او، جهت بازگشت به خانه راهنمايى بخواهد و از سويى ديگر دلش نمى آمد خلوت او را به هم بزند. خداخدا مى كرد كه مناجات و زيارتش تمام شود، چون تنها دخترش، اطلاعى از بيرون آمدن او از منزل نداشت. غرق در تماشاى ضريح شده بود كه ناگهان آن دختر گفت: مادرجان من به طرف فلكه آب مى روم اگر زيارتتان تمام شده، مى توانم شما را تا آنجا همراهى كنم! پيرزن چادرش را بسرعت جمع وجور كرد وهمراه او به راه افتاد.
دختر خانم براى گذاشتن زيارتنامه به داخل جاكتابى ، از او جدا و ناگهان در ازدحام زائرين ناپديد شد. لحظاتى گذشت اما از او خبرى نشد. دوباره دلهره سراپاى وجودش را فرا گرفت و زير لب زمزمه كرد:
اى على ابن موسى الرضا! چطور به خانه بروم آقا!؟ يا ضامن آهو! چه كنم؟
در همين گير و دار بود كه دخترخانم را از پشت سر ديد. خوشحال شد، خودش را سريع از بين زائران به او رسانيد و پشت سرش به حركت درآمد. از دارالسعادة بيرون آمدند و زير ايوان طلا قرار گرفتند. بآرامى به شانه دختر خانم زد. او برگشت ولى كس ديگرى بود! همراه او نبود! با دستپاچگى پرسيد: فلكه آب، كجاست!؟ پاسخ او نشان مى داد كه فارسى نمى داند! نااميدانه تصميم گرفت هر طور كه هست، خودش برگردد.
عزمش را جزم كرد. به خودش دلدارى مى داد كه اين راهها را سالهاى سال، بارها طى كرده ام، امام رضا(ع) هم كمك مى كند!
هر طور شده فلكه آب را پيدا مى كنم. داخل صحن آزادى به دور خودش مى چرخيد. به نظرش تمام درهاى خروجى مثل آن درى بود كه از آن به داخل صحن پا گذاشته بود. تصميم گرفت براى بهبود حالش، آبى به سر و صورت خود بزند. پس از لحظاتى ، جلو يكى از شيرهاى آب داخل صحن آزادى بود كه دستى به شانه اش زده شد و در پى آن، صدايى گفت: مادرجان! صدا آشنا بود وبا خودش آرامش خاصى را به همراه آورد!
سريع برگشت! دختر خانم ادامه داد: چطور شد؟ تصميم گرفتيد تنها برويد؟ گويى آقا امام رضا(ع) يك بار ديگر به او جانى تازه داده بود. هر دو آرام آرام به سوى فلكه آب گام برمى داشتند.
در طول راه پيرزن از بچه ها، نوه ها و همسرش و بويژه از دستمال به يادگار مانده از او كه براى آن مرحوم بسيار عزيز بود و هر بار كه به حرم مشرف مى شد آن را به ضريح متبرك مى كرد وهرگز آن را از خود دور نمى نمود و اكنون براى او مثل جانش عزيز بود، تعريفها كرد.
لحظاتى بعد به جايى رسيدند كه از آنجا فلكه آب ديده مى شد. دختر خانم، فلكه آب را با انگشت به پيرزن نشان داد و گفت: شما از كدام طرف مى خواهيد برويد؟ پيرزن در پاسخ گفت: من بايد ديوار بازار رضا را بگيرم و جلو بروم؟ دختر خانم گفت: مى توانيد خانه تان را پيدا كنيد؟ پيرزن پاسخ داد: اين قسمتها را مثل كف دستم مى شناسم.
پس از دقايقى از عرض خيابانى كه روبه روى گنبد حضرت بود وبه بازار رضا منتهى مى شد، عبور كردند. پيرزن رو به گنبد ايستاد و گفت:

اَلسَّلامُ عَلَيكَ يا عَلِى َّ بنَ مُوسَى الرَّضا!


و با پايان اين سلام، قطره اشك خود را كه ناگهان از گوشه چشمش سرازير شده بود، پاك نمود.
كمى مضطرب بود. مى خواست به گونه اى از دخترخانم تشكر كند ولى نمى دانست، چگونه؟ هر چه فكر كرد چيزى با ارزشتر وعزيزتر از دستمال به يادگار مانده از همسرش، پيدا نكرد كه به او هديه بدهد! دستمال برايش خيلى عزيز بود، آن قدر عزيز كه فكر اين كه آن را از خودش دور كند، پريشانش مى كرد، ولى او از دستمال برايش عزيزتر شده بود، آن قدر عزيزتر كه ديگر آن دستمال را براى او هديه مناسبى نمى دانست. احساس مى كرد امام رضا(ع) او را لايق دانسته و برايش اين چنين وسيله زيارتى ، قرار داده است!
مشغول همين افكار بود كه ناگهان با برخورد دوچرخه اى به دختر خانم، وى نقش بر زمين گرديد. دوچرخه سوار بسرعت از دوچرخه پياده و دختر خانم هم از روى زمين بلند شد. دست راستش با جدول كنار خيابان جراحت مختصرى ديده و خونين شده بود. دست چپش را روى محل خون ريزى قرار داد و سعى داشت خون آن را بند آورد. به كنار پياده رو آمدند و دوچرخه سوار با رضايت او كه مى گفت چيزى نشده است محل را ترك كرد و مردم هم متفرق شدند.
دختر خانم با تعجب پيرزن را كه با نگرانى دستمال يادگارى همسرش را به دست او مى بست، مى نگريست كه در همان حال مى گفت: خدا عاقبت به خيرت كند، دخترم! به خير گذشت! امروز را هرگز فراموش نمى كنم! امروز يكى از روزهاى خوب زندگى من بود!
دختر خانم در پياده رو، روبه روى آقا امام رضا(ع) قرار گرفت و زير لب گفت:

اَلسَّلامُ عَلَيكَ يا عَلِى ِّ بنِ مُوسَى الرِّضا!


و لحظه اى با نگاه خود، پيرزنى را كه خشنود از زيارت آقا! ديوار پياده روى خيابان جنب بازار رضا را طى مى كرد، دنبال كرد.
لبخند رضايت بر لبانش و خاطره اى دلچسب و دلنشين در قلبش، نقش بست.

زائــ ر غـريـب
گرماى هوا به حدى رسيده بود كه او را بى طاقت مى نمود، ولى ميل به زيارت آقا على بن موسى الرضا(ع)، آن قدر او را مشتاق كرده كه نسبت به گرمى هوا بى توجه بود و ديگر نمى توانست به چيزى جز زيارت بينديشد! احساس مى نمود كه دلش مى خواهد در بهشت باشد! با حرم مطهر، تصويرى از بهشت را در ذهنش مجسم مى كرد و باور داشت كه اين مكان مقدس قطعه اى از بهشت است.
هنگامى كه از كنار آب نماى صحن امام مى گذشت، نسيمى ملايم و روح افزا، قطرات آب معلق در هوا را به چهره اش پاشيد و صورت آفتاب خورده و عرق كرده اش را نوازش داد. سرش را به آسمان بلند كرد، دلش مى خواست چشمهايش را ببندد و تصوير ذهنى خودش را مرور كند. در قلبش تواضع خاصى را احساس مى نمود. صلوات بر على بن موسى الرضا(ع)، كه همواره هنگام تشريف به آستان مقدس تا ورود به حريم حرم، مرتب زير لبانش زمزمه مى شد، بر لبان او نشست:

اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى عَلِى ِّ بنِ مُوسَى الرِّضَا المُرتَضَى الامامِ التَّقِى النَّقِى ِّ ...


روبه روى ايوان طلا، درست مقابل ضريح ايستاد و اذن دخول گرفت، گامهايش، آرام آرام او را به درون حرم هدايت مى كردند. كفشهايش را دست به دست كرد، قاليى را كه به عنوان پرده به سر در نصب كرده بودند كنار زد و وارد حرم شد. با ديدن ضريح مطهر، جانى تازه گرفت و اشك در چشمانش حلقه زد. دستش را با اشتياق به در و ديوار حرم مى كشيد و جلو مى رفت. روبه روى ضريح نشست و با قلبى مملو از آرامش، شروع به خواندن زيارت نامه كرد. در قرائت زيارت نامه، هميشه وقتى به عبارت « اَشهَدُ اَنَّكَ تَشهَدُ مَقامى وَ تَسمَعُ كَلامى وَ تَرُدُّ سَلامى و اَنتَ حَى ّ عِندَ رَبَّكَ مَرزوُقٌ » مى رسيد، حالش منقلب مى شد، بى اختيار قلبش مى لرزيد، روى زيارت نامه خم مى شد و در حالى كه بغض نيمه تمامش را فرو مى داد و اشكهايش را از پهنه صورتش، پاك مى كرد، زير چشمى هم به ضريح مى انداخت و اين فراز از زيارت نامه را، چندين بار تكرار مى كرد، گويا مى خواست پاسخ سلامش را بگيرد.
زيارت نامه به پايان رسيد و در همان نقطه به نماز زيارت ايستاد. معمولاً پس از پايان نماز آرام مى گرفت ولى گويا در اين لحظه به آرامش مطلوب خود نرسيده بود. جايگاه خود را ترك كرد و با عبور از دارالزهد به سوى روضه منوره حركت نمود. رو به روى ضريح ايستاد و لحظه اى به آن چشم دوخت. بى اختيار و به طور مكرر به آقا سلام مى داد و با هر سلامى ، گويا يك گام به ايشان نزديك تر مى شد.
جمعيت و ازدحام زائران او را با خودش به نقطه اى كه با ضريح، چند قدمى بيشتر فاصله نداشت، رساندند. درهمان مكان نشست و به ضريح مطهر خيره ماند. ناگهان برخورد چند قطره گلاب به صورتش، او را به خود آورد. در همين جا، جايى براى نماز پيدا كرد و مجدداً به نماز زيارت ايستاد. پس از اتمام نماز آرام شده و با امام رضا(ع)، مادر ايشان، حضرت فاطمه زهرا(س) و پدرشان، حضرت اميرالمؤمنين به نجوا نشسته بود و مى خواست پيرو واقعى آنها باشد.
در همين احوال ناگهان زائرى ميانسال درحالى كه چادر سفيدى بر سر و ظاهرى بسيار آرام و شاد داشت با دستش به شانه او زد و گفت: خانم! نمازتان تمام شد؟ و او با دستپاچگى گفت: خيلى وقت است تمام شده، بفرماييد! خانم ميانسال به چهره اى گشاده، رو به او كرد و با لهجه شيرينى گفت: الان هفت روز است كه از شيراز به مشهد آمده ام. در شيراز هميشه سعى كرده ام قرآن را حفظ كنم ولى تا به حال هر چه تلاش نموده ام، موفق نشده ام، تا اين كه اولين روزى كه به زيارت مشرف شدم از آقا على بن موسى الرضا(ع) در خواست نمودم كه در اين خصوص، كمكم كند وبا تلاشى كه هر روز مى كنم تاكنون پيشرفت قابل ملاحظه اى داشته ام.
زائر با مهربانى ادامه داد: از وقتى به مشهد آمده ام، صبحها به زيارت مى آيم، ظهرها پس از اقامه نماز به مسافرخانه بر مى گردم و پس از ناهار و استراحتى كوتاه دوباره به حرم مى آيم و تا شب در اينجا مى مانم و قرآن راحفظ مى كنم. وى سپس به صفحه گشوده قرآن اشاره كرد و ادامه داد: خانم اگر زيارتتان تمام شده و ممكن است! شما از روى قرآن خط ببريد، ببينيد اشكالى ندارم؟ آخر حفظ اين سوره را امروز درحرم به پايان رسانيده ام!
قرآن را از دست زائر گرفت و پس از بوسه اى بر آن، درميان دستانش قرار داد. زائر با لهجه شيرين خود و با اشتياقى خاص، شروع به تلاوت نمود: عَمَّ يَتَساءَلوُنَ، عَنِ النَّبَاءِ العَظيمِ ... و بى هيچ اشكالى ، تمام سوره را قرائت كرد.
قرائتش كه تمام شد، سر صحبت را باز كرد وگفت: به قصد زيارت ده روزه به مشهد آمده ام. شب گذشته كيف دستى ام را گم كرده ام و الان حتى كرايه اتوبوس براى برگشتن به شيراز را هم ندارم! خدا را شكر مى كنم كه همان روز اول همه هزينه ده روز مسافرخانه را پرداخت كرده ام! نمى دانم بعد از اين كه مدت اقامتم در مسافرخانه تمام شود، در اين غربت چه كنم و به كجا پناه ببرم؟ درست سه ساعت قبل، وقتى به حرم رسيدم و قبل از اين كه بخواهم شروع به حفظ قرآن كنم، به حضرت آقا(ع) گفتم: من دراين شهر، غير از خودتان، كسى را نمى شناسم!
خانم همصحبت زائر، رو به او كرد و گفت: ان شاءالله درست مى شود!
زائر غريب سر در قرآن فرو برد، لبهايش با آيات قرآن مشغول شدند و درهمين حال، همصحبت چند لحظه اى خود را در فكر و خيال فرو برد.
با خودش مى انديشيد كه درست همان وقتى كه اين خانم، از آقا درخواست كمك نموده، ايشان هم مرا براى زيارت طلب كرده اند! شايد مى خواسته اند مشكل زائرشان بواسطه من حل شود! خدايا چه كنم كه نزد ايشان شرمنده نشوم! جيبهايش را جستجو كرد، تمام موجوديش صد تومان بود كه زائر را تا پايانه مسافربرى هم نمى رسانيد چه كه بتواند خرج سفرش را هم تأمين كند! مى خواست زائر رابراى چند روز باقيمانده اقامتش و تأمين خورد و خوراك او، به خانه اش ببرد، ولى خانه درست حسابى هم نداشت. از خاطرش گذشت كه مبلغى را قرض نمايد و به او بدهد، قرض هم كه با لطف خدا بتدريج ادا مى شود! ولى به خاطر تحقق اين فكر، مى بايست حرم مطهر را ترك مى كرد، به همين منظور آهسته زائر را متوجه خود كرد و از او پرسيد: ببخشيد خانم! اسم مسافرخانه تان چيست؟ زائر نتوانست به اين سؤال پاسخ دهد و با حالتى خاص گفت: اسمش را نمى دانم! جايش را مى شناسم!
همصحبت چند لحظه پيش او، پس از نااميدى از اين پاسخ، پرسيد: سه روز ديگر درمشهد مى مانيد؟ زائر با سر خود، پاسخ مثبت داد. او بار ديگر سؤال كرد: ببخشيد! شما هر وقت به زيارت مشرف مى شويد، همين جا مى نشينيد؟ زائر با كنجكاوى و تعجب پاسخ گفت: معمولاً اينجا مى نشينم، چرا سؤال مى كنيد؟ و او سرش را به زير انداخت و زيرلب آهسته جواب داد: هيچى ! همين طورى !
فكرى مثل برق از ذهنش گذشت. ايستاد. به ضريح و سپس به اطرافش نگاه كرد. خادمهاى حرم را كه هر يك، شاخه اى از پر نرم در دست خود داشتند، از نظر گذراند. به يكى از آنها نزديك شد وگفت: خسته نباشيد! ببخشيد! مى خواهم موضوعى را با شما مطرح كنم! خادم كنجكاو شد، چهره اش را كمى درهم كشيد وگفت: بفرماييد!
او با نگرانى ادامه داد: شب گذشته كيف پول يكى از زائران گم شده است، بنده خدا، خانم ميانسال تنهايى است كه از شيراز به قصد زيارت آمده و مى گويد چون در مشهد كسى را نمى شناسد كه كمكش كند به خود امام رضا(ع) پناه آورده است! مى خواهم ببينم در اين مورد تشكيلات آستان مقدس امام رضا(ع) ، كمكى مى كند؟ اگر كمك مى كند، او بايد چه كند؟
خادم كه چهره اش در طول اين گفتگوى كوتاه، كم كم باز مى شد با گشاده رويى گفت: بله! در صورتى كه تشخيص داده شود كه نيازش واقعى است به او كمك مى شود، فقط بايد خود من با او صحبت كنم!
گويا به يكباره دنيا را به او داده اند! رو به خادم كرد وگفت: اگر ممكن است با من بياييد تا اورا به شما نشان بدهم.
لحظه اى بعد آن درـدر حالى كه او بسيار شاد نشان مى دادـبا هم به حركت درآمدند. دو سه قدمى با زائر فاصله داشتند كه زائر ميانسال با دست به خادم حضرت نشان داده شد!
خادم به زائر نزديك شد وچند لحظه بعد او در حالى كه آرامش يافته بود، زائر را مى ديد كه به همراه خادم، جهت دريافت راهنماييهاى لازم، روضه منوره را ترك مى كردند!
... همدم چند لحظه اى زائر غريبى كه مى خواست حافظ قرآن باشد، خشنود از زيارت آن روز، درحالى كه اشك شوق، پهنه گونه هايش را مرطوب كرده بود، به قصد خداحافظى با حضرت آقا، امام رضا(ع) وبه نشانه احترام به ايشان، دست بر سينه خود گذاشت، بار ديگر چشم به ضريح مطهر دوخت و با قلبى سرشار از آرامش، چندين بار تكرار كرد:

اَشهَدُ اَنَّكَ تَشهَدُ مَقامى
وَ تَسمَعُ كَلامى وَ تَرُدُّ سَلامى
وَ اَنتَ حَى ٌّ عِندَ رَبِّكَ مَرزوُقٌ


يا ضامن آهو!
داخل صحن حرم نشسته بود، به كبوترهاى آقا! نگاه مى كرد و ناخنهاى قاشقى شكل و زمختش را با دستهايش نوازش مى داد.
ياد صحبتهاى آقاى دكترى كه چند روز قبل براى درمان سرگيجه، پيش او رفته بود، افتاد كه مى گفت: شما كمبود آهن دارى ! و با نگاه به انگشتانش گفته بود: ببين چه به روزت آورده اى ! براى خودت، ده قاشق سرخود، دست وپا كرده اى !
دكتر به او گفته بود كه روى غذا، چاى زياد و پررنگ نخورد، ولى او از بچگى به خوردن چاى ، علاقه خاصى نشان مى داد. قبل از اين كه بچه هايش، خانه مسكونى او را كه ماحصل يك عمر تلاش در كنار همسرش بود، بفروشند، گاه كه دلش مى گرفت، حياط خانه را آب پاشى و جاروب مى كرد و زير تنها درخت كهنسال زردآلوى آن، پلاسى پهن مى نمود، بالشى مى گذاشت، يك قورى چاى ، يك كترى آب جوش و يك استكان همراه با يك قندان نقلى ، قند مى آورد و كنار خودش قرار مى داد و تا چاى قورى و آب كترى را تمام نمى كرد، از جايش بلند نمى شد.
هميشه وقتى اولين استكان چاى را مى ريخت، ياد غمها و غصه هايش مى افتاد ولى وقتى به استكان آخر چاى مى رسيد با دلدارى هايى كه در طول چاى خورى به خود داده بود، براى ادامه زندگى اميدى تازه مى يافت!
شب قبل با عروسش دعوا كرده بود، پسرش هم طبق معمول طرف همسرش را گرفته بود و هر دو به اين وسيله، او را حسابى دلخور كرده بودند. عروسش بار اول نبود كه با او دعوا مى كرد ولى اين بار دلش شكسته بود. وقتى به اين حالت مى رسيد ياد ليوانهاى نشكنى مى افتاد كه وقتى مى شكنند هزار تكه شده و به شكل دانه هاى الماسى در مى آيند!
ماه گل اصلاً از مادر شوهرش كه ديگر پا به سن گذاشته بود، خوشش نمى آمد و با وجود اين كه در كارها خيلى به او كمك مى كرد، ولى چشم ديدنش را نداشت، شايد يكى از دلايل آن، اين بود كه با وجود چهار عروس ديگرش، مى ترسيد، پيرى كورى او، روى دوشش بيفتد.
نمى دانست چه كند. از پنج عروسى كه داشت، ماه گل از نظر رفتار و اخلاق، سرآمد بقيه بود، ولى چه كند وقتى كه او نمى توانست تحملش كند، حتماً چهار عروس ديگر هم نمى توانستند او را تحمل كنند. هيچ كس و كار ديگرى هم نداشت كه حداقل بعضى از روزها به آنها پناه ببرد. شب را تا صبح، نخوابيده بود. صبح على الطلوع، قبل از اين كه پسرش از خانه بيرون برود، از خانه بيرون آمد و به آقا امام رضا(ع) پناه آورد.
سواد چندانى نداشت. مادر خدا بيامرزش به او گفته بود وقتى كه دلتنگ مى شوى ، قرآن را باز كن و چون سواد خواندن آن را ندارى به خطهايش نگاه كن و « قُل هُوَ الله » بخوان تا دلت آرام بگيرد.
از صبح چند بار قرآن را ورق زده و در بينِ « قُل هُوَ الله » خواندنهايش، تكرار مى كرد: يا ضامن آهو! ضامن آهو شدى ، ضامن ما هم بشو! آقا!
سرش بشدت درد گرفته و دهانش هم خشك شده بود. گويى دنيا دور سرش مى چرخيد. از صبح چند بار صورتش را شسته و تا مى توانست، آب نوش جان كرده بود. بعد از سالها اين حرف را كه مى گفتند: خوردن آب زياد با شكم خالى ، دل آدم را ريش ريش مى كند، با تمام وجود حس مى كرد!
عمرى كار كرده بود ولى حالا به روزى افتاده بود كه دارايى اش تنها لباسهاى تنش بود كه آنها را هم شايد به خاطر خدا به او هديه كرده بودند. وقتى ماه گل كمى با او مهربان مى شدـبه قول خودش وقتى كه مى خواست رب بجوشاند، ترشى بيندازد، سبزى خشك كند يا لباس بشويد و...ـكار زيادى را به او مى سپرد و معتقد بود كه با اين عمل، به مادر شوهرش لطف مى كند! چون به اين وسيله، ديرتر از كار مى افتد! اعتماد عروسش به دور از همه اين حرفها تا حدودى درست بود چون به رغم سالها دوندگى و تحمل انواع و اقسام كمبودهاى تغذيه اى و... باز هم فعاليت خودش را حفظ كرده بود وآدم با دست وپايى به حساب مى آمد. به هر ترتيبى كه بود، خودش را به كنار ديوار صحن رسانيد و درست روبه روى سقاخانه نشست. زائران را مى ديد كه چطور سقاخانه را مثل نگينى در بر گرفته بودند و پياله پياله از آن آب مى نوشيدند و ...
سرش را به ديوار گذشت. چشمهايش را بست و قطره اشك درشتى از گوشه چشم بر روى گونه اش غلتيد. چند دقيقه اى را به همين حالت سپرى كرد. چون توانايى لازم را نداشت، ديگر نمى توانست به هيچ چيز بينديشد. سعى داشت به خودش بقبولاند كه به خانه پسرش برگردد ولى مى ترسيد كه بشدت مورد سرزنش قرار گيرد.
در اين هنگام صدايى را، كه او را مخاطب قرار داده بود، شنيد؛ فكر كرد اشتباه مى كند؛ به صدا توجهى نكرد؛ بار ديگر صدا را واضحتر شنديد؛ درحالى كه سرش هنوز به ديوار بود با بى حالى چشمهايش را گشود؛ يكى از خادمان حضرت با ظرفى از غذا دركنار او ايستاده بود! و در حالى كه مى خواست غذا را جلو او قرار دهد، مى گفت: مادرجان! مايلى ناهار، مهمان امام رضا(ع) باشى ! او كه نمى دانست واقعاً خواب است يا بيدار، بسختى سرش را از ديوار جدا كرد، اما نتوانست پاسخى دهد، زيرا خادم امام(ع) درحال ترك صحن بود و تنها توانست با نگاهش او را دنبال كند! مردد بود! نمى دانست چه كند! براى اين كه به خودش بقبولاند كه بيدار است، لقمه اى در دهان گذاشت!
ساعتى از اين واقعه گذشته بود؛ احساس خوبى داشت؛ حس مى كرد مورد توجه قرار گرفته است؛ براى اين كه آبى به صورتش بزند خود را به كنار آب نماى روبه روى پنجره فولادـكه خيل مشتاقان را روبه روى خود داشتـرسانيد و چند مشت آب به صورتش زد. همين كه بلند شد، زن جوانى را ديد كه با ظاهرى آراسته و مؤدب، درست در كنارش ايستاده بود. زن جوان پس از احوالپرسى حيرت آور خود، رو به او كرد وگفت: ببخشيد خانم! تنها به حرم مشرف شده ايد!؟ و او در حالى كه فكر مى كرد با كس ديگرى اشتباه گرفته شده است، پاسخ داد: بله! زن جوان درحالى كه سعى مى كرد با او ارتباط برقرار كند، با اشاره به مرد مسن بسيار افسرده اى كه روى صندلى چرخدار نشسته و مرد جوان و متشخصى در كنار او ايستاده بود، گفت: من به اتفاق همسرم و موكل او كه مردى بسيار خوب و نسبتاً ثروتمند است ولى متأسفانه كس و كارى ندارد، به حرم مشرف شده ايم!
او كه از خدا مى خواست كسى را پيدا كند كه بتواند كمى برايش درد دل كند، از مصاحبت با آن خانم، احساس شادمانى مى كرد و ناخواسته، به شرح زندگى اش براى او پرداخت. از ماه گل و از قهرش گفت! از شوهر خدابيامرزش و از ...
زن جوان به او گفت: موكل همسرم مايل است با يك خانم هم سن وسال شما، ازدواج كند كه بتواند در زندگى كمكش كند! و با دلهره اى محسوس، ادامه داد: ببخشيد مادرجان! شما قصد ازدواج نداريد!؟ او كه بسيار تعجب كرده بود، نمى دانست چه بگويد. روبه روى پنجره فولاد خشكش زده بود و طورى به آن نگاه مى كرد كه گويى به شخصى خيره شده بود! حالش را نمى فهميد. آن خانم بار ديگر از او پرسيد: ببخشيد! چه مى فرماييد؟ پاسختان چيست؟ زن تمام نيرويش را در لبهاى خشكيده و رنگ پريده اش جمع كرد و درحالى كه اين پيشنهاد را در اين مكان مقدس به فال نيك گرفته بود و تصور مى كرد به همين علت بايد آخر و عاقبت خوبى داشته باشد، با خودش گفت: هرجا باشد از خانه ماه گل بهتر است! وسرش را به علامت قبول پيشنهاد تكان داد!
دقايقى بعد، زن، سمت راست صندلى چرخدار ايستاد و در حضور وكيل و همسرش و روبه روى پنجره فولاد، به عقد مرد در آمد! مهريه او هم، خانه مسكونى پيرمرد كه هم اكنون در آن زندگى مى كرد و واقع در يكى از خيابانهاى مشرف به حرم مطهر بود، قرار داده شد با اين شرط كه تا پايان زندگى از او بخوبى نگهدارى كند.
ساعتى بعد از او كه هنوز مبهوت بود و نمى دانست چه بگويد، وقتى كه به همراه زن جوان، همسرش و آن مرد، رو به روى منزل او قرار گرفتند، باور كرد كه بيدار است!
در همين موقع، وكيل مرد، رو به همسر او كرد، كليد منزل را به او داد، شرط تعلق مهريه را به او يادآور شد وحامل اين پيام از سوى او براى پسر و عروسش شد كه: حالم خوب است! نگرانم نباشيد! خوشبخت باشيد!
زن كه شكرگزار خداوند بود، همانند همسرى مهربان از پيرمرد نگهدارى مى كرد تا اين كه پس از گذشت نزديك به يك سال از اين واقعه، آن مرد دارفانى را وداع كرده و او تنها وارث قانونى وى شناخته شد.
ديگر تنهاى تنها شده بود و حياط بزرگ خانه، برايش بزرگتر جلوه مى كرد، به همين علت تصميم گرفت طبقه دوم ساختمان را، اجاره دهد.
صبح چند روز پس از اين تصميم، با صداى زنگ تلفن از خواب بيدار شد. آقاى وكيل بود كه مى گفت: خانم! طبق خواسته خودتان قرار است تا يكى دو ساعت ديگر، چند نفر بيايند و طبقه دوم ساختمان را براى اجاره ببينند. روبه روى عكس پيرمرد ايستاده و درحالى كه به آن خيره شده بود و با چشمهاى او صحبت مى كرد، زنگ در به صدا درآمد. بسرعت صورتش را از قطرات اشك پاك كرد، آبى به آن زد، چادرش را روى سرش انداخت وبه سمت درحياط به راه افتاد.
در را گشود. مردى را ديد كه به همراه خانم و آقايى ، دم در ايستاده بودند. خانم و آقا با ديدن او خشكشان زد! خانم در حالى كه بسختى خودش را از آن حال بيرون مى آورد و بشدت عصبانى شده بود، رو به او كرد و گفت: گفتم جاى بهترى ، باعث شده ما را فراموش كند، اينجا براى چه كسى كار مى كنى ؟ و سپس رو به شوهر زنگ پريده اش كرد وگفت: بيا! حالا بگو نمى دانم مادرم كجا رفته!؟ خيالت راحت شد!؟
مرد همراه آن زوج، رو به ماه گل كرد و گفت: خانم اين چه طرز صحبت كردن است؟ شما با مالك اين خانه صحبت مى كنيد! بعد از اين همه زيرورو كردن محلات، تازه برايتان جايى پيدا كرده ام! با اين تعداد بچه چه كسى راضى مى شود تا شما ساختمان خانه تان به پايان برسد كه حالا حالاها هم نمى رسدـبه شما خانه اجاره دهد؟ تازه خانم لطف كرده اند به وكيلشان سپرده اند كه اجاره بها هم اصلاً مهم نيست! من هم به خاطر آشنايى با همسرتان، شما را به اينجا آورده ام! براى همين هم شما توانستيد تا دم در اين خانه بياييد!
مرد در حالى كه سعى مى كرد عصبانيتش را از خانم خانه! پنهان كند به او گفت: خانم! من از شما عذر مى خواهم! سوء تفاهم شده است! زن بدون توجه به صحبتهاى آن مرد و ماه گل، به سوى سرسراى خانه خود به راه افتاد!
ماه گل رو به شوهرش كرد و گفت: بايد مادرت به من فرصت بدهد! اگر به من فرصت بدهد مى توانم جاى خالى دختر نداشته اش را برايش پر كنم! مى توانم...
...چند روز بعد از اين، زن به همراه وكيل خود، درست در همان نقطه اى كه مدتها پيش، پيرمرد روى صندلى چرخدار نشسته بود، روبه روى پنجره فولاد ايستاد و از او مى خواست تا پس از مرگ تمام اموالش را صرف امور خيريه كند.
آقاى وكيل! در حالى كه توصيه هاى او را يادداشت مى كرد، مى شنيد كه او ضمن اين كه طورى به پنجره فولاد خيره شده بود كه گويا روبه روى شخصى ايستاده است، مرتب تكرار مى كند:« يا ضامن آهو! ضامن آهو شدى آقا! ضامن ما هم بشو!».

وصف نشدنى ! مثل هميشه!

تنها با ضريح مطهر
درست كنار ضريح مطهر، ديواره شيشه اى كه بخش خانمها و آقايان را از هم جدا مى كند، پشت داده و طورى به ضريح نگاه مى كرد كه با هر نگاه گويى ته دلش خالى مى شد. شكوه و معنويت آقا! آن چنان بر ضريح سايه افكنده بود كه يك مجموعه فلزى ، اين گونه به آدم، آرامش مى بخشيد.زائرين پيوسته و دسته دسته وارد روضه منوره مى شدند و از كثرت حضورشان، فقط يكى دو رديف نزديك به ديواره شيشه اى ، به صورتى بسيار فشرده، نشسته بودند. شنيده بود كه مى گفتند:« هر وقت حاجتى داريد، برويد رو به روى ضريح مطهر حضرت آقا! بايستيد و ايشان را صدمرتبه به مادرشان حضرت فاطمه زهرا(س) وفرزند گراميشان امام جواد(ع)، قسم بدهيد! حاجتتان برآورده مى شود!».
با همين نيت به حرم آمده بود اما به ياد تنها دختر خودش افتاد كه وقتى يك نفر به جان او قسمتش مى دهد چه حالى پيدا مى كند، حالا او امام رضا(ع) را به همين صورت، آن هم نه يك بار، بلكه صد مرتبه قسم دهد!؟
هر چه سعى كرد نتوانست خود را راضى كند كه آقا را قسم دهد. همين كه مى خواست ايشان را قسم دهد ياد حضرت زهراى مرضيه(س) و ياد حضرت امام جواد(ع) كه در جوانى به شهادت رسيده بودند مى افتاد و قسم دادن برايش ناممكن مى شد. ساعتى را به همين ترتيب گذراند. هر چه بيشتر در حرم مى ماند، بيشتر به حالت بى نيازى نزديك مى شد! همين طور، گاه و بى گاه صورتش از اشك خيس مى شد و بغض گلويش را مى فشرد.
به ضريح خيره شده بود. آرزو مى كرد كاش در حرم با ضريح آقا، تنها باشد، در ضريح باز گردد و قبر منور و مبارك آقا را در آغوش بگيرد. دلش مى خواست اين احساس را تجربه كند و در اين ميان بى هيچ قسمى ، تنها براى دخترش، فرزندى بخواهد!
خداوند از ثمره ازدواج، دخترى به او داده بود كه ده سالى مى شد كه به خانه بخت رفته بود. دختر او در طى اين سالها، سه بار بچه هايش را پيش از دنيا آمدن از دست داده بود و اكنون او مى خواست براى تولد سالم چهارمين فرزند دخترش، از آقا كمك بگيرد!
دختر او به روزى افتاده بود كه تمام فكر و ذكرش، بچه شده بود و ديگر به زندگى خود و هستى خانواده اش هم توجهى نمى كرد. دلش مى خواست همان لحظه اى كه نوه اش به دنيا مى آيد، بلاگردان او شود! او خودش بميرد ولى نوه اش زنده بماند!!
مى خواست نا اميدى را از خود دور و فراموش كند. با خود گفت: بايد تسليم رضاى خدا بود! چادرش را روى صورتش كشيد، سر را روى زانوان قرار داد و چشمهايش را بست.
حرم ديگر خيلى خلوت شده بود، طورى كه تنها او بود و ضريح! بلند شد. روبه روى ضريح ايستاد. در ضريح هم باز بود! وارد آن شد و بى اختيار پايين پاى قبر مطهر، زانو زد! فقط قبر منور را مى ديد و ديگر هيچ چيز را! بغض آن چنان گلويش را فشار مى داد كه بسختى نفس مى كشيد. حتى نمى توانست گريه كند. فقط دو چشم شده بود و درون ضريح را جستجو و قبر سرشار از نور آقا را با ولع خاصى نگاه مى كرد! او كه آرزو داشت در چنين حالتى ، سلامتى نوه در راهش را از امام بخواهد، همه چيزـحتى خودشـرا فراموش كرده بود.
سخت در احوال خود غوطه ور بود كه پيرزنى ، آرام به پهلوى او زد و در حالى كه سعى مى كرد چادر را از صورتش كنار بزند مفاتيحى به او داد و گفت: « خانوم! چشمام خوب نمى بينن، ميشه برام زيارت عاشورا رو پيدا كنين؟!»
چادر را از روى صورتش به كنارى زد. مفاتيح را از دست پيرزن گرفت. در حال پيدا كردن زيارت عاشورا بود كه ناگهان به خود آمد! ديگر حالش را نمى فهميد. اين چنين توفيقى برايش بى سابقه بود! مفاتيح را روى زانوى پيرزن قرار داد و سريع از جاى خود برخاست.
بغض سنگينى ، گلويش را گرفته بود. طورى كه به زحمت نفس مى كشيد! در زير نگاه تعجب آور پيرزن، آنجا را ترك كرد. پيرزن بلند بلند مى گفت: خانوم! ببخشين ناراحتتون كردم! بياين بشينين! نمى خواد برام زيارت عاشورا رو پيدا كنين! بياين خانوم!
ديگر كثرت جمعيت و شلوغى زياد اطراف ضريح برايش مهم نبودند. رسيدن به ضريح و تركاندن بغض خود در پشت پنجره هايش، مهم بود و بس!
به هر ترتيبى كه بود خودش را به ضريح رسانيد و با دستش پنجره اى را در مشت گرفت. چشمهايش باز شده بود. مى خواست ببيند چه تشابهى ميان چيزى كه ديده بود با چيزى كه مى بيند، وجود دارد.
تصوير پارچه اى سبز، پولهاى خرد، اسكناسها و ... زير پرده اشك چشمهايش به صورتى لرزان محو مى شدند! بغضش را خالى كرده بود! سرش را روى دستش گذاشت و زير لب گفت: آقا! راضيم به رضاى خدا!

حج فقرا
زندگى آن چنان، او را در تنگنا قرار داده كه پاك از دل و دماغ افتاده بود. با وجود اين كه بچه آخر خانواده بود ولى از همه خواهرها و برادرهايش پيرتر نشان مى داد. مى شد رد پاى تمام چين و چروكهاى صورتش را گرفت وبه يك بدبيارى رسيد! از حاصل ازدواج اول، يك دختر برايش مانده بود كه پيش از به دنيا آمدن او، شوهرش جوان مرگ شد و به قول خودش با اصرار و فشار خانواده، به او دوباره شوهر داده بودند. همسر دوم او كه مردى بسيار هوس باز و غير مسئول بود و از همسر اول خود چهار بچه داشت، اصلاً با دخترش نمى ساخت ولى او چهار بچه همسرش را با زحمت زياد، مثل فرزند خودش حتى با كار در كارگاههاى قالى بافى ، جمع و جور مى كرد، آنها را به مدرسه مى فرستاد و به كارهايشان رسيدگى مى نمود.
از همان ابتداى زندگى متوجه شده بود كه شوهرش معتاد است ولى از ترس آبرو، دم برنمى آورد! آخر كارى ها كار شوهرش به جايى رسيده بود كه حتى بچه هايش را بدرستى نمى شناخت! گاهى آنها را، دايى خطاب مى كرد! گاهى به آنها، عمو مى گفت! وگاهى هم آنها را نان خور اضافى مى دانست!
از ابتداى جوانى مجبور بود به كارهاى سخت و طاقت فرسا، تن دهد تا بتواند شكم هفت نفر را سير كند! احساس مى كرد پناهگاهى براى چهار بچه همسرش شده، كه از نعمت پدرى مسئوليت پذير و مادر، محروم شده بودند. يك يك بچه ها را از آب و آتش در آورد و حالا بعد از گذشت سالهاى سال، هر كدامشان نسبت به سن و سالهاى خود، دستشان به دهانشان مى رسيد! انصافاً او را هم از ياد نبرده بودند.
هر سال ايام حج كه مى رسيد به هر سختى كه بود بچه هايش را بر مى داشت و خودش را به حرم مطهر مى رساند. بچه ها را در گوشه اى از حرم مى نشاند و پس از اين كه چندين بار به آنها تأكيد مى كرد كه از جايشان بلند نشوند، به سمت ضريح مطهر به راه مى افتاد و با اين احساس كه به زيارت خانه خدا مشرف شده! با جان و دل، هفت مرتبه ضريح را طواف مى كرد و در طى طواف، مرتب تكرار مى كرد:

« جان به قربان تو آقا! كه تو حج فقرايى »


آن روزها، قسمت خانم ها و آقايان از هم جدا و حرم مثل اين روزها، شلوغ نبود. پس از طواف به سوى بچه ها بر مى گشت و بعد از زيارت آقا، حرم را ترك مى نمود. از وقتى كه يادش مى آمد يكى از نقاط روشن و شفاف زندگى اش، زمانى بود كه به حرم مطهر مشرف مى شد. تمام دلخوشى اش در اين دنيا اين بود كه بچه هاى همسرش را درست به چشم بچه خودش نگاه كرده بود وشايد اگر او نمى بود، سرنوشت آنها هم دست كمى از سرنوشت پدرشان، پيدا نمى كرد!
يكى از بچه هاى همسرش، چندين سال بود كه در يك كاروان حج، مسئوليتى داشت و از همان سالهاى اول كار در آن كاروان، هر سال به او قول مى داد كه او را به حج ببرد، ولى تا كنون هر سال درگير ودار اعزام حجاج، با نگاهى ترحم آميز به او گفته بود:« نشد جايى براتون پيدا كنم! ان شاءالله سال ديگه شما رو با خودم مى برم!»
امروز صبح هم بعد از ديدن مادرش همان حرفهاى سالهاى پيش را تكرار كرده بود و به هر دليلى قصد داشت امسال مادر خانمش را به عنوان خدمه كاروان به حج ببرد و او هم ديگر از تشرف به خانه خدا نااميد شد!
ماه ذيقعده بود. همانند سالهاى قبل ولى زودتر از آن سالها، پس از نا اميدى از تشرف به حج، راهى حرم مطهر آقا على بن موسى الرضا (ع) شد. در راه مرتباً از اعماق وجود تكرار مى كرد:

« جان به قربان تو آقا! كه تو حج فقرايى »


با دلى شكسته، خودش را به حرم رسانيد. حرم خيلى شلوغ بود، آن قدر شلوغ كه بسختى مى توانست قدم بردارد. صحنها را به هر سختى كه بود پشت سرگذاشت و پس از گرفتن اذن دخول، وارد دارالسعاده شد. جمعيت به قدرى زياد بود كه حتى گاهى پاهاى زائران روى پاى هم قرار مى گرفت. خودش را بسختى از بين زائران عبور داد و به داخل دارالزهد رسانيد. انواع و اقسام چهره ها، گويش ها، لهجه ها، رده هاى سنى و مشتاقان زيارت در حرم حضور داشتند و با وجود تفاوت با هر يك از آنها، با همه آنها در يك چيز مشترك بود و آن هم در قطرات اشكى بود كه برگونه اش جارى شده بود!
مثل هميشه، همين كه چشمش به ضريح افتاد، اشك مثل سيل از گوشه چشمانش جارى شد، پهنه صورتش را پوشانيد و داخل شيارهاى آن روان گرديد. با جلو چارقدش، صورتش را از قطرات اشك پاك كرده و در حالى كه از عمق وجود تكرار مى كرد:

« جان به قربان تو آقا! كه تو حج فقرايى »


چشمانش را به ضريح دوخت.
ديگر شلوغى برايش مفهومى نداشت. سرش درست به روى پشت خانمى قرار گرفته بود. به هر ترتيبى كه بود از بين زائران فضايى را يافت، سرش را از آن فضا عبور داد و به ضريح مطهر خيره شد. ساكت ساكت شده بود. صداى ضربه هاى قلبش را مى شنيد. جلو و جلوتر رفت، طورى كه به شعاعى از ضريح كه سالهاى قبل گرد آن طواف مى كرد، رسيد. مى خواست از آنجا شروع به طواف كند ولى نمى توانست! يك قدم به جلو مى گذاشت، سيل جمعيت او را ده قدم به عقب مى راند! يكى مى گفت: « يا ضامن آهو! » ديگرى مى گفت: « يا امام هشتم »، يكى زيارتنامه مى خواند، يكى چادرش را به پشتش بسته بود وسعى داشت دستش را به ضريح برساند و ...
تا آن روز حرم را به اين شلوغى نديده بود. ديگر حتى نمى توانست از داخل جمعيت خارج شود. جايى هم نبود كه بنشيند! نمى دانست بايد چه بكند؟ با خود انديشيد كه از طواف چشم پوشى كند، همان جا منتظر بماند تا وقتى كه از ازدحام جمعيت، كاسته شود! مدتى را به همين گونه سپرى كرد ولى گويا از زمين آدم مى جوشيد و حرم به هيچ عنوان، خلوت شدنى نبود. جمعيت او را با خودش به اين طرف و آن طرف مى كشيد و او شكسته دل منتظر فرصت بود كه حداقل، خلوتى بيابد و با آن به درد دل بنشيند! شلوغى به حدى رسيده بود كه حتى ديگر امكان ديدن ضريح را هم از او گرفته بود. فقط در اين ميان توانست سرش را بلند كرده وبه سقف روضه منوره نگاه كند.
سقف، خلوت بود! لوسترها با شكوه خاصى برآن، آرام گرفته بودند. آرامش خاصى ـاز اين كه سعادت يافته كه درآن لحظه، در آن مكان ملكوتى باشدـسراپاى وجودش را فراگرفته بود. ديگر به هيچ چيز، حتى به طواف ضريح هم نمى انديشيد! عطرهاى خوشبوى حرم، شامه اش را نوازش داد. احساس مى كرد ضربان قلبش، تعديل و انرژى از دست رفته اش را باز يافته است. هميشه به لوسترها، به قالى ها، به پارچه هاى روى ضريح، به سنگها، حتى به غبار موجود درحرم غبطه مى خورد. گاه دلش مى خواست او جاى آنها باشد! با خودش مى گفت: « چه سعادتى نصيب اين اجسام بى جان شده! سعادت همجوارى مرقد مطهر حضرت امام رضا(ع)! سعادتى كه هر كسى ، قادر به درك آن نيست! ».
درهمين افكار، غوطه ور بود كه ناگهان دختر خانمى كه درست، پشت سرش ايستاده بود، حالش به هم خورد و در حالى كه جيغ كوتاهى كشيد، به روى وى افتاد. زائران شروع به سر و صدا كردند و او در حالى كه تمام نيرويش را در دستهايش جمع كرده بود، سعى مى كرد دخترك را نگه دارد، تا زير دست و پاى زائرين، آسيبى به او نرسد. مادر دختر در حالى كه بر سرش مى كوبيد، مى گفت: « يا امام رضا! دخترم ناراحتى قلبى داره! » و در همين حال، زائران را به اطراف هل مى داد. فضايى دور او و دخترش به وجود آمد. بلافاصله يكى از خدام حرم جلو آمد، زائران را به اطراف هدايت كرده و راه را براى خارج كردن دخترك از داخل روضه منوره، به سمت اتاق سيار پرستارى داخل دارالزهد، باز نمود، خادم جلو و يكى دو نفر از زائرين هم در حالى كه به مادر دختر در رساندن فرزندش به اتاق پرستارى ، كمك مى كردند، به همراه او، پشت سر خادم و به سمت اتاق به راه افتادند. به محض رسيدن به آنجا، دختر و مادرش را داخل اتاق كردند و ديگران را متفرق نمودند.
بغضى در گلويش خزيد! نااميد از طواف ضريح در حالى كه به امام سلام مى داد و سعى مى كرد طورى از داخل دارالسعاده خارج شود كه پشتش به ضريح مطهر نباشد، وارد صحن آزادى شد. صحن به رغم شلوغى ، از داخل حرم، خلوت تربود. نسيم ملايمى باعث شد حالش رو به راه شود! به طرف آب نما رفت. صورتش را شست و مقدارى آب نوشيد. روى سكوهاى سنگى كنار آب نما، رو به ايوان طلا، نشست. بغض داخل گلويش هر لحظه حجيم تر مى شد و چشمهايش گويا ديگر از اشك، خشك شده بود. دلش مى خواست فرياد بزند ولى توان فرياد نداشت! نااميد از طواف، به اطراف صحن، زائرين، كبوترانى كه گاهى برفراز سر زائران به پرواز در مى آمدند و گاهى هم روى طاقهاى ايوان طلا مى نشستند و ... نگاه مى كرد. ناگهان فكرى به ذهنش رسيد. بلند شد. رو به روى ايوان طلا، درست مقابل ضريح ايستاد. چادرش را به كمر بست. چشمهايش درخشيد! شروع به حركت نمود. آرام آرام قدم بر مى داشت و چشمهايش اطراف را نظاره مى كرد. خوشحال بود. شلوغى و ازدحام زائران، فرصت تند راه رفتن را از او گرفته و اين حالت باعث شده بود با اعتماد به نفس بيشترى قدم برداريد به در خروجى صحن آزادى ، بست شيخ حر عاملى رسيد . روبه روى ايوان طلا، زير لب زمزمه كرد :

«جان به قربان تو آقا ! كه تو حج فقرايى !»


و به احترام كمرش را خم كرد و دست بر سينه گذاشت.
به سوى صحن انقلاب حركتش را ادامه داد. اين صحن از صحن هاى ديگر خيلى شلوغتر بود، طورى كه حتى جلو پايش را هم نمى ديد. به هر ترتيبى كه بود، آرام آرام حركت كرد. نگاهش را از پنجره فولاد به روى گنبد طلا انداخت و در همين حال به راه خود ادامه داد. نزديك سقاخانه رسيد. چشمهايش را بست. جلو ديدگانش، تصوير ضريح منور آقا، در حالى كه با پارچه هاى سبز پوشيده و دسته گل چهار طرف آن قرار داشت، تداعى شد. صداى زائرى را مى شنيد كه مى گفت: « بيا على ! اين ظرفو آب كن برا مادر بزرگت، تبرك ببريم! اين آب با آباى ديگه حرم فرق داره! » ... و ... چشمهايش را باز كرد زائران را ديد كه با ولع، آب سقاخانه را مى نوشيدند وبه تبرك مى بردند. با قدمهاى بسيار كوتاه، وارد صحن جمهورى اسلامى شد. ناگهان همسرش، مشكلاتى كه از جانب او برايش به وجود آمده بود، فرزندانش و مخصوصاً پسرى كه انتظار داشت روزى او را به بيت الله الحرام ببرد، در ذهنش مرور شدند. در همين افكار غوطه ور بود كه ناگهان خودش را روبه روى ، ايوان طلاى صحن آزادى يافت. ايستاد! نمى دانست مى تواند ادامه دهد يا نه!؟ با خودش گفت: « تا هر جا بشه ادامه مى دم! تو اين مكان مقدس غريب نيستم، ضامن غريبان با منه! من مهمون ايشونم! ». ديگر به شلوغى صحن ها نمى انديشيد.
ايمان داشت كه او نيز جزئى از اين كثرت جمعيت است. آرام آرام به راه افتاد. به صحن سقاخانه رسيد. روبه روى پنجره فولاد، ايستاد. بيماران زيادى در حالى كه رشته هاى طنابى را به گردنشان انداخته و سر ديگر آن را به پنجره فولاد متصل كرده بودند، در انتظار شفا به سر مى بردند. همه آنها در دلشكستگى مشترك بودند! بعضى از آنها رنگ پريده و بعضى هم قادر به نشستن نبودند و در حالى كه روى زمين دراز كشيده بودند، رويشان را با ملحفه پوشيده بودند. چهره بعضى ها اشك آلود بود، بعضى فقط چشمهايشان بى هدف به اطراف مى گشت و بعضى ها را با نيت شفا، از سقاخانه مى نوشاندند. رشته هاى طناب متصل به بيماران ناگهان، اين بيت را در ذهن او تداعى كرد:

رشته اى بر گـردنم افكنده دوست مى برد آنجا كه خاطر خواه اوست

با زمزمه اين بيت درحالى كه خدا را به خاطر سلامت خود شكر مى كرد، با بغض در گلو به راه افتاد.
روبه روى در خروجى صحن ايستاد. پرچم سبز گنبد طلا، مثل هميشه بر فراز آن در اهتزاز بود و باد با ملايمت آن را تكان مى داد. به آقا! سلام دادم و صحن جمهورى اسلامى را پشت سر گذاشت. همان طور كه به راه خود ادامه مى داد، صداى زنگ ساعت سردرِ خروجى صحن را كه تمام فضا را پر كرده بود، مى شنيد. سر به آسمان بلند كرد، گويا جانى تازه گرفته و خودش را فراموش كرده بود. دوباره رو به روى ايوان طلاى صحن آزادى ايستاد. رو به ضريح آقا كرد و سلام داد. رو به روى ايوان طلا، گروهى رو به تابوتى در مقابل قبله، نماز ميت مى گزاردند. داخل صحن انقلاب گروهى از زوار، دور نرده هاى قسمت كبوتران حرم كه بچه ها با شور و شعفى خاص، به آنها نگاه مى كردند، ايستاده بودند. پيرمردى ، كاسه اى گندم را با دستهاى لرزان و بااحتياط، طورى كه گويى دارد شيشه عمرش را حمل مى كند به سمت كبوتران مى آورد. يكى مى گفت: « آقا! اگه بچه م دانشگاه قبول بشه، پنجاه تومن گندم، برا كبوترات، مى ريزم!».
يكى با حسرت كبوترها را نگاه مى كرد و ... و او در حالى كه احساس مى كرد از پرواز كبوترها جانى تازه گرفته و از خستگى اش كاسته شده است، به راهش ادامه داد.
داخل صحن جمهورى اسلامى ، پسر بچه اى ، جلو او، يك بسته آب نبات گرفت. يكى برداشت، با احترام به گوشه چارقدش گره زد و به راه افتاد. لحظاتى بعد، دوباره داخل صحن آزادى شد. خيس عرق شده بود. روبه روى ضريح ايستاد؛ زير لب جملاتى تكرار كرد وبه راه خود ادامه داد. دختر بچه اى دنبال تابوت پدرش داد مى زد و در حالى كه چند نفر زير بازوانش را گرفته بودند، تلاش مى كرد خودش را از دست آنان رها كند. نگاهش را از صورت دخترك به آسمان برگرداند وبه پرواز آرامبخش و خيالى كبوتران حرم، خيره شد. حركتش آرام تر شده بود. با هر طوافى كه مى كرد، گويا سبك تر مى شد. احساس مى كرد قلبش از سينه بيرون آمده و به همراه او و پابه پايش، طواف مى كند! احساس مى كرد دوست دارد هواى معنوى اماكن متبركه را هر چه عميق تر در سينه خود فرو دهد.
داخل صحن سقاخانه، عده اى پيرزن را ديد كه با كاروانى زيارتى به بارگاه حضرت رضا (ع) مشرف شده بودند. در چهره همگى آنها، براحتى مى شد رد پاى گرفتارى را پيدا كرد! گويا همه يك چهره داشتند! روى چادرهايشان، با پارچه هايى سفيد، خطوط قرمزى نقش بسته بود كه اسم و آدرسشان را روى آن نوشته بودند. از كنار آنها گذشت. از صحبتهاى مسئول كاروان آنها، متوجه شد كه كاروان زيارتى مربوط به كميته امداد است. دلش مى خواست برود و در جمع آنان بنشيند! دلش مى خواست خطاب به امام بگويد: « آقا! كدوم يكى از اينا، پيش شما عزيزترن؟ تا برم دس به دامنش بشم! آخه من ناچيز اين درگاه! شايد اگه متوسل به كسى بشم كه زيارتش مورد قبول شما واقع مى شه، شايد بواسطه او، منم ...!»، قطره اشكى گوشه چشمانش را خيس كرد و وارد بست شد.
نزديك حوض رسيد. همين طور كه حركت مى كرد، دستش را داخل آب حوض برد و به حركتش ادامه داد. دستش خود به خود از آب خارج شد. داخل صحن انقلاب، دختر بچه اى سخت گريه مى كرد. او مادرش را گم كرده بود و با هر پلكى كه مى زد، سيلى از اشك از چشمانش جارى مى شد. ايستاد و لحظاتى به دخترك و مردمى كه دور او را گرفته بودند، نگاه كرد. خادمى را ديد كه به طرف دختر بچه مى آمد. بدون اين كه كارى از دستش برآيد، به راه خود ادامه داد.
داخل صحن امام، گروهى از بچه هاى هفت هشت ساله را، در حالى كه پيشانى بند « يا ضامن آهو » به سر داشتند، به صف كرده بودند. آنها در حالى كه به همراه معلمشان، يكصدا آقا را فرياد مى زدند و رضا رضا مى گفتند، توجه زوار را به خود جلب كرده بودند.
همان طور با آرامش خاصى ادامه مى داد. روبه روى ايوان طلاى صحن آزادى قرار گرفت، رو به ضريح مطهر آقا كرده و زير لب ذكرهايى را زمزمه كرد و مجدداً به راه افتاد. خسته شده بود؛ اگر چه دلش مى خواست بنشيند ولى احساس مى كرد جوان تر شده است!
دور پنجم را بى توجه به زائران و ... طى كرد. مدام و بريده بريده، زير لب تكرار مى كرد:

« جان به قربان تو آقا! تو حج فقرايى ! ».


دهانش خشك شده بود. احساس مى كرد گلويش به خارش افتاد است. چند بار سرفه كرد. مرتباً مى نشست و بلند مى شد و باز چند قدمى راه مى رفت و دوباره مى نشست! سخت نگران شده بود، مى ترسيد نتواند طواف را به اتمام برساند. هر طور كه بود به دور هفتم رسيد!
دور هفتم را اميدوارانه و خداخداگويان آغاز كرد. از رو به روى ايوان طلا با چشمانى گود زده و لبهايى خشك، راهش را براى گرفتن تكه پارچه هاى سبز متبرك روى ضريح، به سمت دفتر نذورات كج نمود. آقايى در آن دفتر نشسته بود. از او درخواست پارچه سبز نمود، ايشان هم دستش را زير ميزى كه پشت آن نشسته بود، كرد و مشتى پارچه سبز رنگ، جلو او روى ميز گذاشت. پارچه ها را با احترام از روى برداشت و در حالى كه از او تشكر مى كرد، دفتر نذورات را ترك نمود. تكه پارچه هاى سبز را جلوى بينى اش گرفت و آنها را بو كشيد! بوى تمام خوبيهاى عالم را مى داد! سرحال آمد! به طرف آب نما رفت. صورتش را چند بار شست. پارچه هاى سبز متبرك را در مشتش گرفت، دوباره آنها را چندين بار بوييد! و به راه افتاد.
هيچ آرزويى در ذهنش مرور نمى شد! احساس بى نيازى مى كرد! مى خواست سرش را به آسمان بلند كند و فرياد بزند: « راضى ام به رضايت، خدا! راضى ام به رضايت! ».
درحالى كه در چشمانش برق اميد موج مى زد، راهش را دنبال كرد. تكه پارچه ها را همچنان در مقابل بينى خود قرار مى داد و در ادامه راه آنها را بو مى كشيد. متوجه نشد كه چطور دور هفتم را به پايان رسانيده است. به خودش كه آمد، درست رو به روى ايوان طلاى صحن آزادى ، همان جايى كه ساعاتى قبل، حركتش را شروع كرده بود، قرار داشت. روبه روى ضريح مطهر ايستاد و درحالى كه احساس خوشايندى به او دست داده بود، از اعماق جان و دلش، فرياد بى صدا بر لبانش نقش بست:

« جان به قربان تو آقا! كه تو حج فقرايى ! »


در تمام دوران زندگيش به اين آرامش روحى نرسيده بود! دستش را از جلوى بينى اش پايين آورد، مشتش را باز كرد، تكه پارچه هاى سبز، چروكيده شده بود. آنها را جلوى ديدگانش گرفت وخوب نگاهشان كرد! دلش نمى خواست حريم حرم را ترك كند ولى بايد مى رفت!
مجدداً پارچه ها را در مشتش فشرد، باز هم آنها را جلو بينى خود گرفت و با اكراه از ترك حرم، از آقا خداحافظى كرد و در حالى كه آب نبات را از گوشه چارقدش باز كرده و در دهانش قرار مى داد، آهسته آهسته به سوى منزل خود به راه افتاد.
سر كوچه خانه خود با منظره عجيبى روبه رو شد. دخترش دم در حياط خانه او ايستاده بود. همين كه مادرش را ديد، بسرعت به سوى او آمد و درحالى كه مرتباً به او تبريك مى گفت، از او شناسنامه اش را تقاضا مى كرد! او كه خشكش زده بود و نمى دانست چه بگويد، بريده بريده پرسيد: « چى شده؟ » و دخترش در پاسخ او گفت: « قراره امسال به جاى مادرخانوم داداش، شما به مكه مشرف بشين! خواستگارى كه براى خواهر خانوم او، اومده بوده، عجله دارن و مى خوان ظرف يكى دو ماه آينده عروسشونو به خونه بخت ببرن! ».
... و او با شنيدن اين خبر، روى دو زانويش نشست، دو دستش را به هم نزديك كرد، مشت دست راستش را باز نمود، تكه پارچه هاى سبز متبرك را داخل دو دستش قرار داد، صورتش را ميان دستها و پارچه هاى سبز گذاشت و درحالى كه زير لب، بريده بريده مى گفت:
...و سخت مى گريست!

« جان به قربان تو آقا! كه تو حج فقرايى !»


گلاب
از اتوبوس پياده شد. پايانه مسافربرى را به قصد خيابان روبه روى حرم مطهر ترك كرد. همين كه چشمش به گنبد طلاى حرم مطهر حضرت امام رضا(ع) افتاد، شادى لذتبخش و محسوسى ، وجودش را گرفت و بى اختيار گفت:

« اَلسَّلامُ عَلَيكَ يا عَلِى ِّ بنَ موُسَى الرِّضا!»


به سوى حرم مطهر به راه افتاد. مى خواست فاصله پايانه تا حرم را پياده طى كند و به پابوس آقا نايل شود! با هر قدم كه بر مى داشت گنبد طلا به او نزديك تر مى شد و قلبش آرامش بيشترى مى گرفت. چيزى جز زيارت در ذهنش مرور نمى شد. فكر حضور در حريم مطهر، او را مانند پرى در آسمان، سبك مى كرد. ژاكت قهوه اى كه روى پيراهن آبى بلندش پوشيده و كت مشكى كه پيراهن و ژاكتش كاملاً از آن بيرون زده بود، همچنين پاچه هاى گشاد و كوتاه شلوار مشكى او و شال سفيدى كه بر سر پيچيده و چهره آفتاب سوخته اش را، تابلو كرده بود، علاوه بر اينها كفشهايش كه غبار تلاش در روستا را بر روى خود داشت، همه و همه دست به دست هم داده بودند تا او را از مردمى كه در خيابانهاى شهر رفت و آمد مى كردند، متمايز كند.
تابش خورشيد بى تاب كننده بود، ولى او در اين گرما، بى توجه به اطراف و در حالى كه فقط گنبد طلا و گلدسته هايش را مى ديد، عصازنان و آهسته به راهش ادامه مى داد. چند ساعت مسافرت با اتوبوس، به تنهايى كافى بود تا سرش بهانه اى براى درد بيابد، ولى گرمى هوا و تابش خورشيد هم بر آن افزوده شده، درد سرش را دو چندان، دهانش را خشك، او را بشدت تشنه كرده و موجب شده بود كه آسفالت خيابان جلو چشمانش موج زند!
سرش طورى درد گرفته بود كه دستش را براى آرامتر شدن درد، روى آن قرار داد. احساس مى كرد سرش همپاى قلبش مى تپد! به رو به روى ورودى هاى حرم مطهر كه رسيد، خودش را به سايه اى در كنار ديوار رسانيد، به عصايش تكيه كرد، چند بار آب اندك دهان خشكيده اش را جا به جا نمود، آن را قورت داد و مجدداً به راه افتاد. مى خواست تا وقتى زيارت مخصوص آقا را در حرم مطهر، تلاوت نكرده، آب ننوشد!
خودش را به ورودى صحن قدس رسانيد، همين كه مى خواست وارد صحن بشود مردى كه موهايش به سپيدى ميل كرده بود در حالى كه يك گلاب پاش بر دوش خود داشت، سر شيلنگ گلاب پاش را روى صورت او گرفت! لحظه اى صورتش را گلاب شست و شو خورد. با اولين برخورد قطرات گلاب با صورتش از جا پريد، به همراه آن نفسش قطع، چشمهايش خود به خود بسته و دهانش باز شد. خنكى لذتبخشى به او دست داد و بلافاصله با صدا نفس كشيد. فشار گلاب به حدى بود كه در لحظه اى او را سراپا خيس كرد. بى اختيار بر لبانش صلوات بر محمد(ص) و آل مطهر او جارى شد!
گنبد طلا ديگر خيلى به او نزديك گرديده بود! روبه سوى گنبد، دست بر سينه، به آقا تعظيم كرده، سلام داد و همان جا روى دو زانو نشست. دسته عصا را در دو دست خود قرار داد و سرش را براى لحظاتى روى دستهايش گذاشت.
پيرمرد عصايش را در كنار قرار داد و در حالى كه در قلبش شادى از موفقيت و در چهره اش رضايت موج مى زد، با حالتى متواضع از حضور در پيشگاه مقدس آقا و بى آن كه متوجه هيچ دردى باشد، زير لب آغاز كرد:


اَللَهُمَّ صَلِّ عَلى
عَلِى ِّ بنِ مُوسَى الرِّضَا المُرتَضَى
الامامُ التَّقِى ِّ النَّقِى ِّ
وَ حُجَّتَكَ عَلى مَن فَوقَ الارضِ
وَ مَن تَحتَ الثَّرى ...


وصف نشدنى ! مثل هميشه!
مثل شبهاى معمول، خودش را به حرم رسانيد تا نماز مغرب و عشاء را در جوار مرقد مطهر آقا على بن موسى الرضا(ع) به جماعت بخواند. صحن، زياد شلوغ نبود و براحتى مى توانست در محل مورد نظرش بنشيند. فرشها پهن شده بود؛ صحن حال و هواى مطلوبى داشت. زائرين در انتظار نماز، به صورت پراكنده روى فرشها نشسته بودند. بعضى نماز و بعضى قرآن تلاوت مى كردند، بعضى زيارت نامه مى خواندند وبعضى هم با چشمهايى مشتاق و نيازمند، كبوتران حرم را دنبال مى كردند.
هوا گرم بود وبراى اين كه بتواند براحتى به آب دسترسى داشته باشدن سعى كرد در جايى بنشيند كه به حوض، نزديك باشد. هوا خاكسترى رنگ شده بود و كم كم از روشنايى آن كاسته مى شد. چراغهاى فراز گنبدها و مناره ها روشن شده بود.
تسبيحش را در آورد؛ عادت داشت، نزديك اذان كه مى شد وضو مى گرفت و رو به روى قبله، آماده نماز مى نشست و يك دور تسبيح اَمَّن يُجيبُ المُضطَرَّ ... مى خواند.
نور افكن ها روشن شده بود. صحن كم كم داشت مملو از زائرينى مى شد كه منتظر نماز در صفها نشسته بودند. پسركى ده دوازده ساله، از بين صفهاى نماز جماعت عبور مى كرد و با صداى مخصوصى ، طورى كه جلب توجه مى نمود، فرياد مى زد: ارتباط با خدا! دعاى كميل! دعاى ندبه! زيارت عاشورا! زيارت امام رضا(ع)! و مردم را دعوت به خريد ادعيه مباركى كه در دست داشت، مى كرد!
چند نفر آن طرفتر، بچه اى ده دوازده ساله كه عقب ماندگى ذهنى داشت، بين مادر و خواهرش، لميده بود و خواهر او با پياله اى از پياله هاى آب حرم، به دهانش آب مى ريخت.
در صف پشت سر او، پيرزنى در حالى كه روى يك صندلى تاشو، در صف نماز نشسته بود، براى زائران ديگر در خصوص چگونگى از كار افتادن پاهايش سخن مى گفت وآن طرفتر، دختر بچه اى چهار پنج ساله، در حالى كه چادرى سفيد با گلهاى ريز و زيبا به سر كرده بود، نماز مى خواند! چند كودك خردسال در حالى كه پاچه هاى شلوارشان را بالا زده بودند، داخل پاشويه هاى حوض، آب بازى مى كردند، بعضى هم كنار مادرشان نشسته بودند. دختر بچه اى سه چهار ساله، در حالى كه به لبهاى مادرش خيره شده بود، طورى به زيارت نامه امام رضا(ع) گوش سپرده بود كه گويا دارد شيرين ترين قصه دنيا را گوش مى دهد!
به دختر بچه اى كه نماز مى خواند نگاه كرد. با تعجب، دختربچه اى ديگر را ديد كه لباسهايى مشابه با لباسهاى او پوشيده بود و به همان ترتيب نماز مى خواند! آنها دوقلو بودند! صدايشان كمى بلند بود. آنها آن قدر زيبا به نماز ايستاده بودند كه توجه منتظرين اقامه نماز جماعت را به خود جلب كرده بودند.
درست كنار او، خانم زائرى ، با بچه شش ماهه اش، در صف نماز نشسته و نگران بود كه مبادا بچه او به هنگام نماز، ناآرامى كند و او نتواند به فيض نماز جماعتـآن هم در كنار مرقد مطهر آقاـنايل شود. پخش تلاوت قرآن از بلندگوها، نويد نزديك شدن به هنگام اذان مغرب را مى داد. در صف نماز حرم مطهر و حال و هواى معنوى آن، خود را يكى از خوشبخت ترين مخلوق خداوند، حس مى كرد!
دانه هاى تسبيح او كه زير نور نورافكنهاى حرم، درخشش خاصى يافته بود، به دانه هاى آخر مى رسيد! هميشه طبق عادت، با نيتِ « قُربَةً اِلَى الله » وضو مى گرفت و با وضو بود. ولى ناگهان به داشتن وضو شك كرد! بى هيچ درنگى و با ترس از نرسيدن به نماز جماعت، تسبيحش را در جانماز گذاشت و بسرعت جهت تجديد وضو، صف نماز را ترك كرد. رو به روى يكى از شيرهاى آب و فواره اى كه درست وسط حوض، قرار داشت و انسان را به وجد مى آورد، ايستاد؛ نور چراغهاى تعبيه شده در زير فواره ها، خيره كننده بود! در فضاى صحن، صداى آرامبخش و روح افزاى اذان، طنين انداز شد.
وضو گرفت؛ سريع برگشت؛ چادرش را جمع و جور نمود؛ آستينهايش را در زير چادر، پايين كشيد؛ مقنعه اش را درست كرد و بند ساعتش را بست؛ چادرش را از روى پنجه پاهايش كنار زد؛ مى خواست جورابهايش را بپوشد؛ دستش را در جيب مانتويش فرو برد، ولى اثرى از جورابها نيافت!
با وجود اين كه بندرت اتفاق مى افتاد، لباسهايش نو باشد ولى از بچگى عادت كرده بود لباسهاى جديدش را ابتدا در حرم مطهر بپوشد! اعتقاد داشت در اين صورت لباسها برايش، خير و بركت به همراه خواهد آورد. آن روز كفشهايش جديد بود. يك جفت صندل مشكى ورنى تابستانى ، كه جورابهاى كلفتش مانع از اين مى شد كه صندلها، جلب توجه كند، به پا داشت. ولى اين كفشها، بدون جوراب، حالتى ناخوشايند مى يافت. همان لحظه اى كه براى گرفتن وضو، جورابهايش را درآورد با وجود اين كه در صحن فقط خانمها حضور داشتند، احساس ناخوشايندى به او دست داد! اين احساس باعث شد كه چادرش را روى پاهايش بيندازد، طورى كه كفشها ديده نمى شد. نمى دانست بايد چه بكند؟
مكبّر مردم را دعوت به اقامه نماز مى كرد؛ مادر بچه شش ماهه، بچه اش را از آغوش جدا كرد، او را در كنار خود قرار داد و به نماز ايستاد. او هم به اجبار چادرش را روى پاهايش انداخت و آماده نماز شد.
در پى يافتن راه چاره بود؛ با خود انديشيد كه اگر از حرم خارج شود مى تواند از دستفروشهايى كه آنجا جوراب مى فروشند، جوراب تهيه كند ولى خارج شدن از حرم به اين صورت، برايش مشكل مى نمود! به هر ترتيبى كه بود موضوع را از ذهنش خارج كرد و سعى نمود با حضور قلب، نماز را به امام جماعت اقتدا كند!
امام جماعت، نماز مغرب را سلام داد. هميشه در پايان نماز خدا را شكر مى كرد و در حالى كه او را مخاطب قرار مى داد، مى گفت: « خدايا تو را شكر كه نماز را بهترين راه ارتباط بين خودت و ثروتمند، فقير، كارگر، كارمند و ... قرار دادى !». اين به نظرش يكى از بزرگترين نعمتهاى خداوند بود. سر به سجده گذاشت و با تواضع گفت: « الهى وَ رَبّى مَن لى غَيرُكَ ». روى دو زانويش نشست؛ پس از اندكى دوباره به ياد جورابهايش افتاد! مسيرى را كه براى گرفتن وضو طى كرده بود، با چشمهايش دنبال كرد ولى اثرى از آنها نيافت.
خانمى در حالى كه از زير چادرش صداى خش خش پلاستيكى ، شنيده مى شد، از بين صفها مى گذشت و همين كه فضاى كمى بين نمازگزاران، پيدا مى كرد از آنها مى خواست جايى هم به او بدهند تا به نماز بايستد. او مدام تكرار مى كرد: « الان نماز عشاء شروع مى شه، اگه كمى جمع تر بشينين، منم جا مى شم! »
نيم خيز شد؛ روبه مادرى كه با بچه شش ماهه خود مشغول بود كرد و از او خواست، جمع تر بنشيند؛ خودش را هم كمى از روى قالى به طرف زمين كشيد و در حالى كه آن خانم را مخاطب قرار مى داد، فضاى به وجود آمده را به او نشان داد و گفت: « خانوم! اينجا، جا ميشين! بفرمايين! ».
خانمى كه به دنبال محلى براى ايستادن به نماز مى گشت، از خدا خواسته، سريع خودش را به او رسانيد و در حالى كه چند بار از او تشكر كرد، بزحمت خودش را بين آن دو جا داد و نشست. او به محض اين كه آرام گرفت، گفت: « خانوم! من بيرون صحن، جوراب مى فروشم! نگا كنين، همه نوعش رو دارم، دخترونه! پسرونه! زنونه! مردونه! از اين راه خرج خودم و پنج تا بچه مو در مى يارم! جوراباى خوبيه! شما نمى خرين!؟ » و اضافه كرد: « قيمتش، سه جفت، دويست تومنه! ولى شما چار جفت دويست تو من بدين! »
گويا دنيا را به او داده بودند! در حالى كه جورابها را نظاره مى كرد، دست در جيبش نمود، يك دويست تومانى در آورد و به دست جوراب فروش داد! و يك جفت جوراب از دست او گرفت! چادرش را كنار زد و زير نگاه تعجب آور جوراب فروش، جورابها را پوشيد!
مكبر نمازگزاران را به اقامه نماز عشاء فرا مى خواند. همه ايستادند! بچه شش ماه، در حالى كه چراغهاى صحن، حسابى مشغولش كرده بود، در مقابل آنها دست و پا مى زد و شادمانه مى خنديد! بچه اى كه عقب ماندگى ذهنى داشت، طورى جذب فواره ها شده بود كه گويا شيرين ترين رؤيايش به حقيقت پيوسته است! بچه هاى دو قلوى محجب، دوشادوش نمازگزاران ديگر و بسيار معصومانه و مؤثر به نماز ايستادند! او هم، همانند ديگران در حالى كه قطراتى از اشك بر گونه هايش چكيده بود، به نماز ايستاد!
نور افكنهاى صحن، فضا را مثل روز روشن كرده بود! بچه ها سر و صدا مى كردند! بلندگوها، تلاوت سوره حمد امام جماعت را با قدرت هر چه تمامتر، به گوش نمازگزاران مى رساندند. حريم مقدس بارگاه ملكوتى حضرت ثامن الائمه (ع) مثل هميشه، شور و حالى وصف نشدنى داشت!

 

میلاد با سعادت هشتمین اختر تابناک امامت و ولایت، امام علی بن موسی الرضا(ع) بر همگی مبارک

ای قبله ای که به سمت توس آمده ای تا پادشاهان زمین را به درگاه عشق آورده باشی، سلام بر تو که توس با آمدنت، شهر ایمان شد. آمده بودی که بادها را فرمان دهی و آبهای روان را از سمت سناباد به آسمان ببری که هیچ آبشاری به سمت آسمان نرفته بود.

ما به تواضع ایستاده ایم تا دستهایمان را پر کنی از نور، آیینه، عشق و اگر نباشد نگاه تو، هیچ نوری به سمت مهربانی نخواهد رفت. آمده ایم تا چشمهای خویش را در سقاخانه بشوییم که جز تماشای تو، گناه بزرگی ست. آمده ایم با نگاهی که آفتاب را می سوزاند و لبهایی که از عطش کلمه ترک خورده است تا تکلیف شب اول را با نگاه تو به پایان ببریم.               

ما را پیامبری ست از جنس محمد(ص) که نور صدایش تمام بت های مکه را شکست و صدای آمدنش کاخ پادشاهان باستانی را به لرزه درآورد. ما را پیامبری ست که با تو نسبتی از جنس مدینه دارد که خون رگهای اقیانوس را در آسمان توس کشیده ای و اگر نیامده بودی، خراسان از تشنگی شهید شده بود.
گریه چقدر متراکم است وقتی پای ضریح تو متولد شده باشد و اشک چقدر زلال است وقتی پای پنجرهُ پولاد ریخته شود.

راستی! از مدینه چه خبر؟ آیا هنوز آفتاب بر بقیع، عمود ایستاده است و هیچ سقفی برای امامان ما وجود ندارد؟!

به زور قامت خود را کشید تا درگاه
نشست روی دو زانو، نگاه پشت نگاه

سلام ضامن آهو! جواب خواهد داد
سلام این من درمانده را کسی ناگاه؟

اگر سلام مرا بی جواب بگذاری
قسم به قفل ضریحت، نمی روم آقا

نمی روم به خدا تا همیشه می مانم
دخیل بسته ام اینجا، بگیر دستم را

بگیر دست دلم را، بگیر و باور کن
که دل شکسته تر از من نمی کنی پیدا

                                         

 

 

شود آیا که دگر بار دری باز شود؟
عشق با گرمی دیدار تو آغاز شود؟

خواندی ام، آمدم و بار دگر نیز مرا
لطف دیرین تو باید که سبب ساز شود

تا به شوق تو کبوتر شوم و بال مرا
آسمان حرمت، عرصهُ پرواز شود

شاهی و خیل گدایان درت می دانند
هر که افتاد بر این خاک، سرافراز شود

ای خوش آنروز که با دست نوازشگر تو
گره از کار فرو بستهُ ما باز شود

                                                            عصمت میرزایی

آفتاب شرق یا شمس الشموس! آبروی شرق، ای آقای طوس! ای شفا بخش دل بیمار ما، چاره ای کن از نگه در کار ما. الهی آمین

 

میلاد فرخندهُ شمس الشموس، غریب الغربا، ضامن آهو، امام علی بن موسی الرضا(ع) بر شما مبارک

 

 

 

خاک درِ شاه خراسان منَم

   دیده فرو بسته‎ام از خاکیــــان                       تا نگرم جلوه افلاکیـــان

                 شاید از این پرده ندایـى دهند                        یک نفَسم راه به جایى دهند

                 اى که بر این پرده خاطرفریب                        دوخته‎اى دیده حسرت نصیب

                  آب بزن چشـــم هوسناک را                          با نظر پاک ببین پاک را

                 آن که در این پرده گذر یافته است                   چون سَحر از فیض نظر یافته است

                 خوى سحر گیر و نظرپاک باش                         رازگشاینده افلاک باش

                 خانه تن جایگه زیست نیست                           در خور جانِ فلکى نیست، نیست

                  آن که تو دارى سرِ سوداى او                            برتر از این پایه بوَد جاى او

                   چشمه مسکین نه گهرپرور است                        گوهر نایاب به دریا دَر است

                  ما که بدان دریا پیوسته‎ایم                               چشم ز هر چشمه فرو بسته‎ایم

                  پهنه دریا چو نظرگاه ماست                              چشمه ناچیز نه دلخواه ماست

                  پرتو این کوکب رخشان نگر                              کوکبه شاه خراسان نگر

                  آینه غیب نما را ببین                                     ترک خودى گوى و خدا را ببین

                  هر که بر او نور رضا تافته است                           در دل خود گنج رضا یافته است

                  سایه شه مایه خرسندى است                             مُلک رضا مُلک رضامندى است

                  کعبه کجا؟ طَوف حَریمش کجا؟                          نافه کجا؟ بوى نسیمش کجا؟

                  خاک ز فیض قدَمش زر شده                              وز نفسش نافه معطّر شده

                  من کیم؟ از خیلِ غلامان او                                 دستِ طلب سوده به دامان او

                 ذرّه سرگشته خورشیدِ عشق                               مرده، ولى زنده جاویدِ عشق

                 شاه خراسان را دربان منَم                                  خاک درِ شاه خراسان منَم

                  چون فلک آیین کهن ساز کرد                              شیوه نامردمى آغاز کرد

                  چاره‎گر، از چاره‎گرى باز ماند                                 طایر اندیشه ز پرواز ماند

                  با تن رنجور و دل ناصبور                                     چاره از او خواستم از راه دور

                  نیم‎شب، از طالع خندانِ من                                  صبح برآمد ز گریبان من

                 رحمت شه درد مرا چاره کرد                               زنده‎ام از لطف دگرباره کرد

                 باده باقى به سبو یافتم                                       و این همه از دولت او یافتم

عادت غریبی داری خداااااااااااااااااااااااااااااااااااا

خدایا ؛ عادت غریبی داری ، بی حساب و پیشاپیش می بخشی

  الهی من با قلبی مطمئن و آرام ، تو را خواندم و تنها از روی انس و علاقه و نه از روی ترس حاجاتم را از تو خواستم ... . و تازه ، برایت ناز کردم که رو به سوی تو آورده ام . جوری که حتی وقتی خواسته ام ، دیرتر اجابت می شد ، از روی جهل تو را ملامت می کردم ؛ غافل از آنکه شاید دیرتر برآورده شدن خواسته هایم برایم بهتر باشد ؛ چه آنکه تو بر عاقبت هر چیز دانایی . خدایا ، هرگز مولایی کریم ندیدم که صبورتر و بردبارتر از تو بر بنده پستی چون من باشد . الهی ، رفتار من با تو ، چنان است که انگار بر گردنت حق نعمت دارم . تو مرا صدا می زنی و من از تو روی می گردانم . تو بر من مهر می ورزی و من با تو نامهربانی می کنم . تو با من طرح دوستی می ریزی و من رد می کنم ... . اما این رفتار ناشایست ، تو را از لطف و رحمت به من باز نمی دارد و مانع تفضل و عطایت نمی شود . الهی ، بنده نادانت را ببخش و با همان فضل و احسان همیشگی ات او را دریاب که تو بخشنده ای و کریم .

مناجات

 

 

الهي اي تو نور خانه دل.......انيس و مونس و كاشانه دل

الهي اي غمت سوداي جانم...........بمن رحمي كه يا رب ناتوانم

چه باشد اي پناه بي پناهان...............بشوئي از كتاب من گناهان

چه باشد اي اميد بي نوايان..................بگيري دستي از خيل گدايان

چه باشد اي تو آواي دل من...................غم عشقت نمائي حاصل من

چه باشد اي چراغ روشن عشق...................مرا راهي دهي در گلشن عشق

چه باشد اي صفاي شام عاشق.........................بر اري از محبت كام عاشق

چه باشد اي اميد نا اميدان.............................شفا بخشي تو درد دردمندان

تجلي كن كه دل جاي تو گردد......................امورم جمله هم رأي تو گردد

دل از هجران تو طوفان گرفته.................غمت از اين فتاده جان گرفته

مرا اي مونس و هم جان و هم هوش........بقيد بندگي كن حلقه در گوش

كه من جان در ره عشق تو دارم..........بود اميد در راهت سپارم

اگر شب ناله و افغان برآرم.............من اين افغان ز جان خودبرآرم

ببين مسكين  زهجرت اشك ريزان..تو يارب قلبش از عشقت بسوزان

 

 

 

الهي اي صفاي روح و جانم....عنايت كن كه من بي خانمانم
دلم از عشق كويت شاد گردان.....ز هر قيدي مرا آزاد گردان
بسوزان اين دلم را در غم عشق......روانم زنده بنما از دم عشق
يكي بلبل به باغ اشتياقم...................بناله از غم و دردو فراقم
شده عشق تو يارب پيشه من...............اميدم بر تو شد انديشه من
صفاي دل بود ياد تو اي دوست..............دل و جانم بود شاد تو اي دوست
اگر در ذلت عصيانم اي يار.....................اگر من خسته و بي جانم اي يار
اگر افتاده در بند گناهم............................اگر سر تا به پا من دود آهم
اگر در چاه خود بيني فتادم....................اگر دستي به دست حق ندادم
اگر عمرم فنا شد در گناهان................اگر گشتم ز خيل بي پناهان
اگر خوار و اسيرو مستمندم.............اگر نالان و زار و دردمندم
اگر شيطان فريبم داد اي دوست.....اگر آهم اگر بيداد اي دوست
خوشم زيرا تو باشي ياور من.....كريم و داد خواه و داور من
ببين مسكين دور افتاده از راه...ندارد مايه اي جز اشك و جز آه

 

 

 

 

در اين ويران سراي سست بنياد..گدايان را مبر يارب تو از ياد

گدايان چشم دل سوي تو دارند......اميد رحمت از كوي تو دارند

به درگاه تو انان آه دارند...............همه زين آه با تو راه دارند

شكوه خود پرستي را شكستند............ببزم عاشقي اينك نشستند

دل اين دردمندان شاد گردان...............اسيران را ز بند آزاد گردان

عطا كن درد ايشان را دوايي.................مريضان را محبت كن شفايي

كرم كن قلبشان را نور بينش...............تو اي نقاش نقش آفرينش

ز رحمت جرعه اي بر جرعه نوشان....گناه اين خطا كاران بپوشان

بسوزان تا بسوزند از غم تو.............بدم تا زنده گردند از دم تو

بده ياري به خيل بي نوايان............مران از درگه لطفت گدايان

الا اي راحت جانهاي جانها..........گل عشقت برويان در نهان ها

شب بيچارگان را روز گردان......به شيطان جمله را پيروز گردان

فقيران را بده خط اماني..........زكوي خود به آنان ده نشاني

بود مسكين ز خيل پر گناهان..پناهش ده پناه بي پناهان

 

 

صدای پای آب 

                               

الهي اي روان تيره را نور ...... ز درگاهت مكن اين خسته را دور

نصيبش كن بهشت جاودانه........ براه عزتش بنما روانه

اميد او خداوندا توئي تو............. صفاي جان جهان دارا توئي تو

در رحمت برويم باز فرما.............مرا با مغفرت دمساز فرما

دلم از نور عشقت كن فروزان..........قبولم كن به جمع پاك بازان

قسم بر تو ز عشقت مست مستم..........بولله فقيري حق پرستم

گرفتارم به بند بي نوائي....................دل تاريك من را ده صفائي

ندارم چاره اي اي چاره من..................نظر كن بر دل بيچاره ي من

تجلي كن تو بر اين خانه دل..............عمارت كن همي كاشانه دل

ببخش اين رو سياه بي نوا را...........مكن محروم لطفت اين گدا را

ال اي مرهم اين قلب مجروح..........در رحمت برويم كن تو مفتوح

دل آگاه و جان روشنم بخش...........ز گلخن وارهان و گلشنم بخش

ز عصيان يا ربم آزاد گردان........دل پر غصه ام را شاد گردان

ز مسكين در گذر اي حي داور....مرا امروز و فردا اي تو ياور

 

 

اي به وفا نور دل تار من....عزت من هستي من يار من

صبح اميد من دلخسته اي....پاي دلم را به غمت بسته اي

خاطرم از ياد تو روشن بود....خاك وجودم ز تو گلشن بود

عشق تو روشنگر جان من است....عفو تو اندر خور شأن من است

جان و دلم را به غمت زنده كن....لطف بر اين بنده شرمنده كن

رحم كن اي دوست بر اين زاريم....عفو كن اي يار خطاكاريم

ياد تو شمع شب تار من است....عين شفاي دل زار من است

از گنه اي دوست نجاتم بده....ز آتش دوزخ تو براتم بده

زاري من ناله من آه من....توبه من سوي تو شد راه من

لطف تو اي دوست نصيب من است....عشق تو اي يار طبيب من است

خلوت دل وادي سيناي من....جلوه ي تو طور تجلاي من

هرگز از اين در تو مران بنده ات....بنده ي آواره ي شرمنده ات

در دو جهان عشق تو يار من است....لابه به درگاه تو كار من است

مست ز صهباي تو مسكين شده....عشق تواش يكسره آئين شده

از كتاب مناجات عارفان از جناب حسين انصاريان

راز گل شقایق

 

333

شقایق گفت با خنده نه بیمارم نه تبدارم
اگر سرخم چنان آتش حدیث دیگری دارم
گلی بودم به صحرایی نه با این رنگ زیبایی
نبودم آن زمان هرگز نشان عشق و شیدایی
یکی از روزهایی که زمین تبدار و سوزان بود
و صحرا در عطش میسوخت
تمام غنچه ها تشنه
ومن بی تاب و خشکیده
تنم در آتشی می سوخت
زره آمد یکی خسته
به پایش خار بنشسته
عشق از چهره اش پیدای پیدا بود
ز آنچه زیرلب می گفت
شنیدم سخت شیدا بود
نمی دانم چه بیماری به جان دلبرش افتاده بود اما
طبیبان گفته بودندش
اگر یک شاخه گل آرد
از آن نوعی که من بودم
بگیرند ریشه اش رابسوزانند
برای دلبرش آندم شفا یابد
چنانچه با خودش می گفت
بسی کوه و بیابان را
بسی صحرای سوزان را
به دنبال گلش بوده
یکدم هم نیاسوده
که افتاد چشم او ناگه
به روی من
بدون لحظه ای تردید شتابان شد بسوی من
به آسانی مرا با ریشه از خاکم جدا کردو
به ره افتاد
واو می رفت و من در دست او بودم
و او هر لحظه سر را رو به بالا ها
تشکر از خدا می کرد
پس از چندی
هوا چون کوره آتش زمین می سوخت
و دیگر داشت در دستش تمام ریشه ام میسوخت
به لب هایی که تاول داشت گفت
اما چه باید کرد
در صحرا که آبی نیست
به جانم هیچ تابی نیست
اگر گل ریشه اش سوزد که وای بر من
برای دلبرم هرگز دوایی نیست
و از این گل که جایی نیست
خودش تشنه بود اما
نمی فهمید حالش را چنان می رفت و
من در دست او بودم
وحالا من تمام هست او بودم
دلم می سوخت اما
راه پایان کو؟؟
نه حتی آبی نسیمی در بیابان کو؟؟
ودیگر داشت در دستش تمام جان من میسوخت
که نا گه
روی زانوی خود خم شد
دگر از صبر او کم شد
دلش لبریز ماتم شد
کمی اندیشه کرد آنگه
مرا در گوشه ای ار آن بیابان کاشت
نشست و سینه را با سنگ خارایی
...زهم بشکافت
...زهم بشکافت
صدای قلب او گویی جهان را زیر و رو می کرد
زمین و آسمان را پشت و رو می کرد
و هر چیزی که هر جا بود با غم رو به رو می کرد
نمی دانم چه میگویم!!
به جای آب خونش را
به من می داد
:و بر لب های اوفریاد
"بمان ای گل"
که تو تاج سرم هستی
دوای دلبرم هستی
بمان ای گل
ومن ماندم
نشان عشق و شیدایی
و با این رنگ و زیبایی
و نام من شقایق شد
گل همیشه عاشق شد

 

تقدیم با قاف و شین و  عین

یا امام رئوف

هر کي يه لحظه ام دلش پر زد رفت زيارت آقا، ما گنه کارها رو هم دعا کنه
التماس دعا
.......................................................................................
نخست غسل زيارت کن و هنگام غسل بگو:
اللهم طهرني و طهر لي قلبي و شرح لي صدري و اجر علي...
نه ما با اين کارا پاک نمي شيم آقا، اينقدر با گناهامون نجس شديم که با غسل کردن و انجام آداب ...
آقا حقيقتش اينه که اومدم تو  پاکم کني. معصوم که نمي تونه به رجس نگاه کنه
«يريد الله ليذهب عنکم الرجس اهل البيت»
آخه تو حريمت که جاي آلودها و آلودگي ها نيست با اجازتون ميام تو حرم، ميدونم تا وارد بشم دستور ميدي تطهيرمون کنن
تازه اون موقع منم شروع مي کنم به اللهم طهرني و طهر لي قلبي و شرح لي صدري و اجر علي... خوندن.
به خاطر آلودگيم سرم رو ميندازم پايين تا چشمم به گنبد طلاييت نيفته...شرمم مياد از ...
الهي شکر ...اينقدرها هم بي غيرت نشديم ...
تا ميرسم به صحن رضويت... خنکاش به پاهام جون ميده تا بتونم بدوم
اصلا حاليم نشد اذن دخول رو نخوندم
همون بهتر که يادم رفت، اينطوري يه بهونه اي دارم ، شايد اجازه دخول نميدادي و نافرماني مي کردم
آيت الله بهجت مي فرمايند:
وقتي اذن دخول رو خوندي اگه گريه ات گرفت يعني اجازه ورود داده شده اما اگه نه...
آخه من حتي روم نميشه گريه کنم، اشک از عمق يه دل سياه که بياد بيرون... رو سياه ترم مي کنه.
رسيدم صحن انقلاب.
هنوز جرئت نگاه به گنبدت رو ندارم.
آقا چقدر دلبري کرديا، اين همه زائر...
به دست زائرات نگاه ميکنم، مفاتيح، زيارت نامه، قرآن ، تسبيح و ...
و من حتي اينجا هم دست خالي اومدم...
چرا من بي لياقت رو دعوت کردي...؟
من و کشوندي تا اينجا که خجالتم بدي، بهم بفهموني که چقدر رو سياهم، چقدر آلودم، چقدر از زائرات عقب موندم، چقدر...
ناخودآگاه زمزمه  مي کنم...
اللهم طهرني و طهر لي قلبي و شرح لي صدري و اجر علي...
 
  

 

کي  مي رسد آن روز؟

اي يار دل آراي، من  و  دوري  رويت

کي  مي رسد آن روز، بيايم سر کويت

 

در  کوي  تو  گشتن، کند  آرام  دلم را

دل گشته اسيرت، شده آشفته‌ ي مويت

 

تنها نه دل من ،شده سرگشته وحيران

دلهاي  خلايق ،  شده   ديوانه   بويت

 

فال

عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت

که گناه دگران بر تو نخواهند نوشت

من اگر نیکم و گر بد تو برو خود را باش

هر کسی آن درود عاقبت کار که کشت

همه کس طالب یارند چه هشیار و چه مست

همه جا خانه عشق است چه مسجد چه کنشت

سر تسلیم من و خشت در میکده‌ها

مدعی گر نکند فهم سخن گو سر و خشت

ناامیدم مکن از سابقه لطف ازل

تو پس پرده چه دانی که که خوب است و که زشت

نه من از پرده تقوا به درافتادم و بس

پدرم نیز بهشت ابد از دست بهشت

حافظا روز اجل گر به کف آری جامی

یک سر از کوی خرابات برندت به بهشت

ماهیگیران

دو مرد، در کنار دریاچه ای مشغول ماهیگیری بودند. یکی از آنها ماهیگیر با تجربه و ماهری بود اما دیگری ماهیگیری نمی دانست.

هر بار که مرد با تجربه یک ماهی بزرگ می گرفت، آنرا در ظرف یخی ای که در کنار دستش بود می انداخت تا ماهی ها تازه بمانند، اما دیگری به محض گرفتن یک ماهی بزرگ آنرا به دریاچه پرتاب می کرد.

ماهیگیر با تجربه، از اینکه می دید آن مرد چگونه ماهی ها را از دست می دهد بسیار متعجب بود. لذا پس از مدتی از او پرسید:

- چرا ماهی های به این بزرگی را به دریا چه پرت می کنی؟
- مرد جواب داد: آخر تابه ی من کوچک است!

 

***

گاهی ما نیز همانند این مرد، شانس های بزرگ، شغل های بزرگ، رویاهای بزرگ و فرصت های بزرگی که خداوند به ما ارزانی می دارد را قبول نمی کنیم. چون ایمانمان ضعیف است.

ما، به مردی که تنها نیازش، تهیه یک تابه ی بزرگتر بود می خندیم، اما نمی دانیم که تنها نیاز ما نیز، آنست که ایمانمان را افزایش دهیم.

خداوند هیچگاه چیزی را که شایسته آن نباشی به تو نمی دهد.

این بدان معناست که با اعتماد به نفس کامل، از آنچه خداوند بر سر راهت قرار می دهد استفاده کنی.
هیچ چیز برای خدا غیر ممکن نیست.

به یاد داشته باش:
 

 به خدایت نگو که چقدر مشکلاتت بزرگ است

به مشکلاتت بگو که چقدر خدایت بزرگ است

آن که به خداوند پاک و مهربان بیش از دگران امید و بیم بسته است ، بیش از همه در خور ستایش است . بزرگمهر

 


بزرگترین عیب برای دنیا همین بس که بی‌وفاست - حضرت علی علیه‌السلام

 

  


اُرد بزرگ : هیچ گاه عشق به آدمیان را همیشگی مپندار ، از روزی که دل می بندی این نیرو را نیز در خویش بیافرین که اگر تنهایت گذاشت نشکنی ... و اگر خُرد شدی باز هم نامید مشو چون آرام جان دیگری در راه است .

 

 
زیبارویی که می داند ، زیبایی ماندنی نیست ، پرستیدنی است . اُرد بزرگ

 

  


توانگر کسی است که به آنچه خداوند توانا نصیبش کرده خرسند باشد . زیرا شوریده بخت تر و پراکنده خاطرتر از آزمند کسی نیست . بزرگمهر


به جای آنكه به تاریكی لعنت فرستید، یك شمع روشن كنید

 

 انسان نقطه ای است بین دو بی نهایت بی نهایت لجن و بی نهایت فرشته بنگر به طرف کدام یک می روی (دکتر شریعتی)


بدترین و خطرناکترین کلمات اینست: «همه این جورند».  (تولستوی)

 

 
فرق انسان و سگ در آنست كه اگر به سگی غذا بدهی هرگز تو را گاز نخواهد گرفت.(تولستوی)

 

 اراده‌های قوی جز در لباس عمل و کردار ظهور نمی‌یابند

 

 پروانه اغلب فراموش می کند روزی کرم بوده است - مثل سوئدی

 

 
درباره درخت، بر اساس میوه‌اش قضاوت كنید، نه بر اساس برگهایش

 


در بین تمامی مردم تنها عقل است كه به عدالت تقسیم شده زیرا همه فكر می‌كنند به اندازه كافی عاقلند.  (رنه دكارت)

 


عیب کار اینجاست که من '' آنچه هستم '' را با '' آنچه باید باشم '' اشتباه می کنم ، خیال میکنم آنچه باید باشم هستم،در حالیکه آنچه هستم نباید باشم

 

 
همه مردم را «بعضی مواقع» می‌توان فریفت و بعضی از مردم را برای «همه عمر». لیکن نمیتوان همه مردم را برای همه عمر فریب داد. 


اگر جلوی اشتباهات خود را نگیرید، آنها جلوی شما را خواهند گرفت

 


افراد موفق كارهای متفاوت انجام نمی دهند، بلكه كارها را بگونه ای متفاوت انجام می دهند

 

 
پول و پست و مقام عشق و معرفت نمی آورد بسیار آدمهایی هستند که پولشان با پارو بالا می رود اما عقلی دارند به اندازه یک نخود و دلی دارند به اندازه یک ارزن


تنها توانگران می توانند بگویند : با ما از بخشش سخن بگو.گدایان فقط می توانند بگویند با ما از گرفتن سخن بگو به تعبیری کسی که بیش تر و بیشتر می خواهد گداست.

آنگاه که از دارایی هایت می بخشی ، چندان نبخشیده ای ، بخشش آن است که پاره های وجود خویش را ببخشی.

 


بخشش در برابر خواهش و تقاضا نیکوست ، اما بخشش از روی بصیرت بی آنکه خواهشی در میان باشد نیکوتر است برای کریمان و گشاده دستان جستجو برای یافتن کسی که بستاند لذت بخش تر از نفس بخشش است

این قدر نگو : اگه ببخشم کوچک می شوم اگه با گذشت کردن كسی


 کوچک می شد خدا اینقدر بزرگ نبود


فقر همنشین کفر است.فقر آنگاه فخر است که از قلمرو توانگری عبور کرده باشد کسی که دارد و از داشته ها می   گذرد به مرتبه استغنا رسیده است.داشتن عیب نیست ، اسارت داشته هاست که عیب است کسی که اسیر داشته ها نیست براحتی می بخشد.

نگرانی هرگز از غصه فردا چیزی نمی کاهد ، بلکه فقط شادی امروز را از بین می برد

 

 ادموند گولدین : خدا به انسان دو چشم ولی یک زبان عطا کرده است, تا دو  برابر آنچه را که میگوید به چشم ببیند.

 پرسش این نیست که آیا بعد از مرگ حیاتی وجود دارد یا نه پرسش حقیقی این است که آیا پیش از مرگ تو زنده ای یا نه ؟

 

 

انسان پر جربزه و قابل وقتی با بحران روبه‌رو می‌شود، به تكیه‌گاه فكر نمی‌كند؛ روش خود را تحمیل می‌كند، مسؤولیتش را می‌پذیرد و نتیجه كار را [پیروزی یا شكست] از آن خود می‌داند. چارلز دوگل

 

حق کهنسال تر از قانون است .

 


توی زندگی دو نفر باش.یکی برای خودت برای زندگی و دیگری برای دیگران زندگی باش

 


زندگی شما تنها زمانی بهتر می شود که خودتان بهتر شوید . برایان تریسی

 

اگر همواره مانند گذشته بیندیشید، همیشه همان چیزهایی را به‌دست می‌آورید كه تا بحال كسب كرده‌اید .( فاینمن)

 

 یا چنان نمای که هستی، یا چنان باش که می‌نمایی  (بایزید بسطامی)

 

 
مدتها پیش آموختم که نباید با خوک کشتی گرفت، خیلی کثیف می‌‌شوی و مهم‌تر آنکه خوک از این کار لذت می‌برد.

 


این شیوه آدم هاست که وقتی می خواهند چیزی را نابود کنند ، از آن هیولایی در ذهن دیگران و یا خود ترسیم می کنند.

 

 

كسی كه دوبار از روی یك سنگ بلغزد، شایسته است كه هر دو پایش بشكند

 


برادلی : اشتباه نیز جزئی از زندگی است، پس وقت خودت را تلف نکن و خودت را به خاطر اشتباههای گذشته سرزنش نکن.

 

زندگی من مجموعه ای از درسهایی است که به آن نیاز دارم، درسهایی با نظم و ترتیب تمام در زندگی ام روی می دهد.( این سالمترین برخورد است و حد اکثر آرامش ذهن را تامین می کند.)


زندگی یک مسابقه بخت آزمایی است اما من از هر اتفاقی که در زندگی روی می دهد نهایت استفاده را می برم (این دومین انتخاب خوب است و کیفیت متوسطی را به زندگی می بخشد)


چرا همیشه همه بلاها سر من می آید؟ (این طرز برخورد نهایت ناکامی و بدبختی را تضمین می کند)

 

 

دنیا را می توان به دو بخش تقسیم کرد: بخشی که در آن هر چیزی قیمتی دارد و بخشی که در آن قیمت بی معنا


جایی که قیمت ها بی معنا می شوند ارزشها ظهور می کنند . قیمت ها به اشیاء و امور مرده تعلق دارند

 

 


شما ممکن است بتوانید گلی را زیر پا لگدمال کنید، اما محال است بتوانید عطر آنرا در فضا محو سازید. «ولتر؛ نویسنده فرانسوی ????-????»

 

 ما در زندگی مرتبا با درسهای تازه ای روبرو می شویم و تا زمانی که درسی را یاد نگیریم مجبور به گذراندن دوباره آن هستیم. آندرو متیوز


اگر می خواهی بزرگ شوی ، از کردار نیک دیگران فراوان یاد کن . اُرد بزرگ

 


کسی که می‌خواهد رازی را حفظ کند باید این واقعیت را که رازی دارد، کتمان کند.   (گوته)

 

سخت كوشی هرگز كسی را نكشته است، نگرانی از آن است كه انسان را از بین می برد

 

حقیقت هر اندازه عجیب به نظر برسد باز آشناست ، دروغ هر اندازه آشنا به نظر برسد باز غریب است.

 

 

هیچ سمی مهلک تر از جاه طلبی نیست ، جاه طلبی سمی ست که تو را می کشد و همچنان  زنده نگه می دارد و  زندگی تو را به زندگی گیاهی تبدیل می کند ،هیچ شکستی بد تر از توفیق در جاه طلبی نیست

 


آلفرد دوموسه : حیات خوابی است ، و محبت رؤیای آن .

 

 دنیای عجیبی است کسی که تو را دوست دارد تو. دوستش نداری و کسی که تو دوستش داری او تو را دوست ندارد وکسی را هم که تو دوستش داری و او نیز تو را دوست دارد به رسم دین و آیین به هم نمیرسید دکتر علی شریعتی

 

می خواستم زندگی کنم ، راهم را بستند ستایش کردم ، گفتند خرافات است عاشق شدم ، گفتند دروغ است گریستم ، گفتند بهانه است خندیدم ، گفتند دیوانه است دنیا را نگه دارید ، می خواهم پیاده شوم دکتر علی شریعتی

 

هیچوقت نمی‌توانید با مشت گره‌کرده دست کسی را به گرمی بفشارید.  (گاندی)

 

کسانی که می بخشند از بخشش خویش شادمان اند ، پاداش اینان همان شادمانی شان خواهد بود.

 

 

شاخ و برگ های زشت حسادت ، سلطه ، تفوق ، ، رقابت ، کینه ، بد بینی و بی اعتمادی ، مانع از آن می شوند که عشق را تجربه کنی.

 

خوشبختی به سراغ کسی می‌رود که فرصت اندیشه درباره بدبختی را ندارد.

 

 

مصیبتی از این بزرگ تر؟؟ افلاطون گفت: مصیبتی از این بزرگ تر چه باشد؟ كه جاهلی مرا بستاید و كار من او را پسندیده آید! ندانم كه چه كار جاهلانه كرده ام كه او را خوش آمده است!(قابوس نامه)

 

اُرد بزرگ : هرگز به کودکتان نگویید پیشه آینده اش چه باشد همواره به او ادب آموزش دهید چون با داشتن ادب ، او و شما همیشه از مهر آدمیان برخوردار خواهید بود .

 


بوسکالیا: یک زندگی را وقتی می شود با خوشبختی قرین دانست که شروعش با عشق باشد و ختمش با جاه طلبی.

 

اُرد بزرگ : هیچ گاه برای آغاز دیر نیست ، با خود بگویم اینبار کار نا پایان را بسر می آورم

 

 

اُرد بزرگ : همواره بین خود و همسرت بازه ای (فاصله ای) را نگاهدار تا به خواری گرفتار نشوی .

 

بیسمارک : اگر به جای اسلحه با معلم به جنگ دنیا می رفتیم ، همه دشمنان نابود می شدند .

 

فردوسی خردمند :  کسی که به آبادانی  می کوشد جهان از او به نیکی یاد می کند .

 

باب هاپ : تا وقتیکه مرد عروسی نکرده او را غیر کامل می خوانند ، بنابراین معلوم می شود پس از ازدواج کار مرد تمام است .

 

بطلیموس: زمان را بر کارهای خود تقسیم کنید تا کاری بر زمین نماند.

 

ارد بزرگ : هیچ دوستی بهتر از تنهایی ، برای اهل اندیشه نیست .

 

اُرد بزرگ : تاریخ هیچگاه تکرار نشده و نخواهد شد آنچه روی داده و در حال رخ نمودن است پیراسته شدن ایده های بشری از ناراستی هاست .

 

فردریش  نیچه :آیا می کوشی که ده بار یا صد بار دو چندان شوی ؟ نکند بهر خود مریدان بسیار می جویی ؟ - پس می باید ظرفهای تهی ( هیچ ) را بجویی.

اُرد بزرگ : اگر بپذیریم همه ما آنگونه که می بینیم و در می یابیم ، می گوییم و روشنگری می کنیم باید بن زندگی را دایره ای بزرگ بدانیم که همه چیز را نیز  دایره ترسیم کرده است

 

گذشته چراغ آینده نیست بلکه گذشته سد راه آینده است .

 

«موفقیت» بدست‌آوردن چیزی است که دوست داری و «خوشبختی» دوست داشتن چیزی است که بدست‌آورده‌ای.

 


حقیقت چیزی نیست که نوشته می‌شود .. آن چیزی است که سعی می‌شود پنهان بماند!

 

نتیجه گیری زود پس از رخدادهای مهم زندگی از بی خردی است . اُرد بزرگ

 


مردان بزرگ همچون کوه اند که هر چه از آن ها دورتر می شویم عظمت آن ها بیشتر آشکار می گردد . لرد جوی

 

بزرگترین بدبختی آن است که طاقت کشیدن بار بدبختی را نداشته باشیم . باس

 


انسان! خودت به یاری خود برخیز! . بتهوون

 

انسانها در هیچ یک از ویژگی هایشان به اندازه نیکی کردن به همنوعان خود خدای گونه نیستند. سیسرو

 

انسانیت از آن رو فقیر است که کانون های کیهانی را نمی شناسد ، عشق بخشیدن را فراموش کرده و راه گدایی را پیش گرفته است ، عاشقان حقیقی امپراتوران عالم بخشش اند ، آن ها کاسه به دست نمی گیرند و محبت گدایی نمی کنند.

 

آنکه می‌خواهد روزی پریدن آموزد، نخست می‌باید ایستادن، راه رفتن، دویدن و بالارفتن آموزد. پرواز را با پرواز آغاز نمی‌کنند.   (نیچه)

 

هرگز خودت را با دیگران مقایسه نکن ، چرا که تو چیزهایی داری که دیگران در حسرت آن وقت می گذرانند .

 

آینده کتابیست که امروزمینویسی!چیزی بنویس که درآینده ازخواندن آن لذت ببری

 

خانه بدون زن عفیف، گورستان است. «بالزاك»

 

همان طور که آفتاب تیرگی ها را می راند اشخاص با نشاط نیز از قلب دیگران غم و اندوه را می زدایند - اورایزن اسوت

 


در جهان روشنایی هایی وجود دارد كه در عمیق ترین ظلمات نهانند

 

پول مانند حس ششم است که بدون آن نمی توان از پنج حس دیگر به طور کامل استفاده کرد . بدون درآمد کافی نصف امکانات زندگی به روی ما مسدود خواهد شد . سامرست مرآم

 

اُرد بزرگ : همواره آدمیان پهنه  و چنبره بدی و پلیدی را با دانش و اندیشه برتر خویش بسته و بسته تر می سازند .

 

اُرد بزرگ : همای بخت بر شانه ات نخواهد نشست مگر آنکه شانه ای به گستره و پهنای کوهستان داشته باشی .

 

عشق ارزشی است که پندار علم و هندسه وهم و فیلسوفی خیال و جاسوسی حواس بدان راه نمی یابد عشق رانمی توان آموخت باید به آن مبتلا شوی

 

انسان خوشبخت نمی شود اگر برای خوشبختی دیگران نکوشد . دوسن پیر

 

برای تربیت اراده بهترین زمان ایام جوانی است. فیثاغورث

 

انعطاف پذیر باش ، نیایش و کرنش معنوی انجام بده و زیاد ببخش تا شادی را از عمق وجودت احساس کنی .

اگر می خواهی خوشبخت باشی برای خوشبختی دیگران بکوش زیرا آن شادی که ما به دیگران می دهیم به دل ما بر می گردد . بتهوون

 

پیروزی آن نیست که هرگز زمین نخوری، آنستکه بعداز هر زمین خوردنی برخیزی. مهاتما گاندی

 

اگر آدم خوبی با تو بدی کرد،چنان وانمود کن که نفهمیده‌ای. او توجه خواهد کرد و مدت زیادی مدیون تو خواهد بود. یوهان ولفگانگ گوته

 

هر آنچه داری روزی چه بخواهی و چه نخواهی همه به دیگران داده خواهد شد ، بنابر این ای خزانه دار میراث خوارگان اکنون که هستی و می توانی ببخش و بده تا فصل بخشش داشته هایت از آن تو باشد نه از آن آنهایی که اموالت را روزی به ارث و یغما خواهند برد.

 

مرا دوست بدار،اندکی ولی طولانی . کریستوفر مارلو

 

فرزانگان سخن نمی گویند، بلکه با استعدادان سخن می گویند و تهی مغزان بگومگو می کنند. کونگ تین گان

 

سختی های بزرگ به آدمی نیرویی دو چندان می بخشد . اُرد بزرگ

 

اندیشه برتر در روزهای توفانی و آشوب و در همان حال خموشی و آرامش ، توانایی برتر خویش را از دست نمی دهد. اُرد بزرگهرکسی درس مخصوص به خود را می گیرد. ما می توانیم به سه طریق واکنش نشان دهیم

 

من تنها با مردی ازدواج می کنم که عتیقه شناس باشد ، زیرا فقط در این صورت است که هرچه پیرتر شدم در نظر شوهرم عزیزتر خواهم بود . آگاتا کریستین

ایمان و باور ما در ابتدای هر مسئولیت دشواری تنها عاملی است که موفقیت نهایی مان را تضمین می کند.

 

خویشتن و مردم را هنگامی می شناسی ، که تنها شوی . اُرد بزرگ

 

اولین درسی که والدین باید به فرزندان خود بیاموزند، صداقت است. شوپنهاور

 

محبت نیرومندترین جادوها است. گولاس

 

اگر امروز حتی یک کلمه از دیروز بیشتر بدانید مسلماً شخص دیگری هستید . چاحیت

 

چون دل راست اندیش و زبان راستگو باشد در کاستی و نادرستی بسته می شود . بزرگمهر

 

شما نمی توانید به یک نفر چیزی را که خودش از قبل نمی داند یاد بدهید . فقط می توانید او را از آنچه می داند با خبر و آگاه کنید. گالیله

 

مهم نیست کجا متولّد شدم و چگونه و کجا زندگی کرده ام. مهم این است که در آنجا که بوده ام چگونه رفتاری داشته ام . جوجیا اوکیف

 

باید زیاد مطالعه کنید تا بدانید که هیچ نمی دانید. مونت کیو

 

خوشبختی میان خانه ی شماست، بیهوده آن را در میان باغ دیگران می جویید. مارک اورل

 

آنچه شما درباره خود فكرمی كنید، بسیار مهمتر از اندیشه هایی است كه دیگران درباره شما دارند

 

وقتی توبیخ را با تمجید پایان می دهید، افراد درباره رفتار و عملكرد خود فكر می كنند، نه رفتار و عملكرد شما

 

آنقدر شكست خوردن را تجربه كنید تا راه شكست دادن را بیاموزید

 

در شگفتم که سلام آغاز هر دیداریست ، ولی در نماز پایان است . شاید این بدین معناست که پایان نماز آغاز دیدار است

 

عاشق عاشقی باش, دوست داشتن را دوست بدر, از تنفر متنفر باش, به مهربانی مهر بورز, با آشتی آشتی کن, از جدائی جدا باش. (زرتشت)

 

نیایش های دکتر علی شریعتی

 

 

خدایا ! مرا همواره آگاه و هوشیار دار ، تا پیش از شناخت ِ درست و کامل کسی یا فکری مثبت یا منفی قضاوت نکنم.

 

 

خدایا !  تو را همچون فرزند بزرگ حسین بن علی سپاس می گذارم که دشنان مرا از میان احمق ها بر گزینی ، که چند دشمن ابله نعمتی است که خداوند به بندگان خاصش عطا می کند.

 

 

خدایا ! جهل آمیخته با خود خواهی و حسد ، مرا رایگان ابزار قتاله ی دشمن ، برای حمله به دوست نسازد.

 

 

خدایا ! شهرت ،منی را که می خواهم باشم ، قربانی منی که می خواهند باشم  نکند

 

 

خدایا !  در روح من اختلاف در انسانیت را با اختلاف در فکر و اختلاف در رابطه با هم میامیز ، آنچنان که نتوانم این سه اقنوم جدا از هم را باز شناسم.

 

 

خدایا !  مرا به خاطر حسد ، کینه و غرض ، عمله ی آماتور ظلمه مگردان.

 

 

خدایا ! خود خواهی را چنان در من بکش که خود خواهی دیگران را احساس نکنم و از آن در رنج نباشم

 

 

خدایا !  مرا در ایمان اطاعت مطلق بخش تا در جهان عصیان مطلق باشم

 

 

خدایا ! به من تقوای ستیز بیاموز تا در انبوه مسئولیت نلغزم و از تقوای ستیز مصونم دار تا در خلوت عزلت نپوسم

 

 

خدایا !  مرا به ابتذال آرامش و خوشبختی مکشان

 

 

اضطراب های بزرگ، غم های ارجمند و حیرت های عظیم را به روحم عطا کن

 

 

لذت ها را به بندگان حقیرت بخش و درد های عزیز بر جانم ریز.

 

 

خدایا!  مگذار که آزادی ام اسیر پسند عوام گردد….که دینم در پس وجهه ی دینیم دفن شود…که عوام زدگی مرا مقلد تقلید کنندگانم سازد..که آنچه را حق می دانم بخاطر اینکه بد می دانند کتمان کنم

 

 

خدایا ! به من توفیق تلاش در شکست..صبر در نومیدی..رفتن بی همراه..جهاد بی سلاح..کار بی پاداش..فداکاری در سکوت..دین بی دنیا..خوبی بی نمود…دین بی دنیا…عظمت بی نام… خدمت بی نان..ایمان بی ریا…خوبی بی نمود…گستاخی بی خامی…مناعت بی غرور..عشق بی هوس ..تنهایی در انبوه جمعیت…ودوست داشتن بی آنکه دوست بداند…روزی کن

 

 

خدایا !آتش مقدس شک را آن چنان در من بیفروز

تا همه یقین هایی را که در من نقش کرده اند بسوزد

وآنگاه از پس توده ی این خاکستر

لبخند مهراوه بر لبهای صبح یقینی

شسته از هر غبار طلوع کند

 

 

خدایا! مرا از چهار زندان بزرگ انسان :«طبیعت»، «تاریخ» ،«جامعه » و«خویشتن» رها کن ، تا آنچنان که تو ای آفریدگار من ، مرا آفریدی ، خود آفرید گار خود باشم، نه که چون حیوان خود را با محیط که محیط را با خود تطبیق دهم.

 

 

خدایا !  به من زیستنی عطا کن که در لحظه مرگ بر بی ثمری لحظه ای که برای زیستن گذشته است حسرت نخورم ومردنی عطا کن که بر بیهودگیش سوگوار نباشم.

 

 

خدایا ! قناعت ، صبر و تحمل را از ملتم بازگیر و به من ارزانی دار.

 

 

خدایا ! این خردِ خورده بین ِ حسابگر ِ مصلحت پرست را که بر دو شاهبال ِ هجرت از« هست »و معراج  به « باشد» م ، بند های بسیار می زند ، رادرزیر گام های این کاروان شعله های بی قرار شوق، که در من شتابان می گذرد ، نابود کن.

 

 

خدایا! مرا از نکبت دوستی ها و دشمنی های ارواح ِ حقیر ، در پناه روح های پر شکوه و دل های همه ی قرن ها از گیلگمش تا سارتر و از سید ارتا تا علی و از لوپی تا عین القضاة و مهراوه تا رزاس ، پاک گردان.

 

 

 

خدایا !مرا هرگز مراد بیشعور ها و محبوب نمک های میوه مگردان.

 

 

خدایا ! بر اراده، دانش ، عصیان ، بی نیازی ، حیرت ، لطافت روح ، شهامت و تنها ئی ام بیفزای.

 

 

خدایا ! این کلام مقدسی را که به روسو الهام کرده ای هرگز از یاد من مبر که :«من دشمن تو و عقاید تو هستم، اما حاضرم جانم را برای آزادی تو و عقاید تو فدا کنم».

 

 

خدایا در برابر هر آنچه انسان ماندن را به تباهی می کشاند مرا با نداشتن و نخواستن روئین تن کن.

 

 

خدایا به هر که دوست می داری بیاموز که : عشق از زندگی کردن بهتر است و به هر که دوست تر میداری بچشان که دوست داشتن از عشق برتر.

 

 

خدایا ! مرا از همه ی فضائلی که به کار مردم نیاید محروم ساز . و به جهالت ِ وحشی ِ معارفِ لطیفی مبتلا مکن که در جذبه ی احساس های بلند و اوج معراج های ماوراء ، برق گرسنگی در عمق چشمی و خط کبود تازیانه را به پشتی، نتوانم دید.

 

 

خدایا ! به مذهبی ها بفهمان که آدم از خاک است

 

 

بگو که : یک پدیده ی مادی به همان اندازه خدا را معنی می کند که یک پدیده ی غیبی ، در دنیا همان اندازه خدا وجود دارد که در آخرت . و مذهب اگر پیش از مرگ به کار نیاید پس از مرگ به هیچ کار نخواهد آمد.

 

 

خدایا !  به من بگو تو خود چگونه می بینی ؟ چگونه قضاوت می کنی ؟

آیا عشق ورزیدن به اسم ها تشیع است ؟

یا شناخت مسمی ها؟

و بالاتر از این – یا پیروی از رسم ها؟

 

 

خدایا!  چگونه زیستن را تو به من بیاموز ، چگونه مردن را خود خواهم دانست.

 

 

خدایا مرا از این فاجعه ی پلید مصلحت پرستی که چون همه گیر شده است ، وقاحتش از یاد رفته و بیماریی شده است از فرط عمومیتش ، هر که از آن سالم مانده بیمار می نماید، مصون دار تا: به رعایت مصلحت ، حقیقت را ضبح شرعی نکنم.

 

 

خدایا ! رحمتی کن تا ایمان ، نان و نام  برایم نیاورد ، قوتم بخش تا نانم را و حتی نامم را در خطر ایمانم افکنم تا از آنها باشم که پول دنیا را میگیرند و برای دین کار میکنند ، نه از آنان که پول دین را میگیرند و برای دنیا کار می کنند.

پیر و جوان

این مطلبو قبلا نصفه آورده بودم ولی ...... نصفه ی دومش خوندنیه:

 

 

مرد جوانی وسط شهری ایستاده بود و ادعا می کرد  که زیباترین قلب را در آن  شهر دارد. جمعیت زیادی گرد آمدند. قلب او کاملا سالم بود و هیچ خدشه ای بر آن وارد نشده بود. پس همه تصدیق کردند که قلب او به راستی زیباترین قلبی است که تاکنون دیده اند. مرد جوان   در کمال افتخار ... با صدایی بلند تر به تعریف از قلب خود پرداخت. ناگهان پیرمردی جلوی جمعیت آمد و گفت: « اما قلب  تو به زیبایی قلب من نیست.»

مرد جوان  و  بقیه ی  جمعیت به قلب پیرمرد نگاه کردند. قلب او با قدرت تمام می تپید. قسمت هایی از قلب او  برداشته شده  و  تکه هایی  جایگزین  آنها شده  بود.  اما آنها بدرستی جاهای خالی را پر نکرده بودند و گوشه هایی دندانه دندانه در قلب او دیده می شد. در بعضی نقاط شیارهای عمیقی وجود داشت که هیچ تکه ای آنها را پر نکرده بود. مردم با نگاهی خیره به او می نگریستند  و  با خود فکر می کردند این پیرمرد چطور ادعا می کند که قلب زیباتری دارد.

مرد جوان به قلب پیرمرد  اشاره  کرد  و  با خنده  گفت : « تو حتما شوخی می کنی...قلبت را با قلب من مقایسه کن. قلب تو تنها مشتی زخم و خراش و بریدگی است.»

پیرمرد گفت:« درست است قلب تو سالم  به نظر  می رسد  اما من هرگز قلبم  را  با قلب تو  عوض نمی کنم. می دانی؟ هر کدام از این زخم ها نشانگر انسانی است که من عشقم را به او داده ام. من بخشی از قلبم را جدا کرده ام و به او بخشیده ام.  گاهی او  هم  بخشی از قلب خود را به من داده که به جای آن تکه ی بخشیده شده قرار دادم. اما چون این تکه ها مثل هم نبوده اند  گوشه هایی دندانه دندانه در قلبم دارم که برایم عزیزند. چرا که یادآور عشق میان دو انسان هستند.

بعضی وقتها بخشی از قلبم را به کسانی  بخشیده ام  اما  آنها چیزی از قلب خود به من نداده اند. اینها همین شیارهای عمیق هستند. گرچه دردآورند اما یادآور عشقی هستند که داشته ام. امیدوارم که آنها نیز روزی بازگردند و این شیار های عمیق را با تکه ای که من در انتظارش بوده ام پر کنند...حالا می بینی که زیبایی واقعی چیست؟»

مرد جوان بی هیچ سخنی ایستاد. در حالی که اشک از گونه هایش سرازیر بود به سمت پیرمرد رفت. از قلب جوان و سالم خود تکه ای بیرون آورد و با دستهای لرزان به پیرمرد تقدیم کرد. پیرمرد آن را گرفت و در قلبش جای داد و  بخشی  از  قلب  پیر و زخمی  خود را جای  زخم قلب مرد جوان گذاشت.  مرد جوان به قلبش نگاه کرد.

دیگر سالم نبود .... اما از همیشه زیباتر بود. عشق از قلب پیرمرد به قلب او نفوذ کرده بود.

پسر به دختر گفت اگه يه روزي به قلب احتياج داشته باشي اولين نفري هستم كه ميام تا قلبمو با تمام وجودم تقديمت كنم.دختر لبخندي زد و گفت ممنونم.

 

تا اينكه يك روز اون اتفاق افتاد..حال دختر خوب نبود..نياز فوري به قلب داشت..از پسر خبري نبود..دختر با خودش ميگفت :ميدوني كه من هيچوقت نميذاشتم تو قلبتو به من بدي و به خاطر من خودتو فدا كني..ولي اين بود اون حرفات..حتي براي ديدنم هم نيومدي...شايد من ديگه هيچوقت زنده نباشم.. آرام گريست و ديگر چيزي نفهميد...

 

چشمانش را باز كرد..دكتر بالاي سرش بود.به دكتر گفت چه اتفاقي افتاده؟دكتر گفت نگران نباشيد پيوند قلبتون با موفقيت انجام شده.شما بايد استراحت كنيد..درضمن اين نامه براي شماست..!

دختر نامه رو برداشت.اثري از اسم روي پاكت ديده نميشد. بازش كرد و درون آن چنين نوشته شده بود:

 

سلام عزيزم.الان كه اين نامه رو ميخوني من در قلب تو زنده ام.از دستم ناراحت نباش كه بهت سر نزدم چون ميدونستم اگه بيام هرگز نميذاري كه قلبمو بهت بدم..پس نيومدم تا بتونم اين كارو انجام بدم..اميدوارم عملت موفقيت آميز باشه.(عاشقتم تا بينهايت)

 

دختر نميتوانست باور كند..اون اين كارو كرده بود..اون قلبشو به دختر داده بود..

آرام اسم پسر را صدا كرد و قطره هاي اشك روي صورتش جاري شد..و به خودش گفت چرا هيچوقت حرفاشو باور نكردم...

 

روز قسمت بود


روزي از روزها روز قسمت بود و خدا هستي را قسمت مي كرد. خدا گفت : چيزي از من بخواهيد. هر چه كه باشد‚ به شما عطا خواهم كرد. سهمتان را از هستي طلب كنيد زيرا خدا بسيار بخشنده است.
و هر كه آمد چيزي خواست. يكي بالي براي پريدن و ديگري پايي براي دويدن. يكي جثه اي بزرگ خواست و آن يكي چشماني تيز. يكي دريا را انتخاب كرد و يكي آسمان را.
در اين ميان كرمي كوچك جلو آمد و به خدا گفت : من چيز زيادي از اين هستي نمي خواهم. نه چشماني تيز و نه جثه اي بزرگ. نه بالي و نه پايي ، نه آسماني ونه دريا. تنها كمي از خودت‚ تنها كمي از خودت را به من بده.
و خدا كمي نور به او داد.
نام او كرم شب تاب شد.
خدا گفت: آن كه نوري با خود دارد، بزرگ است، حتي اگربه قدر ذره اي باشد. تو حالا همان خورشيدي كه گاهي زير برگي كوچك پنهان مي شوي و رو به ديگران گفت : كاش مي دانستيد كه اين كرم كوچك ، بهترين را خواست. زيرا كه از خدا جز خدا نبايد خواست.
هزاران سال است كه او مي تابد. روي دامن هستي مي تابد. وقتي ستاره اي نيست چراغ كرم شب تاب روشن است و كسي نمي داند كه اين همان چراغي است كه روزي خدا آن را به كرمي كوچك بخشيده است !

مناظره ی امام علی (ع)  و كریم اهل بیت امام حسن مجتبی (ع)

 

در هیاهوی زندگی امروز انگار بسیاری از واژه ها, دیگر رنگ باخته . برادری, شرف, بزرگواری ... گویی به زمان دیگری تعلق دارند. به زمانی كه پدری درعین بی نیازی, می پرسد آنچه را كه می داند و پسر می گوید با آنكه می داند پدر بی نیاز است از شنیدن آن, تا كه شاید زمانی دیگر خسته ای چون من, تو, ما, بیگانگی خویش را با این كلمات بشكند ...

 

 

# امیر المومنین علیه السلام : فرزندم درستی چیست ؟

حسن بن علی علیه السلام: پدر, درستی, از میان برداشتن بدی ها بوسیله ی نیكی هاست .

 

 

#-   شرف چیست ؟

نیكی كردن به خویشاوندان و تحمل بدی ایشان .

 

 

#-   جوانمردی چیست ؟

پاكدامن بودن ...

 

 

#-   پستی چیست ؟

به چیزهای خرد نظر داشتن و از اندك چیزی دریغ ورزیدن .

 

 

#-  كرم چیست ؟

بخشیدن قبل از خواستن ...

 

 

#-  فرومایگی چیست ؟

راحت خود را خواستن و به همسر بی اعتنایی كردن .

 

 

#-   جود چیست ؟

بذل و بخشش در حال تنگ دستی و توانگری.

 

 

#-  بخل چیست ؟

آنچه كه داری را شرافت(خود) پبنداری و آنچه كه انفاق می كنی را  تلف شده بدانی.

 

 

#-  برادری چیست ؟

وفاداری در سختی و آسایش.

 

 

#-  ترس چیست ؟

دلیری بر دوست و گریز از دشمن .

 

 

#-  غنیمت چیست ؟

گرایش به تقوی و پارسایی در دنیا , كه نیكو غنیمتی است .

 

 

#-  بردباری چیست ؟

خشم را فرو خوردن و خویشتن دار بودن .

 

 

#-  بی نیازی چیست ؟

دلخوش بودن به قسمت الهی , اگر چه اندك باشد ...

 

 

#-  فقر چیست ؟

حریص بودن بر هر چیزی ...

 

 

#-  ذلت چیست ؟

وحشت از حقیقت و راستی ...

 

 

#-  رنج بیهوده چیست ؟

سخن گفتن در باره ی چیزی كه به دردت نمی خورد  .

 

 

#- بزرگواری چیست ؟

در عین تنگدستی بخشیدن و گذشت از بدی ها   .

 

 

#- خردمندی چیست ؟

حفظ آن چیزی كه به تو سپرده شده ...

 

 

#-  بلند مرتبگی چیست ؟

انجام زیبایی ها و دوری از زشتی ها .

 

 

#-  دوراندیشی چیست ؟

بسیار بردبار و بودن و با نزدیكان با نرمی رفتار كردن .

 

 

#-  سفاهت چیست ؟

پیروی از فرو مایگان و همنشینی با گمراهان ...

 

 

#-  محرومیت چیست ؟

از دست دادن بهره ای كه به تو داده شده است ...

 

 

#-  نادانی چیست ؟

شتاب در دستیابی به فرصت ها قبل از اینكه امكان پذیر باشد و نیز خودداری از پاسخ گویی(نسبت به آنچه می دانی) و چه نیكو یاوری است سكوت در بسیاری از مواقع,  هر چند كه سخنور باشی.(تحف العقول؛ صفحه 225)





جملاتی از بزرگان

خشمگين شدن مانند اين است که ذغال داغي را در دست بگيري و قصد داشته باشي آنرا به سوي ديگران پرتاب کني، کسي که مي سوزد خودت خواهي بود.


آدمي فقط در يك صورت حق دارد به ديگري از بالا نگاه كند:و آن هنگاميست كه بخواهد دست ديگري كه بر زمين افتاده بگيرد تا اورا بلند كند


شادترین افراد لزوما بهترین چیزها رو ندارند، اونها فقط از آنچه تو راهشون هست بهترین استفاده رو می برن


خوشبختي مثل توپ فوتبال است. وقتي مي رود ما به دنبالش مي دويم و وقتي مي ايستد ما به آن لگد مي زنيم


براي دوستت تمام محبت خود را ظاهر نكن چون با اندك تغييري تو را دشمن مي دارد


زندگي بيابان پر پيچ و خمي است که در آن تنها قطب نماي تو, ايمان است


براي اينکه بخواهي خودت باشي، ابتدا بايد کسي باشي


بعضي‌ها براي دوستانشان مثل چتري در روز باراني هستند. منتهي چتري كه گير كرده و هيچوقت باز نمي‌شود


انسان مانند رودخانه است. هرچه عميقتر باشد،آرامتر است


وقتي صبحا از خواب بيدار ميشيم، ما دوتا انتخاب داريم. برگرديم بخوابيم و رويا ببينيم، يا بيدار شيم و روياهامون رو دنبال کنيم. انتخاب با شماست...


آدمي ساخته افكار خويش است، فردا همان خواهد شد كه امروز مي انديشيده است


زندگي داريم تا زندگي ! مرگ داريم تا مرگ ! زندگي داريم تا مرگ/آدم با سبزي و صفا که دمخور باشد ، سبز مي شود


چه حقير است و کوچک ، زندگي آنکه دستانش را ميان ديده و دنيا قرار داده و هيچ نمي بيند جز خطوط باريک دستانش. در خانه ناداني ، آينه اي نيست که روح خود را در آن به تماشا بنشيند


زندگي يک هديه است: به ما حق ويژه، فرصت و مسؤوليت مي‌دهد؛ بايد به ازاي آن، چيزي بازگردانيم و آن «خودِ اصلاح‌شده» ماست


کامل بودن لازمه عشق نيست ، ولي صداقت هست.


آنچه اهميت خواهد داشت تعداد افرادي نيست که تو مي شناسي ، بلکه به همان تعداد افرادي است که وقتي از ميان آن ها رفتي کمبود وجودت را حس کنند

 

گفتگویی با خدا

 
 
گفتگويي ديگر:

I dreamed I had an interview with god
خواب ديدم در خواب با خدا گفتگويي داشتم

God asked
خدا گفت

So you would like to interview me
پس مي خواهي با من گفتگو کني؟

I said ,If you have the time
گفتم اگر وقت داشته باشيد

God smiled
خدا لبخند زد !

My time is eternity
وقت من ابدي است

What questions do you have in mind for me
چه سوالاتي در ذهن داري که مي خواهي از من بپرسي ؟

What surprises you most about human kind
چه چيز بيش از همه شما را در مورد انسان متعجب مي کند ؟

God answered
خدا پاسخ داد :

That they get bored with child hood
اين که آنها از بودن در دوران کودکي ملول مي شوند

They rush to grow up and then
عجله دارند زودتر بزرگ شوند و بعد

long to be children again
حسرت دوران کودکي را مي خورند

That they lose their health to make money
اينکه سلامتشان را صرف به دست آوردن پول مي کنند

and then
و بعد

lose their money to restore their health
پولشان را خرج حفظ سلامتي مي کنند

That by thinking anxiously about the future
اينکه با نگراني نسبت به آينده

They forget the present
زمان حال را فراموش مي کنند

such that they live in nether the present
آنچنان که ديگر نه در حال زندگي مي کنند

And not the future
نه در آينده

That they live as if they will never die
اين که چنان زندگي مي کنند که گويي ، نخواهند مرد

and die as if they had never lived
و آنچنان مي ميرند که گويي هرگز نبوده اند

God's hand took mine and
خداوند دستهاي مرا در دست گرفت

we were silent for a while
و مدتي هر دو ساکت مانديم

And then I asked
بعد پرسيدم

As the creator of people
به عنوان خالق انسانها

What are some of life lessons you want them to learn
مي خواهيد آنها چه درسهايي از زندگي را ياد بگيرند ؟

God replied with a smile
خداوند با لبخند پاسخ داد :

To learn they can not make any one love them
ياد بگيرند که نمي توان ديگران را مجبور به دوست داشتن خود كرد

but they can do is let themselves be loved
اما مي توان محبوب ديگران شد

To learn that it is not good to compare themselves to others
ياد بگيرند که خوب نيست خود را با ديگران مقايسه کنند

To learn that a rich person is not one who has the most
ياد بگيرند که ثروتمند کسي نيست که دارايي بيشتري دارد

but is one who needs the least
بلکه کسي است که نياز کمتري دارد

To learn that it takes only a few seconds to open profound wounds in persons we love
ياد بگيرند که ظرف چند ثانيه مي توانيم زخمي عميق در دل کساني که دوستشان داريم ايجاد کنيم

and it takes many years to heal them
ولي سالها وقت لازم خواهد بود تا آن زخم التيام يابد

To learn to forgive by practicing for giveness
با بخشيدن بخشش ياد بگيرند

T o learn that there are persons who love them dearly
ياد بگيرند کساني هستند که آنها را عميقا دوست دارند

But simly do not know how to express or show their feelings
اما بلد نيستند احساسشان را ابراز کنند يا نشان دهند

To learn that two people can look at the same thing
ياد بگيرند که مي شود دو نفر به يک موضوع واحد نگاه کنند

and see it differently
اما آن را متفاوت ببينند

To learn that it is not always enough that they be forgiven by others
ياد بگيرند که هميشه کافي نيست ديگران آنها را ببخشند

The must forgive themselves
بلکه خودشان هم بايد خود را ببخشند

And to learn that I am here
و ياد بگيرند که من اينجا هستم

ALWAYS
هميشه
 
 
 
 
 

خدایا تقدیر مرا خیر بنویس آنگونه که آنچه را تو دیر می خواهی من زود نخواهم و آنچه را تو زود می خواهی من دیر نخواهم
(آمین)

 

در کلبه ی ما رونق اگر نیست صفا هست هر جا که صفا هست در آن نور خدا هست

 

مرغ باغ ملکوتم نیم از عالم خاک
چند روزی قفسی ساخته اند از بدنم

 

 

گر چه ای دوست غرور دلت احساس را درک نکرد ، ، آفرین بر غم عشقت که مرا ترک نکرد.

 

 

 

اگر چشمان من دریاست توی فانوس شبهایش اگر حرفی زگل گفتم تویی مفهوم و معنایش اگر یک آسمان دل را به قصد عشق بردارم میان عشق و زیبایی تو را من (دوستت دارم)

من اشک را به خاطر گرمیش ، ناله را بخاطر نوایش ، دنیا را به خاطر خدایش و تو را به خاطر قلب مهربانت ، عاشقانه دوست دارم

 

به سلامتی کسی که زرنگه ، وجودش قشنگه ، قلبش یک رنگه ، آخرش دل ما واسش تنگ

 

من نگویم گه مرا از قفس آزاد کنید          قفسم برده به باغی و دلم شاد کنید
 
 
 
اگه يکم فکر کني ميبيني زندگي ارزشه
زنده بودنو نداره.اگه يکم بيشتر فکر کني
ميبيني زندگي ارزشه مردنم نداره.
امّا اگه خيلي فکر کني ميبيني مردنو زنده بودن
ارزشه فکر کردنو نداره
 
هميشه
يادت باشه چيزي که امروز داري شايد آرزويه
ديروزت بوده و بزرگترين آرزويه فردات بشه پس
هميشه سعي کن قدره چيزي که امروز داري خوب بدوني
 
 
 

تقديم به غم دار جمعه ها

 و تقديم به دوست دار جمعه ها به پاس سه شنبه اي كه برايم ماندگار كرد


آن جا كه خانه توست...

آن جا كه خانه توست دنياي ديگري هست
آري در اين زمين هم ، يك جاي بهتري هست
هر صبحدم كه خورشيد از خانه تو خيزد
گويد كه آري مردم اينجا پيمبري هست
نامه نوشتم اما، مانده به روي دستم
اين جا پراز كلاغ است، آن جا كبوتري هست؟
آقا اگر بيايين آن شهر بانك دارد؟!
بازارتان چطور است؟ اجناس و مشتري هست؟!
اين جا دلارهامان در گاو صندوق امن است آن جا اگر بيايين اصلا كلانتري هست؟!
ما اعتقاد داريم چايي اول وقت
حالا نماز بعدا، آن جا سماوري هست؟!
هر جمعه سفره چيديد تا ميهمان بيايد
آقا ببخش مارا كار مهمتري هست
اين جمعه خسته بوديم، بگذار هفته بعد
حالا كه وقت داريم، يا ماه ديگري هست
گم گشته ايم آقا پيداكنيد مارا
در لابلاي اين شهر، اين شهرمحشري هست
جز چند عده معدود، باقي خوشيم آقا
اصلا حواسمان نيست دنياي ديگري هست!

 

ذکر و سجده

شخصی خانه ای به کرایه گرفته بود .

چوبهای سقف آن بسیار صدا می کرد . صاحبخانه را خبر داد تا مگر تعمیرش کند.

او پاسخ گفت: << چوبهای سقف ، ذکر خداوند  می کنند !.>>

مستاجر گفت:<< نیک است، اما می ترسم که این ذکر به سجود بینجامد !! >>

حکایت نامه- ص ۵۳


 راضی از زن

واعظی بر سر منبر گفت :<< مردانی که از زنان خویش راضی هستند بنشینند و بقیه بر خیزند .>>

همه برخاستند ! جز یک تن که همچنان نشسته بود .

واعظ گفت :<< تو از زن خود راضی هستی ؟ >>

مرد گفت:<< خیر>>

واعظ گفت :<< پس چرا نایستادی ؟!>>

مرد گفت:<< زنم پایم را شکسته است . چگونه بایستم ؟!>>

حکایت نامه- ص ۵۳

حکایت بیمار و همسایه ی کرش

عابدی به کری گفت :<< همسایه ات بیمار شده , به عیادتش برو و  از او دلجویی کن . >>

کر پیش خود گفت :<< من با این گوش خود چگونه به دیدار او روم و به حرفهایش گوش فرا دهم . بخصوص که بیمار است و نای

 سخن گفتن هم ندارد , با این وجود چاره ای نیست و باید به عیادت او بروم .>>

سپس با خود گفت:<<برای حل این مشکل از جنباندن لبانش خواهم فهمید که چه می گوید . به او خواهم گفت :<< حالت چطور است ؟>>

او میگوید:<< الحمدلله،خوبم >>

من هم میگویم:<< خدا را شکر>>

بعد خواهم پرسید:<<غذا چه خورده ای ؟>>

خواهد گفت :<< شربت و آش >>

من هم میگویم :<< نوش جان >>

بعد خواهم گفت :<< کدام طبیب به بالینت می آید و تو را مداوا می کند ؟ >>

او خواهد گفت :<< فلان طبیب >>

و من میگویم :<< قدمش مبارک باشد >>

با فراهم کردن این پرسش و پاسخ به بالین بیمار رفت ، وقتی به نزد او رسید دستی بر سرش کشید و گفت :<< حالت چطور است ؟>>

بیمار گفت :<< گفت دارم می میرم .>>

کر گفت :<< خدا را شکر ! >>

بیمار با شنیدن این حرف ، یکه ای خورد و گفت: این مرد دشمن است یا دارد قیاس نابجا می کند ؟

کر گفت :<< چه خورده ای ؟ >>

بیمار جواب داد : << زهر !>>

کر گفت :<< نوش جانت باشد !>>

بیمار با شنیدن این حرف بر خشم و قهرش افزوده گشت .

کر گفت:<< کدام طبیب به معالجه ات می آید ؟ >>

بیمار گفت :<< عزرائیل ! >>

کر گفت :<< قدمش مبارک است اتفاقا من می خواستم سفارش تو را به او بکنم . >>

آنگاه کر از خانه بیرون آمد و با خوشحالی گفت :<< سپاس خدا را که حق همسایگی را بجا آوردم و از او عیادت نمودم .>>

 

به نظرتون ماهی قرمزی پیدا میشه که پیشی رو دوست داشته باشه ؟...

 

به نظر من ....آره

پیشی باید قول بده که مهربون باشه و احساساتش غلبه نکنن برش...

 

خداي مهربون منو تو اين روز ببخش به حرمت همه لطف هايي كه به من كردي ببخش

در برابر خدا

 

 

از تنگنای محبس تاریکی
از منجلاب تیره این دنیا
بانگ پر از نیاز مرا بشنو
آه ای خدا ی قادر بی همتا
یکدم ز گرد پیکر من بشکاف
بشکاف این حجاب سیاهی را
شاید درون سینه من بینی
این مایه گناه و تباهی را
دل نیست این دلی که به من دادی
در خون تپیده آه رهایش کن
یا خالی از هوی و هوس دارش
یا پای بند مهر و وفایش کن
تنها تو آگهی و تو می دانی
اسرار آن خطای نخستین را
تنها تو قادری که ببخشایی
بر روح من صفای نخستین را
آه ای خدا چگونه ترا گویم
کز جسم خویش خسته و بیزارم
هر شب بر آستان جلال تو
گویی امید جسم دگر دارم
 از دیدگان روشن من بستان
شوق به سوی غیر دویدن را
لطفی کن ای خدا و بیاموزش
از برق چشم غیر رمیدن را
عشقی به من بده که مرا سازد
همچون فرشتگان بهشت تو
یاری به من بده که در او بینم
یک گوشه از صفای سرشت تو
یک شب ز لوح خاطر من بزدای
تصویر عشق و نقش فریبش را
خواهم به انتقام جفکاری
در عشقش تازه فتح رقیبش را
آه ای خدا که دست توانایت
بنیان نهاده عالم هستی را
بنمای روی و از دل من بستان
شوق گناه و نقش پرستی را
راضی مشو که بنده ناچیزی
عاصی شود بغیر تو روی آرد
راضی مشو که سیل سرشکش را
در پای جام باده فرو بارد
از تنگنای محبس تاریکی
از منجلاب تیره این دنیا
بانگ پر از نیاز مرابشنو
آه ای خدای قادر بی همتا

فروغ