من که می دونم یه روزی میمیرم از نداشتنت          گر چه دیگه عادت شده تو رو از خدا خواستنت

من که می دونم آخرش دق می کنم تو بی کسی       ولی اینو هم می دونم به داد من نمیرسی

من که می دونم دل تو یه قلب ساده نمی خواد      حتی واسه یه لحظه هم با دل من راه نمی اد

من که می دونم من مثل زمینم و تو آسمون             هیچ وقت بهت نمیرسم اخه زیاده فاصلمون

من که می دونم عزیزم سرتو خیلی شلوغه                حتی اگه بهم بگی دوستم داری یه دروغه

                                من که می دونم همیشه کسی هست از عشق واست بگه

                                          منو این دل دیوونه واسه چی بخوای دیگه؟

                                   من که می دونم پیش من نمی آی اما هنوز منتظرم

                                          هنوز واسه نگاه تو حیرونم و در به درم

 

من که می دونم هیچ وقت عشق تو از یاد نمیره    خوب می دونم یه روز دلم از دوریت آخر میمیره!!

دلم برات تنگ شده

  

 از روزی که تو رفتی

                       پریده رنگ شادی

                                   اما خورشید می تابه

                                             مثل یک روز عادی

                          چطور هنوز پرنده

             داره هوای پرواز

                              چطور هنوز قناری

                                         سر می ده بانگ اواز

                                 مگر خبر ندارن

                   تو رفتی از کنارم

        چرا بهت نگفتن

                        بی تو چه حالی دارم

                                            به چشم خسته من

                           اسمون از سنگ شده

           لعنت به این تنهایی

                            دلم برات تنگ شده

                                            افتاب نشسته روی

                             گلهای سرخ قالی

                   خیال تو کنارم

      تو این اتاق خالی

                           عطر تنت پیچیده

                                      توی اتاق خوابم

                                           با تو چه جون گرفته

                               ترانه های نابم

                  از تو هزارتا قصه

     چه جاودانه ساختم

                   قلب پر از غرور

                            چه عاشقانه باختم

                                          اسمت به روی لبهام

                                 توی ترانه هامه

               بغض گرفته ی عشق

             تو غربت صدامه 

                        قلب پر از سکوتم

                                    دلتنگ از این جدایی

                                            بی تو ببین چه سرده

                                 تابستونه تنهایی

        به چشم خسته ی من

                        اسمون از سنگ شده

                                لعنت به این تنهایی

                                          دلم برات تنگ شده

 

عاشق                         عاشق تر 

   

نبود در تار و پودش              دیدی گفت عاشقه عاشق

 

@@@@@@@         نبودش       @@@@@@@

 

امشب همه جا حرف  از آسمون و مهتابه  ،  تموم خونه دیدار این خونه

 

فقط  خوابه ، تو که رفتی هوای  خونه تب داره  ،  داره  از درو دیوارش غم

 

عشق تو می باره ، دارم می میرم از بس غصه خوردم ،  بیا بر گرد تا ازعشقت

 

نمردم، همون که فکر نمی کردی نمونده پیشت، دیدی رفت ودل ما رو سوزوندش

 

حیات خونه دل می گه درخت ها همه خاموشن، به جای کفتر و  گنجشک  کلاغای

 

سیاه پوشن ،  چراغ  خونه  خوابیده  توی  دنیای خاموشی  ،   دیگه  ساعت رو

 

طاقچه شده کارش فراموشی  ،  شده کارش فراموشی  ،  دیگه  بارون  نمی

 

باره  اگر چه  ابر سیاه  ،  تو که  نیستی  توی  این خونه ،   دیگه  آشفته

 

بازاریست  ،  تموم  گل ها  خشکیدن مثل خار بیابون ها ،  دیگه  از

 

رنگ  و رو رفته ، کوچه و خیابون ها ،،، من گفتم و یارم گفت

 

گفتیم و سفر کردیم،از دشت شقایق ها،با عشق گذرکردیم

 

گفتم اگه من مردم ، چقدر به من وفاداری، عشقو

 

به فراموشی ،چند روزه تو می سپاری

 

گفتم که تو می دونی،سرخاک

 

تو می میرم ، ولی

 

تا لحظه مردن

 

نمی گیرم

 

دل از

  تو

 

 

دل هوای تو دارد. خدا

در این غروب پر از دلتنگی که خورشید اندک اندک در پشت کوه ها به خواب می رود و آسمان آبی، قیرگون و دل گرفته می شود، من هوای تو را در سر دارم و دلم هوایت را کرده است.

در این خلوت غریب عاشقانه، که چشمانم از دلتنگی، خیس خیس است و نگاهم محتاج چشمان تو و دستانم نیازمند دستان مهربان تو هست و آرزوی شانه های مهربانت را می کنم، دلم هوای تو را کرده است .....

در این لحظه های نفس گیر و کوبنده، که هزار هزار سپاه تنهایی سر به سوی قلب پر از درد من گذاشته است  و بغضی بزرگ در گلویم نشسته است ، دلم هوای تو را کرده است ...

ببین! نگین قلبم تویی. ستاره قلبم تویی. خورشید وجودم تویی. روشنایی روح و روانم تویی. دل من هوای تو را دارد ...

ثانیه ها کند و بی پایان است و من و در حالی که تنها در گوشه ای نشسته و سرم را بر پاهای خود گذاشته ام، و ندای قلبم را می شنوم که بی وقفه تو را فریاد می کنند، هوای تو را در سر دارم....

تو و یاد تو، حضور تو و رؤیای تو، حس تو و لمس تو، دلم را به حال و هوای دیگری می برد، حال و هوایی که یقین دارم زمینی نیست، عاشقانه و آسمانی، عرشی  و در اوج است،  دلم هوای تو را دارد؛ تو را می خواهم، کاش بودی؛ کاش آرامش جان بی قرارم بودی، کاش با حضورت به من لبخند می زدی، کاش اشک دلتنگی من به اشک شوق بدل می شد، کاش جای خالی ات با حضور گرم و جانبخشت پر می شد. کاش می آمدی و کویر دلم با گل های بهاری چشمانت، گرمای طاقت فرسای غربت با نسیم فرحبخش مویت، تشنگی کشنده هجران با گوارایی لبخندت و تلخی ذائقه عاشق دردمند با شیرینی لبانت درمان می شد.

تو خود خوب می دانی که هیچ چیز و هیچ کس جای تو را نمی گیرد. دل هوای تو دارد.

 

خدا

دوست داشتن بی دلیل

معشوق من!

ای آن که چشمانت مرا به سوی خود می کشد

ای آن که دست هایم گرمی دست هایت را می طلبد

ای آن که صدای طپش قلبم یکسره عشق توست

 بدان که بی دلیل تر از  هر آن چه نام دلیل بر آن می گذارند دوستت دارم

که عشق میدان دوست داشتن بی دلیل است

 

نمی دانم پس از مرگم چه خواهد شد

نمی دانم پس از مرگم چه خواهد شد
نمی خواهم بدانم كوزه گر از خاك اندامم چه خواهد ساخت
ولی بسیار مشتاقم
كه از خاك گلویم سوتكی سازند
گلویم سوتكی باشد به دست طفلكی گستاخ و بازیگوش
و او یكریز و پی در پی
دم گرم خموشش را در گلویم بفشارد
وخواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد
بدین سان بشكند دائم
سكوت مرگبارم را

سلام بر رمضان

سلام بر ماه شكوه روح و خاكساري تن، ماه دست هاي نوازش آسمان، ماه گام هاي به عاشقي رهسپار، ماه چشم هاي اشك بر پيشگاه خشيت خدا، ماه دهان هاي آه و لب هاي زمزمه دوست ، ماه آوازهاي زخمي زاري.
سلام بر ماه همايون پارسايان، ماه روشن ديدار در شب بي كرانه انسان، ماه يقين، ماه كتاب مبين. سلام بر ماه شورِ شوكتِ ايمان و روحِ رحمتِ رحمان. سلام بر ماه خجسته جان، سلام بر رمضان.
رمضان، ماه ميعاد است و گاه ياد. ميعاد با رستخيز دوباره جان و گاه حضور در هميشه اي از نور؛ ماه شكيب تن و شادي جان.
رمضان، بشارت رستگاري است بر پاكان و اشاراتي است به پاكي رستگاران. امير رستگاران و پاكان و برگزين رسولان، محمّد مصطفي(ص) در پيشباز رمضان فرموده است: ماه خدا با فرخندگي و مهر و آمرزش به شما روي كرده است؛ ماهي كه در آن به بزم ربّاني بار عام يافته ايد و به جرگه رادمردان درآمده ايد؛ پس پروردگارتان را با نيت هاي راست و جان هاي پاك بخوانيد. شوربخت است آن كه در اين ماه مهين به مقام آمرزش نرسد. با گرسنگي و عطش اين ماه، گرسنگي و عطش قيامت را در ياد آريد؛ زبان از ياوه بداريد و ديده از ناروا بپوشيد. در نماز اين ماه، دست خواهش بر آستان نيايش خدا بريد كه به مهر بر بندگانش مي نگرد، اگر بخوانندش، اجابت كند؛ و اگر ندايش در دهند، روي آورد، و اگر نياز آورند، عطا كند. پيشاني، بسيار بر خاك بساييد تا از گرانباري بدكاري خود بكاهيد و بدانيد كه خداوند به شكوه واري خود سوگند خورده كه نماز خوانان و سجده گذاران را سختي ندهد. در اين ماه، درِ بهشتِ خوشدليِ خدا گشاده است، زينهار كه پروردگارتان آن را بر شما فرو بندد، و دروازه دوزخِ خشمش بسته است، زينهار كه آن را بر شما بگشايد...
الهي! به پيشباز اين خجستگي، ديدار تو را چون اشك بر سر مژگان ايستاده ايم و دل به مهر مهربان رمضان داده ايم. خدايا! در اين روزها، روزه مرا روزه روزه گيران راستين كن و نماز مرا، نمازِ نماز خوانان راستين، و از خواب بي خبران به هوشياري ام ببر. در اين روز، تردامني ام را بر من ببخش، اي خداوندگار جهانيان و درگذر از من اي آمرزگار تردامنان.

 

بلغ العلي بکماله

کشف الدجي بجماله  صلو عليه وآله  بود از جلال محمدي همه از کمال محمدي نه پدر به کنه کمال او  همه از جمال محمدي  کرم وسخا و مهر و وفا تهي از خصال محمدي  کرم از سخاوت او خجل ز بيان حال محمدي بنهد به درگه او جبين زپي وصال محمدي

بلغ العلي بکماله حسنت جميع خصاله  عرف وجلال پيمبران سبب وجود جهانيان نرسد خردبه کمال او شعف وصفاي جهانيان  خردو ثبات وحلم وحيا  رئفت ويفين وصبر ورضا زخداست رحمت متصل قلم از بيان آمده منفعل همه ما سوي عرش برين بوده خادمش ملک امين

خدايا به دادمان برس

هرکسی رو توی زندگیش که نگاه میکنی از گذشته تا حالش یه خاطره ای از احساساتش باقی مونده

مهم نیست کی بوده مهم اینه که وقتی به وقتش عاشق شد دیگه نمیخنده همش انتظارو دروغ و غم و غصه ست0

اگه عاشقی اینه اگه قراره توش بشکنی تنها باشی تحقیر بشی حیفت نیست که عمرت پای کسی حروم کنی که دلش یه جای دیگست

قصه عاشقی مال قدیماست اونجا که دوتایی با هم زیر درخت بهار نارنج قرار میذاشتن از دیدن هم سیر نمیشدن

دلاشون مال هم بود و دلبری میکردن وقت رفتن از دوری همدیگه اشک تو چشاشون جمع میشد

کدوم یکی از اینارو الان میشه پیدا کرد بخدا همش دروغه.

الان اولش با دروغ شروع میشه وسطش با دروغ همراه اخرشم با دروغ تموم میشه

دنیارو ساختن توش خوش باشی خوش بگذرونی ادم باشی با ادمیتم بمیری

من دیگه عاشق نمیشم چون میخندم شادم زندگی میکنم دیگه دروغ نمیشنوم

دنیام پا به پام هر جور که منم باهام میاد.

                                                       زندگی رو عشق

 

 

٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤

 

 

درخلوت سکوت
آنگه که باد شانه به گيسوي شب کشيد
مهتابها به بستر مردابها شکست
آنسو . . .
ميان جنگل خاموش و خوفناک
جمعي کلاغ پير
با بالهاي ريخته ، منقارهاي سرد
بنشسته برفراز درختان جنگلي
برشاخه هاي خشک و پر ازغوله هاي برف
طفل يتيم
در زوزه هاي وحشي باد ستيزه جو
ناگاه درب چوبي آن کلبه بازشد
باصوت ناله يي
طفل يتيم برهنه پايي برون جهيد
باجامه هاي پاره تر از قلب ريش من
از برکه هاي آبي چشمش زلال اشک
لغزيده بود نرم به دامان گونه ها
تصوير يأس بود
تصوير درد و رنج
تصويري از حکايت احساسهاي ما
آهسته سوي گور پدر گشت رهنورد
تا اشک غصه ها بچکاند به روي قبر
بر روي گور سرد
آنجا رسيد زود
در شهر خامشان
برداشت بانگ کاي پدر مهربان من
اين وقت خواب نيست
تا کي ميان سينهء اين خاکهاي سرد
آرام خفته يي ؟
برخيز !
درخانه نيست نان
آن مادر مريض من افتاده روي خاک
يخ بسته است اشک به دامان چشم او
امشب هزار مرتبه او را صدا زدم
گويي زمن فسرده ، جوابم نميدهد
يا مرده است او ؟ !
آن طفلکان کوچهء ما شاد و شادمان
همدوش با پدر سوي مکتب شوند و ما
درفکر آب و نان
برخيز !
احساس مرده است
انسان نمانده است
جز دست سرد سلي انسان نمونه ها
دست نوازشي به سر گونه هام نيست
برخيز و سرد پيکر لرزنده ي  مرا
بهر خدا تو تنگ در آغوش مهر گير
دستان کوچکم
ازسردي و گرسنگي ازکار رفته اند
برخيز
فردا که آفتاب
زد خيمهء سپيده به دامان صخره ها
وانگه که نور بوسه زروي افق گرفت
وز شرم گونه هاي افق گشت سرخرنگ
آن پيره زاغها
هريک به روي لوحهء قبري نشسته بود
آرام ميگريست
احساس شان زديده آن صحنه ي غمين
بيدار گشته بود
ناگاه صوت نالهء آن درب کلبه باز
تا نيمه راه گنبد نيلينه سرکشيد
وان در گشوده شد
بردوش چند مرد غريب و خميده قد
تابوت چوبي يي به برون ره کشيده بود
در سينهء شکستهء تابوت آرزو
نعش جوان مادر آن طفل خفته بود
آن مردم غريب
تابوت را به مقبره ها راهبر شدند
تا آرزوي سوخته را زير سقف گور
پنهان زچشم کور دل آدمان کنند
چون ره تمام شد به سر گورهاي سرد
تابوت را نهشته بديدند ناگهان
آن طفل نيز بر سر آن گور مرده بود . . . .

 

 خدايا به دادمان برس...

هرکسی رو توی زندگیش که نگاه میکنی از گذشته تا حالش یه خاطره ای از احساساتش باقی مونده

مهم نیست کی بوده مهم اینه که وقتی به وقتش عاشق شد دیگه نمیخنده همش انتظارو دروغ و غم و غصه ست0

اگه عاشقی اینه اگه قراره توش بشکنی تنها باشی تحقیر بشی حیفت نیست که عمرت پای کسی حروم کنی که دلش یه جای دیگست

قصه عاشقی مال قدیماست اونجا که دوتایی با هم زیر درخت بهار نارنج قرار میذاشتن از دیدن هم سیر نمیشدن

دلاشون مال هم بود و دلبری میکردن وقت رفتن از دوری همدیگه اشک تو چشاشون جمع میشد

کدوم یکی از اینارو الان میشه پیدا کرد بخدا همش دروغه.

الان اولش با دروغ شروع میشه وسطش با دروغ همراه اخرشم با دروغ تموم میشه

دنیارو ساختن توش خوش باشی خوش بگذرونی ادم باشی با ادمیتم بمیری

من دیگه عاشق نمیشم چون میخندم شادم زندگی میکنم دیگه دروغ نمیشنوم

دنیام پا به پام هر جور که منم باهام میاد.

                                                       زندگی رو عشق

 

 

٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤

 

 

درخلوت سکوت
آنگه که باد شانه به گيسوي شب کشيد
مهتابها به بستر مردابها شکست
آنسو . . .
ميان جنگل خاموش و خوفناک
جمعي کلاغ پير
با بالهاي ريخته ، منقارهاي سرد
بنشسته برفراز درختان جنگلي
برشاخه هاي خشک و پر ازغوله هاي برف
طفل يتيم
در زوزه هاي وحشي باد ستيزه جو
ناگاه درب چوبي آن کلبه بازشد
باصوت ناله يي
طفل يتيم برهنه پايي برون جهيد
باجامه هاي پاره تر از قلب ريش من
از برکه هاي آبي چشمش زلال اشک
لغزيده بود نرم به دامان گونه ها
تصوير يأس بود
تصوير درد و رنج
تصويري از حکايت احساسهاي ما
آهسته سوي گور پدر گشت رهنورد
تا اشک غصه ها بچکاند به روي قبر
بر روي گور سرد
آنجا رسيد زود
در شهر خامشان
برداشت بانگ کاي پدر مهربان من
اين وقت خواب نيست
تا کي ميان سينهء اين خاکهاي سرد
آرام خفته يي ؟
برخيز !
درخانه نيست نان
آن مادر مريض من افتاده روي خاک
يخ بسته است اشک به دامان چشم او
امشب هزار مرتبه او را صدا زدم
گويي زمن فسرده ، جوابم نميدهد
يا مرده است او ؟ !
آن طفلکان کوچهء ما شاد و شادمان
همدوش با پدر سوي مکتب شوند و ما
درفکر آب و نان
برخيز !
احساس مرده است
انسان نمانده است
جز دست سرد سلي انسان نمونه ها
دست نوازشي به سر گونه هام نيست
برخيز و سرد پيکر لرزنده ي  مرا
بهر خدا تو تنگ در آغوش مهر گير
دستان کوچکم
ازسردي و گرسنگي ازکار رفته اند
برخيز
فردا که آفتاب
زد خيمهء سپيده به دامان صخره ها
وانگه که نور بوسه زروي افق گرفت
وز شرم گونه هاي افق گشت سرخرنگ
آن پيره زاغها
هريک به روي لوحهء قبري نشسته بود
آرام ميگريست
احساس شان زديده آن صحنه ي غمين
بيدار گشته بود
ناگاه صوت نالهء آن درب کلبه باز
تا نيمه راه گنبد نيلينه سرکشيد
وان در گشوده شد
بردوش چند مرد غريب و خميده قد
تابوت چوبي يي به برون ره کشيده بود
در سينهء شکستهء تابوت آرزو
نعش جوان مادر آن طفل خفته بود
آن مردم غريب
تابوت را به مقبره ها راهبر شدند
تا آرزوي سوخته را زير سقف گور
پنهان زچشم کور دل آدمان کنند
چون ره تمام شد به سر گورهاي سرد
تابوت را نهشته بديدند ناگهان
آن طفل نيز بر سر آن گور مرده بود . . . .

 

 خدايا به دادمان برس...

چند روزی آسمان نزدیک است، لحظه ها را دریابیم...(ماه رمضان مبارک)

با هر نفسی که میکشید یه قدم به مرگ نزدیکتر می شوید.

حضرت علی (ع)

فاعتبروايا اولي الابصار

«فاعتبروايا اولي الابصار»

برلب جوي نشين و گذرعمرببين  *  کاين اشارت ز جهان گذرامارابس

اي جان برادرگاهي برخاک دوستان گذشته گذري کن وبرلوح مزارشان نگاه اعتباري نماي.

ساعتي بگورشان رووتفکرکن که درزيرقدمت بدو زرع راه چه خبر وچه صحبت است ودر شکافهاي زهره شکاف قبر، ولوله ووحشت همجنسان خودراببين که با خاک تيره يکسان گشته ودوستان وآشنايان رانگر که ناله حسرتشان ازفلک گذشته.

ببين که درآنجارفيقانندترک دوستي گفته، دوستانند روي ازمانهفته، پدران مايند مهرپدري بريده، مادرانند دامن ازاطفال کشيده ، طفلان مانيزدردامن دايه مرگ خوابيده وفرزندان ما نيزسربر خشت لحدنهاده ، برادرانند ياد برادري فراموش کرده ، تاجدارانند نيم خشتي برزيرسرنهاده ، لشکرکشانند تنها وبيکس مانده ، يوسف جمالانند ازپي هم به چاه گورسرنگون،عالمانند اجزاي کتاب وجودشان ازهم پاشيده ، تاجرانند بي سودوسرمايه درحجره   قبرافتاده ، زارعا نند مزرع عمرشان خشک شده ، پس باخود اين ترانه رازمزمه کن :

چرادل براين کاروا نگه نهيم * که ياران برفتند و مابررهيم

تفرج کنان  برهوي و هوس  * گذشتيم برخاک بسيار کس

دريغا که روز جواني گذشت * به لهوولعب زندگاني گذشت

کساني که ازمابه غيب ا ندرند* بيايند و برخاک ما بگذرند

بسي تيرودي ماه وارديبهشت * بيايدکه ماخاک باشيم وخشت

وبعدازاين دراحوال خودتأمل کن که تونيز مثل ايشاني ومانندايشان وهرلحظه ممکن است که منادي پروردگار نداي کوچ الرحيل دردهدوعلامت مرگ ازهر طرف ظاهرگردد.

پس جا دارد که از خواب غفلت به درآمده ودرايام ماه رجب ، ماه شعبان وماه مبارک رمضان بويژه درشبهاي قدرسعي درتوبه واستغفارنمايي که يکي از بهترين کارها دراين ايام توبه است.

توبه مراحل ومنازلي دارد که اولين قدم آن پشيماني وحسرت وتأسف وسوزدروني وناراحتي برآنچه گذشته است ودومين قدم تصميم جدي برعدم تکرارعمل ناشايست است.

توبه دو شرط جهت قبولي دارد که اولين آن برگرداندن حق الناس به صاحبانش ودومين اداي حقوق الهي از قبيل قضاي نماز ، روزه وپرداخت خمس و...است.

وبدان که نه تنها خداتوبه کنندگان رادوست دارد،بلکه صداي ناله افراد گنهکارپيش خدادوست داشتني تراز تسبيح وذکرتسبيح کنندگان است. همانطورکه درحديث قدسي آمده است:

«انين المذنبين احبّ اليّ من تسبيح المسبّحين»

بلکه بالاتر آنکه به جاي آن گناهان ، ثواب وعمل شايسته قرار مي دهد و خداوند رحمان ورحيم درقرآن کريم اين چنين فرموده است :

«آن کساني که توبه کنند وبا ايمان به خداعمل صالح به جاي آورند ، پس خداگناهان آنها رابدل به حسنات گرداند که خداوند آمرزنده ومهربان است.» (سوره فرقان آيه70و71)

 

خدا همین نزدیکیاست

من رو از خودم رها کن  تا دوباره جون بگیرم

خسته ام از این عقل خسته ، من می خوام جنون بگیرم

 

 

¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤

 

 

 

ادم وقتی به دنیا میاد نون و اب خوردن یاد میگیره نفس میکشه همه چی رو روال و برنامه ست اما تو همین برنامه ها یهو یه چیزی یه حسی خیلی بی برنامه میاد سراغ همه

گاهی وقتا نفس میگیره گاهی وقتا گرسنه میمونی گاهی وقتام مثه بچه گیا گریه میکنی.من واسه این حس تعریف زیاد خوندم خاطره زیاد شنیدم غصه زیاد دیدم همه وهمش ازار دهنده ست اما من میگم ادم واسه زنده

موندن واسه خوب زندگی کردن واسه خوب مردن باید عاشق باشه ولی عاشق اهلش کسیکه میدونم توی این دنیا پیداش نمیکنی میدونی چرا؟

غروبا یه سری به خیابونا بزنی خوب که نگاه کنی میبنی شیطون زیر گوش همه داره وز وز میکنه  چشمای الوده تو چشای هم همه دنبال هوساشونن روح دوس داشتن مرده.عجب دنیایی

تا الان سعی کردی ازاین دنیا فاصله بگیری تا الان سعی کردی دنبال خودت که لابلای همین ادما گمش کردی بگردی

من هنوزم دارم میگردم اینو گفتم که نگی من معلمم نه منم هنوز شاگردم اما هنوز استادمو دلمو عشقمو زندگیمو خودمو خدامو پیدا نکردم

بیا یه بارم که شده تلاش کن بی نصیب نمیمونی

خدا همین نزدیکیاست

متن دعای جوشن کبیر 1 به همراه ترجمه

متن دعای جوشن کبیر ۱ به همراه ترجمه

 

....

منم دعا کنید

ادامه نوشته

متن دعای جوشن کبیر به همراه ترجمه

متن دعای جوشن کبیر به همراه ترجمه

 

 

ادامه مطلب

ادامه نوشته

امدم ولی بی هدف

دوباره
 این جمعه های دلتنگی
و طوفانی که بدنم را معتاد کرده است.
تمام گذشته ام شراب سرخی ست
که مستم می کند
آنقدر که دلتنگی هایم
بر سرم آوار می شوند
از خودم می گویم ...
و خود زنی هایم پایان می گیرد
هنگامی که صدایت
در گوش هایم برای هزارمین بار تکرار می شوند!
تو دوباره
ریشه می دوانی در تک تک رگهای بدنم.

به گذشته ها که می نگرم
پرنده می شود و زود پر می کشد از ذهنم
چهره ات را می گویم!
حریص می شوم
خطوط لبانت را دنبال می کنم تا ابد
تا آنجا که هنوز باقیم
        روی این خراب آباد
و تنها سرابی از تو
در خاطرم باقی ست.
کجا می روی
جمعه تمام شد
من هنوز تنهام!!
         

دوباره این جمعه های دلتنگی و طوفانی که بدنم را معتاد کرده است. تمام گذشته ام شراب سرخی ست که مستم می کند آنقدر که دلتنگی هایم بر سرم آوار می شوند از خودم می گویم ... و خود زنی هایم پایان می گیرد هنگامی که صدایت در گوش هایم برای هزارمین بار تکرار می شوند! تو دوباره ریشه می دوانی در تک تک رگهای بدنم. به گذشته ها که می نگرم پرنده می شود و زود پر می کشد از ذهنم چهره ات را می گویم! حریص می شوم خطوط لبانت را دنبال می کنم تا ابد تا آنجا که هنوز باقیم روی این خراب آباد و تنها سرابی از تو در خاطرم باقی ست. کجا می روی جمعه تمام شد من هنوز تنهام!!

سلام

 

امشب كه دارم مينويسم ليلة القدر است ...

 

و يه لحظه مجال برامون كافيه تا اين مطلبو بنويسم.... اشكال نداره خدا ، اينم از قسمت ماست كه بيافتيم يه گوشه ي خونه ... گناهكاراتو راه نميدي ؟ هيهات... عمراً

 

 

مراوطه، مراقبه ، و محاسبه؛ مخاطبه

 

اول بايد بنويسم ميخوام چي كار رو بكنم و ديگه نبايد چي كار بكنم....

دوم بايد حواسمو جمع كنم و در طول روز كارايي كه ميخوام رو انجام بدم و اونايي رو كه نوشتم كه انجام ندم انجام ندم

 

و بعد آخر شب ازهمه ي اين كارام محاسبه كنم و در نهايت هم خودم رو مورد خطاب و انتقاد قرار بدم كه چرا بعضي جاها كم كاري كرده ام....

 

1-               باطن را پاك كنيم،‌با اشك چشم

2-               در همه حال خودمونو مقصر اعلام كنيم

3-               از صميم دل عذر بخوايم

4-               معصيت را كوچك نشماريم

5-               گريه بر عبادات از دست رفته كنيم

6-               از خدا بخوايم كه كمكمون كند

7-               به مجلسي كه آدم خودش را شارژ مي كند الزام حضور پيدا كنيم

8-               در تمام لحظات شاكر باشيم

9-               صبر داشته باشيم.

10-            به عاقبت و شب و روز خود فكر كنيم.

شما چقدر منتظرید؟

همیشه و در تمام طول سال از خودم می‏پرسم که واقعاً چقدر برای ظهور حضرت حجت (عج) آماده‏ایم؟ همه‏ی ما به عشق حضرت حجت (عج) روزهایمان را شب و شب‏هایمان را صبح می‏کنیم. به هنگام گرفتاری‏ها یادمان می‏آید که امام زمان داریم و می‏توانیم از او یاری بخواهیم و هر روز برای فرج ایشان دعا می کنیم، اما ...!

این قسمتش سخت است! اینکه ما چقدر منتظریم و چقدر به وظایف خود عمل می‏کنیم؟! می‏دانیم که حضرت ما را می‏بینند، از کارهای خوبمان خشنود می‏شوند و از اعمال زشتمان مکدر می‏گردند.

خودمانی تر بگویم: برای ایشان که نمی‏توان فیلم بازی کرد. حضرت آشکار و نهان ما را می‏بینند. همیشه دعا می‏کنیم که چشمانمان لیاقت دیدار حضرت را پیدا کند، اما تصورش را بکنید: یک روز صبح پیکی از راه برسد و بگوید که حضرت حجت (عج) تو را احضار کرده است. واقعاً روی دیدن ایشان را خواهیم داشت؟ آن گونه بوده‏ایم که با طیب خاطر و قلبی مطمئن به محضرشان بشتابیم؟ بر حضرت حجت (عج) که رازی پوشیده نیست!

این نهیب شاید به من کمک کند که مراقب لحظه‏لحظه‏های عمرم باشم. منتظر واقعی کسی است که با امید به آینده در صحنه‏های زندگی پرتلاش ظاهر می‏شود ، از بدی ها دوری می‏کند و راه کمال انسانی را درپیش می گیرد و درست به اندازه‏ی همین خوب بودن و به اندازه‏‏ی همین دوری از پلیدی‏ها و به اندازه‏ی همین تلاش و امید منتظر هستیم. با این حساب هر کس خودش می‏تواند بگوید که چقدر منتظر است!

فرمایشات گهربار امام موسی کاظم (ع)

 

 

....

ادامه نوشته

فرمایشات گهربار امام صادق (ع)

فرمایشات گهربار امام صادق (ع)

 

 

 

....

ادامه نوشته

فرمایشات گهربار امام محمد باقر (ع)

 

 

 

 

....

ادامه نوشته

فرمایشات گهربار امام سجاد (ع)

فرمایشات گهربار امام سجاد (ع)

 

 

ادامه :

ادامه نوشته

بگو تا صبح چند ادینه مانده است

امروز جمعه نیست ولی دلشکسته‌ام

                        زیرا به انتظار ظهورت نشسته‌ام

یکشنبه‌ای است تلخ ، نه یکشنبه‌ای سیاه

                        یک جمعه‏ی جدید خیال تو، اشک و آه

آقا، شکسته بغض قلم را غم زمین

                        بگذار تا بگویم از این قرن آهنین

از التهاب نقشه‏ی جغرافیای شوم

                        از مرزهای له شده در سایه‏ی هجوم

از برج‌ها که در تب افسانه‌ای مدرن

                        تبدیل می‌شوند به بتخانه‌‌ای مدرن

از خشم بمب‌های اتم، نقشه‌های جنگ

                        اندیشه‌های وحشی تیمورهای لنگ

از فصل خواب و وحشت کابوس‌های شوم

                        تکثیر بی‌نهایت ویروس‌های شوم

از مرگ اعتماد به دست شغادها

                        از غفلت بهار، شبیخون بادها

دارد دوباره قلب قلم تیر می‌کشد

                        تاریخ را چه تلخ به تصویر می‌کشد

حالا زمان به مرز تحجر رسیده است

                        یعنی که فصل مرگ تفکر رسیده است؟!

در هر بهار رویش پائیز را ببین

                        تکرار تلخ، یورش چنگیز را ببین

تکرار تلخ فاجعه، تهدید، انفجار

                        آیین جهل، زنده بگوری و انتحار

آقا ببین تهاجم اصحاب فیل را

                        فرعونیان خفته در امواج نیل را

در جست و جوی هیچ تب جنب و جوش را

                        تزویرهای این همه آدم فروش را

دیگر شکسته حرمت سنگین نام‌ها

                        در عصر انتقام، ترور، قتل عام‌ها

حالا بت بزرگ تبر را شکسته است

                        دروازه‏ی حقوق بشر را شکسته است

نمرودها دوباره خدای زمین شدند

                        بت‌ها، پیمبران دروغین دین شدند

حالا درون قصه‏ی مادر بزرگ‌ها

                       ‏یوسف رها شده است در آغوش گرگ‌ها

حتی قطار آدمیت واژگون شده است

                        ایثار رنگ باخته، نوعی جنون شده است

قانون ظلم در رگ تاریخ جاری است

                        دنیا هنوز در هوس برده داری است

عصر مدرن وارث مشتی ژن است و هیچ

                        اندیشه‌اش تصرف اکسیژن است وهیچ

دارد دریچه‌ها همه مسدود می‌شود

                        سر چشمه‏ی امید گل آلود می‌شود

ما مانده‌ایم وحسرت نانی کپک زده

                        با سیب‌های سرخ جهانی کپک زده

ما مانده‌ایم و صفحه‏ی شطرنج زندگی

                        با مهره‌های له شده از رنج زندگی

ما ماند‌ایم و حسر ت تفسیر انتظار

                        ما مانده‌ایم و بغض گلو گیر انتظار

ده قرن انتظار، نه، ده قرن خون دل

                        آقا چه‌ها گذشته به تو؟ مانده‌ام خجل

آقا بگو، بگو که تو از ما چه دیده‌ای؟!

                        آری بگو، بگو که چه از ما کشیده‌ای؟!

ما در یقین به سینه‏ی خود مهر شک زدیم

                        حتی به زخم وا شده‏ی تو نمک زدیم

یک عده جیره‌خوار مدرنیسم‌ها شدیم

                        در جنگلی به نام تمدن رها شدیم

یک عده هم جدا شده از عصر آ‌هن‌اند

                        حرف از ظهور پست مدرنیسم می‌زنند

حرف از ظهور پوچی و تردید بی‌دلیل

                        مرگ حقیقت وخرد و سنت اصیل

یک عده در گرسنگی و فقر سوختند

                        ایمان به نرخ لقمه‏ی نانی فروختند

یک عده با یزید و معاویه ساختند

                        قرآن به روی نیزه نشاندند و باختند

یک عده از حقیقت تو دور مانده‌اند

                        در انتظار یخ زده محصور مانده‌اند

مفهوم انتظار تو را ترک کرده‌اند

                        آیا دعای عهد تو را درک کرده‌اند؟

گفتند: انتظار همان بی‌قراری است

                        تنها دعا و گریه وشب زنده‌داری است

مفهوم انتظار تو این چند واژه نیست

                        آقا خودت بیا و بگو انتظار چیست؟

این دردها حکایت و افسانه نیستند

                        تنها شکایتِ دل دیوانه نیستند

این دردها  حقیقت مسموم عالم‌اند

                        شمشیرهای آخته‏ی ابن ملجم‌اند

از فرقه‌ فرقه تفرقه دلخسته‌ایم ما

                        ده قرن می‌شود به تو دل بسته‌ایم ما

از هر سر جدا شده، بگذار بگذرم 

                        از زخم‌های وا شده بگذار بگذرم

بگذار بگذرم که پُرم از گلایه‌ها

                        آقا بیا که خسته شدم از کنایه‌ها

امروز هم به یاد تو کم کم گذشت و رفت

                        مانند جمعه‌های پر از غم گذشت و رفت

آری گذشت و باز نگاهم تو را ندید

                        فردا دو شنبه است؟ نه ؛ یک جمعه‏ی جدید!

جسارت بهشت و مثل یوسف و بوسه ای لب پلکها

بهشت بوی کندر میدهد

سدر، بی انتها لای شاخه های پسته کوهی پیچیده

سایه اش غمزه دشت است

میان بوته های وحشی مَر

برای آسمان که سینه به سینه اش کشیده

تا لب به لب شوند

تمام روز نازش را خریده

برای بوسه ای سرخ

بر فراز هرزگی زمین که آسمان را خراش میدهد

غروب هذیان مکرر تب مزمن زندگیست

ضد نور این پوچی روزمره

وحشت آخرین قدمش آنقدر بلند است

که هرگز به زمین نرسد

 

٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬

 

سوگند خورده سهم گرگها را با رمه اش روانه صحرا نکند

شبان که شنیده است

در آخرین هوس دیدگان زلیخا

پنج گرگ می درند عصمت یوسف را

تو اما خداییت را وامدار هیچ پیامبری نیستی، ته چاه

پلکهایت را که گشودی

تصادفا آشناتر از آنی که در اولین برخورد بشکنی

می مانم در این اتفاق غریب

نزدیکتر به تو خرد شده ام

آنقدر که غربت اتفاق، درست شبیه من، درچشمهایت می افتد

پیرهنم معجزه ایست که عطر تو را دارد، برای عشقبازی شبانه شبان

ته نگاهت اتراق میکنم، مثل یوسف

تا نفس انتظار را بر برهنگیت ساربانی کنند، لبها

اقبال من است که کاروان مصریان طنابی به بلندی رهاییم ندارد

 

٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫

 

پشت پلکهات

هوا سرد و مه گرفته است
شیشه چشمهایشان نمدار
چو تب
درون داغدار خانه ها
دلش میگیرد
پیداست
قهوه خانه هم
در اشک پنجره هاش
مویه ای سیاه
شب
موی پریشانتر از بادش دود میشود
بی ستاره تر از همیشه

ژست میگیری و درد که میکشی
بی قلم بدون بوم
شعله میکشد
داغ را داغ، پر رنگ خستگی
هرچه ژرفتر
پشت پنجره
سرخیش پیداتر است
چشمهای بخار کرده
میگون از شراب
اما تلختر

ابتدا فال

سيندرلا يك شبي در جشن شاه... اُ رسي زيباي خود را جا گذاشت
بود بي تقصير آن شب دخترك ... چون خبر از قيمت ارسـي نداشت!

لنگه كفشي را كه آنجا جا گذاشت .. لنگه كفشي بود از جنس بلور
لنگه ي ديگر به پاي دخترك ... بوسه ميزد با هزاران شـــــــوق و شور

دخترك با شاهزاده توي جشن .. والس ، تانگو ،بندري (!) رقصيده بود !
شاهزاده حين ِ رقـــــص بندري ...  چيز (!) خاصی در نگاهش ديده بود

الغرض دختر چو رفت و كفش ماند ... صبر و آرام از دل شهزاده رفت
بُــرد با خود قلـــــــــــــب او را دخترك ... تا ثريّا  آه ِ آن دلـــــداده رفت

شاهزاده كفش را بوسيد و گفت .. صاحب اين كفش بانوي من است
درد من عشق است اينك اي پدر ...  وصل او درمان و داروي من است

پادشاه مهربان و مقتــــــــدر  ... كرد مآمورين قصــــــــرش را صدا
گفت : " يا پيدا كنيد اين دخترك .. يا كنم سر از بدن هاتان جدا "

شهر را گشتند مآمـــــورين شاه ... دربدر دنبال آن زيبا نگـــــــار
كفش را كردند بر پاي همه ... نيمه حال و آس و پاس و مايه دار !

پاي پشمالوي حاج عبد القطیف ! پاي شمســي ، پاي ليلا ، پاي رُز !
پاي خوش تركيب آنجّلا *جولي !  پاي جَـــك ، پاي غضنفر ، پاي بُــــز !

پاي سايز شصت و چار ِ (!) مش خليــــــل ... پاي كبلائي مراد پينه دوز !
پاي زيباي بريتني اسپييرز ! ...  پاي زشـت و چاق و پهن ِ  تام كروز ** !

عافبت پيدا شد آن سيمين بدن .. كفــــــــش چون پاي ورا در بر گرفت
فيتِ فيتِ فيتِ فيتِ  پاش شد .. كل كشيدند (!) و عروسي سر گرفت

شهر را آذين نمود آن پادشاه ... شادمان شهزاده را داماد كرد
سيندرلا شد عروس پادشاه ... زندگانــــــــي را ز نو بنياد كرد

روزگاري طي شد و چندي گذشت ... شد تمام آن حرفهاي چون عسل
وعده هاي دلفريب و دلنشيــــــــن ... شد همه ناسازگاري در عمـــــــل

سيندرلا نق نقو شد با امير ... بحث و دعواشان خوراك شام شد

آن دلارام ِ ظريف و خنده رو ... بدتر از صــــــد ديو خون آشام شد !

آن اميــــــر تيره بختِ  تيره روز ... ديگـــــــــر آن دلداده ی  سابــــــق نبود
روز روشن شد به چشم او سياه ... روز و شب لعنت بر آن ارسي نمود !

حاليا بشنــــــــــو تو از پايان كار .... آن پسر دارالمجانيــــن بستري ست !
پابرهنه ميدود هر صبح و شام ... از هر آنچه كفش و دمپائي ، بري ست !

.........

فال

سيندرلا يك شبي در جشن شاه... اُ رسي زيباي خود را جا گذاشت بود بي تقصير آن شب دخترك ... چون خبر از قيمت ارسـي نداشت! لنگه كفشي را كه آنجا جا گذاشت .. لنگه كفشي بود از جنس بلور لنگه ي ديگر به پاي دخترك ... بوسه ميزد با هزاران شـــــــوق و شور دخترك با شاهزاده توي جشن .. والس ، تانگو ،بندري (!) رقصيده بود ! شاهزاده حين ِ رقـــــص بندري ... چيز (!) خاصی در نگاهش ديده بود الغرض دختر چو رفت و كفش ماند ... صبر و آرام از دل شهزاده رفت بُــرد با خود قلـــــــــــــب او را دخترك ... تا ثريّا آه ِ آن دلـــــداده رفت شاهزاده كفش را بوسيد و گفت .. صاحب اين كفش بانوي من است درد من عشق است اينك اي پدر ... وصل او درمان و داروي من است پادشاه مهربان و مقتــــــــدر ... كرد مآمورين قصــــــــرش را صدا گفت : " يا پيدا كنيد اين دخترك .. يا كنم سر از بدن هاتان جدا " شهر را گشتند مآمـــــورين شاه ... دربدر دنبال آن زيبا نگـــــــار كفش را كردند بر پاي همه ... نيمه حال و آس و پاس و مايه دار ! پاي پشمالوي حاج عبد القطیف ! پاي شمســي ، پاي ليلا ، پاي رُز ! پاي خوش تركيب آنجّلا *جولي ! پاي جَـــك ، پاي غضنفر ، پاي بُــــز ! پاي سايز شصت و چار ِ (!) مش خليــــــل ... پاي كبلائي مراد پينه دوز ! پاي زيباي بريتني اسپييرز ! ... پاي زشـت و چاق و پهن ِ تام كروز ** ! عافبت پيدا شد آن سيمين بدن .. كفــــــــش چون پاي ورا در بر گرفت فيتِ فيتِ فيتِ فيتِ پاش شد .. كل كشيدند (!) و عروسي سر گرفت شهر را آذين نمود آن پادشاه ... شادمان شهزاده را داماد كرد سيندرلا شد عروس پادشاه ... زندگانــــــــي را ز نو بنياد كرد روزگاري طي شد و چندي گذشت ... شد تمام آن حرفهاي چون عسل وعده هاي دلفريب و دلنشيــــــــن ... شد همه ناسازگاري در عمـــــــل سيندرلا نق نقو شد با امير ... بحث و دعواشان خوراك شام شد آن دلارام ِ ظريف و خنده رو ... بدتر از صــــــد ديو خون آشام شد ! آن اميــــــر تيره بختِ تيره روز ... ديگـــــــــر آن دلداده ی سابــــــق نبود روز روشن شد به چشم او سياه ... روز و شب لعنت بر آن ارسي نمود ! حاليا بشنــــــــــو تو از پايان كار .... آن پسر دارالمجانيــــن بستري ست ! پابرهنه ميدود هر صبح و شام ... از هر آنچه كفش و دمپائي ، بري ست ! .........

ای توبه ام شکسته، از تو کجا گریزم؟
ای در دلم نشسته، از تو کجا گریزم؟

ای نور هر دو دیده، بی تو چگونه بینم؟
وی گردنم ببسته، از تو کجا گریزم؟

ای شش جهت ز نورت چون آینه ست شش رو

وی روی تو خجسته، از تو کجا گریزم؟

دل بُود از تو جسته، جان بُود از تو رَسته
جان نیز گشت خسته، از تو کجا گریزم؟

گر بندم این بَصَر را، ور بگسلم نظر را
از دل نه ای گسسته، از تو کجا گریزم؟

 

 

 

 

دیر آمدی‌ای نگار سرمست
زودت ندهیم دامن از دست
بر آتش عشقت آب تدبیر
چندان که زدیم بازننشست
از روی تو سر نمی‌توان تافت
وز روی تو در نمی‌توان بست
از پیش تو راه رفتنم نیست
چون ماهی اوفتاده در شست
سودای لب شکردهانان
بس توبه صالحان که بشکست
ای سرو بلند بوستانی
در پیش درخت قامتت پست
بیچاره کسی که از تو ببرید
آسوده تنی که با تو پیوست
چشمت به کرشمه خون من ریخت
وز قتل خطا چه غم خورد مست
سعدی ز کمند خوبرویان
تا جان داری نمی‌توان جست
ور سر ننهی در آستانش
دیگر چه کنی دری دگر هست

حضرت مولانا

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

_رابطه ی بین چشماتو میدونی؟ آنها با هم پلک میزنند،

 

با هم تکان می خورند، با هم گریه می کنند، با هم چیزها را می بینند

 

و با هم می خوابند ، اگرچه هرگز همدیگر را  نمی بینند .

 

رابطه ی دوستی باید  مثل آن باشد !!

 

زندگی بدون دوستان مثل جهنمه....

 

خدایا ممنون که هستی

دلم گرفته....

دوست دارم با کسی حرف بزنم...

اما...

یکی سرش شلوغه،یکی مسافرته،یکی موبایلش خاموشه،یکی حوصله گوش کردن نداره،یکی...

ولی در این میون یکی هست که  حوصله داره از اول تا آخر به حرفام گوش بده ،هیچ وقت مسافرت نمی ره ،تازه همیشه هم موبایلش به گوشه........

خدایا تو این زمونه بی معرفتی

ممنون از اینکه همیشه به حرفام گوش می دی

ممنون از اینکه همیشه هستی...

 

 

 

۱۱۶۹سال است که مردی منتظر 313 مرد است.
چقدر مرد شدن زمان می برد....

 

 

 زمان از جمله نعمتهای گرانبهایی است که نیازمند برنامه ریزی دقیق می‌باشد. این امر ملاحظاتی را می‌طلبد و افرادی که قصد دارند وقت خود را برای انجام امور متنوع زندگی سازماندهی کنند، باید به چند نکته اساسی توجه نمایند:

 

 

ادامه نوشته

کریم اهلبیت

 

از امام مجتبي(ع)پرسيدند: چگونه است هر سائلي كه بر در خانه شما مي آيد، نااميدش برنمي گردانيد.
حضرت فرمود: من هم نيازمند و محتاجي هستم به درگاه خداوند متعال كه دوست ندارم او مرا دست خالي برگرداند، خداوندي كه نعمت هايش را بر ما ارزاني داشته، هرگز نمي خواهد بندگانش را محروم كنم، مي ترسم اگر سائلي را رد كنم، او هم مرا دست خالي برگرداند.

 

داده و نداده و گرفته

 

خداوندا

 

              به داده ات

 

                                  به نداده ات

 

                                                       به گرفته ات

 

                                                                                     شکر

 

که داده ات       نعمت

 

نداده ات          حکمت

 

و گرفته ات      امتحان است.

عاشق خر

آقا الاغه به خانم الاغه گفت :" بیا همدیگر را دوست داشته باشیم"

خانم الاغه نرم و لطیف عرعر كرد و یك جفت جفتك جانانه به پهلوی آقا الاغه زد. آقا الاغه خوشحال شد . دُمش را تكان داد و یك لگد محكم و چكشی به پشت خانم الاغه زد. آن وقت هر دو شاد و خندان راه افتادند و فهمیدند چه عشق خركی به هم دارند و همدیگر را دوست دارند اما چند وقت بعد با ناراحتی از هم جدا شدند. چون صاحبشون آقا الاغه را فروخت. آنها هرگز خاطره آن جفتك و لگد را فراموش نكردند. در روزگار پیری باز همدیگر را دیدند و چقدر از جفتك و لگد حرف زدند. موقع مرگ هم آنها به یاد جفتك و لگد بودند . این یك جفتك به آن زد و آن یك لگد به این زد و هر دو افتادند و مردند. حالا همه ی الاغها از عشق عمیق آقا الاغه و خانم الاغه حرف می زدنند و به یاد آنها به هم لگد و جفتك می زنند . ولی آدمها نمی دانند كه عشق خركی این شكلی است ...

 

پ.ن.:

 

یه سوال:آدم اول عاشق میشه بعد خر میشه؟
ویا آدم خر عاشق میشه؟
ویا آدم ,عاشق خر میشه؟

-----

زيباترين عکس ها در اتاق هاي تاريک ظاهر مي شوند، پس هر وقت در تاريکي زندگي قرار گرفتي، بدان که خدا مي خواهد از تو تصوير زيبا بسازد

-----

چه قدر نشنیدن ها و نشناختن ها و نفهمیدنها که به این مردم آسایش و خوشبختی بخشیده است.

خدایی که در آستینم بزرگ می شد

                         با پیراهن تازه ام نساخت.

    افتاد روی خاک

         من بی خدا نشدم.

                خدای تازه ای در آستین پا گرفته است!

 

 

 

 

سبحه بر کف,توبه بر لب,دل پر از شوق گناه

                           معصیت را خنده می آید ز استغفار ما!!!

 

 

 

 

فرمایشات گهربار امام حسین (ع)

فرمایشات گهربار امام حسین (ع)

1.    جز به یکى از سه نفر حاجت مبر: به دیندار، یا صاحب مروت، یا کسى که اصالت خانوادگى داشته باشد
 لاتـَرفع حــاجَتَک إلاّ إلـى أحـَدٍ ثَلاثة: إلـى ذِى دیـنٍ، اَو مُــرُوّة اَو حَسَب
(تحف العقول ، ص 251)

2.    هر یک از دو نفـرى که میان آنها نزاعى واقع می شود و یکـى از آن دو رضایت دیگرى را بجـویـد ، سبقت گیـرنـده اهل بهشت خـواهـد بــود
 أیما اثْنَین جَرى بینهما کلام فطلب أحدهما رضَـى الاخر کانَ سابقة الىَ الجنّة
(محجه البیصاء ج 4،ص 228)

3.    رستگـار نمی شوند مـردمـى که خشنـودى مخلـوق را در مقـابل غضب خـالق خریدنـد
 لاأفلَحَ قـَومٌ اشتَـروا مَـرضـاتِ الْمَخلـُوق بسَخَطِ اْلخـالِق
(تاریخ طبرى،ص 1،ص 239)

4.    بدرستی که شیعیان ما قلبشان از هرناخالصی و حیله و تزویر پاک است
 إنَّ شِیعَتَنا مَنْ سَلمَت قُلُوبُهُم مٍن کُلِّ غَشٍّ وَ غِلٍّ وَ دَغَلٍ
(فرهنگ سخنان امام حسین ص/ 476)

5.    کسی در قیامت در امان نیست مگر کسی که در دنیا ترس از خدا در دل داشت
 لا یأمَن یومَ الْقیامَةِ إلاّ مَنْ خافَ الله فِی الدُّنیا
(مناقب ابن شهر آشوب ج/4 ص/ 69)

6.    عاجزترین مردم کسی است که نتواند دعا کند
 أَعْجَزالنّاسٍ مَنْ عَجَزَ عَنِ الدُّعاء
(بحارالانوارج/ 93 ص/ 294)

7.    گریه از ترس خدا سبب نجات از آتش جهنّم است
 اَلْبُکاءُ مِنْ خَشیةِ اللهِ نَجآةٌ مِنَ النّارِ
(حیات امام حسین ج 1 /ص 183)

8.    آن که در کاری که نافرمانی خداست بکوشد امیدش را از دست می دهد و نگرانیها به او رو می آورد.
 مَن حاوَلَ اَمراً بمَعصِیَهِ اللهِ کانَ اَفوَتَ لِما یَرجُو وَاَسرَعَ لِمَجئ ما یَحذَرُ
(بحار الانوار ، ج 3 ، ص 397)

9.    بخشنده ترین مردم کسی است که در هنگام قدرت می بخشد
اِنّ اَعفَی النّاسِ مَن عَفا عِندَقُدرَتِهِِ
(الدره الباهره ، ص24)

10.    هیچ کس روز قیامت در امان نیست ، مگر آن که در دنیا خدا ترس باشد
لا یأمن یوم القیامة إلا من خاف الله فی الدنیا
(بحار الانوار،ج 4،ص 19)

11.    کسانی که رضایت مخلوق را به بهای غضب خالق بخرند، رستگار نخواهند شد.
 لا أفلح قوم إشتروا مرضاة المخلوق بسخط الخالق.
(مقتل خوارزمی،ج 1،ص239)

12.    کسی که بخواهد از راه گناه به مقصدی برسد ، دیرتر به آروزیش می رسد و زودتر به آنچه می ترسد گرفتار می شود
  من حاول اَمرا بمعصیة الله کان اَفوت لما یرجو و اَسرع لما یحذر.
(بحارالانوار،ج78،ص120)

13.    کسی که برای جلب رضایت و خوشنودی مردم ، موجب خشم و غضب خداوند ی، خداوند او را به مردم وا می گذارد
من طلب رضی الناس بسخط الله وکله الله إلی الناس .
(بحارالانوار،ج78،ص126)

14.    کسی که تو را دوست دارد، از تو انتقاد می کند و کسی که با تو دشمنی دارد، از تو تعریف و تمجید می کند
من اَحبک نهاک و من اَبغضک اَغراک
(بحار الانوار،ج75،ص128)

15.    از نشانه های عالم ، نقد سخن و اندیشه خود و آگاهی از نظرات مختلف است .
من دلائل العالم إنتقادة لحدیثه و علمه بحقائق فنون النظر
(بحارالانوار،ج78،ص119)

16.    هیچ کس روز قیامت در امان نیست ، مگر آن که در دنیا خدا ترس باشد
لا یأمن یوم القیامة إلا من خاف الله فی الدنیا.
(بحار الانوار، ج 44، ص 192 )

17.    عقل کامل نمی شود مگر با پیروی از حق
لا یکمل العقل إلا باتباع الحق
(بحار الانوار، ج 78، ص 127 )

18.    حذر کن از مواردی که باید عذرخواهی کنی ، زیرا مؤمن نه کار زشتی انجام می دهد و نه به عذرخواهی می پردازد، اما منافق همه روزه بدی می کند، و به عذرخواهی می پردازد.
 یاک و ما تعتذر منه ، فإن المؤمن لا یسیء و لا یعتذر، و المنافق کل یوم یسیء و یعتذر
( بحار الانوار، ج 78، ص120 )

فضيلت ذكر خدا گفتن

 

1- امام جعفرصادق(ع):‌خداي تعالي فرمود هر كه ذكر كند مرا در ميان گروهي از مردمان، من ياد مي كنم او را در ميان گروه فرشتگان.
2- امام جعفرصادق(ع): هر چيزي را حدي است، الا ذكر خداي تعالي.
3- حضرت امام حسين(ع): شيعه ما آن كساني اند كه هرگاه خلوت بيابند ذكر خدا بسيار كنند.
4- پيامبراكرم(ص): چهارچيز است كه نمي رسد به آنها مگر مؤمن.
1- خاموشي و آن اول عبادت است؛ 2- تواضع از براي خداي سبحان؛ 3- ذكر خداي تعالي در هر حالي؛ 4- قلت مال.

 

ادامه نوشته

فضيلت ذكر خدا گفتن

 

1- امام جعفرصادق(ع):‌خداي تعالي فرمود هر كه ذكر كند مرا در ميان گروهي از مردمان، من ياد مي كنم او را در ميان گروه فرشتگان.
2- امام جعفرصادق(ع): هر چيزي را حدي است، الا ذكر خداي تعالي.
3- حضرت امام حسين(ع): شيعه ما آن كساني اند كه هرگاه خلوت بيابند ذكر خدا بسيار كنند.
4- پيامبراكرم(ص): چهارچيز است كه نمي رسد به آنها مگر مؤمن.
1- خاموشي و آن اول عبادت است؛ 2- تواضع از براي خداي سبحان؛ 3- ذكر خداي تعالي در هر حالي؛ 4- قلت مال.

 

ادامه نوشته

فرمايشات گهرباري از امام حسن(ع)

- امام حسن (ع): از آن حضرت سؤال شد: زهد چیست ؟ فرمود : رغبت به تقوی و بی رغبتی به دنیا
قیل له - علیه السلام - ما الزهد ؟ قال : الرغبة فی التقوی والزهادة فی الدنیا .
تحف العقول ، ص 227

2- امام حسن (ع): از آن حضرت سؤال شد : مروت چیست ؟ فرمود : حفظ دین ، عزت نفس ، نرمش ،احسان ، پرداخت حقوق و اظهار دوستی نسبت به مردم .
قیل له - علیه السلام - ما المروة ؟ قال : حفظ الدین واعزاز النفس ولین الکنفوتعهد الصنیعة واداء الحقوق والتحبب الی الناس .
تحف العقول ، ص 227

3- امام حسن (ع): از آن حضرت سؤال شد : کرم چیست ؟ فرمود : بخشش پیش از خواهش و اطعام در قحطی .
قیل له - علیه السلام - ما الکرم ؟ قال : الابتداء بالعطیة قبل المسألة واطعامالطعام فی المحل .
تحف العقول ، ص 227

4- امام حسن (ع) :از آن حضرت سؤال شد: بخل چیست ؟ فرمود : آنچه در کف داری شرف بدانی ، و آنچه انفاق کنی تلف شماری .
قیل له - علیه السلام - ما الشح ؟ قال : أن تری ما فی یدک شرفا وما أنفقته تلفا .
تحف العقول ، ص 227

5- امام حسن (ع) :از آن حضرت سؤال شد : بی نیازی چیست ؟ فرمود : رضایت نفس به آنچه برایش قسمت شده ، هر چند کم باشد .
قیل له - علیه السلام - ما الغنی ؟ قال : رضی النفس بما قسم لها وإن قل .
تحف العقول ، ص 228

6- امام حسن (ع) :از آن حضرت سؤال شد : فقر چیست ؟ فرمود : حرص به هر چیز .
قیل له - علیه السلام - ما الفقر ؟ قال : شره النفس الی کل شیء .
تحف العقول ، ص 228

7- امام حسن (ع) :از آن حضرت سؤال شد : شرف چیست ؟ فرمود : موافقت با دوستان و حفظ همسایگان .
قیل له - علیه السلام - ما الشرف ؟ قال : موافقة الاخوان وحفظ الجیران .
تحف العقول ، ص 228

8- امام حسن (ع) :از آن حضرت سؤال شد : پستی و ناکسی چیست ؟ فرمود : به خود رسیدن و بی اعتنایی به همسر .
قیل له - علیه السلام - ما اللؤم ؟ قال : احراز المرء نفسه واسلامه عرسه .
تحف العقول ، ص 228

9- امام حسن (ع) :پناهنده به خدا آسوده و محفوظ است ، و دشمنش ترسان و بی یاور .
ان جار الله آمن محفوظ وعدوه خائف مخذول .
تحف العقول ، ص 229

10- امام حسن (ع) :از خدا بر حذر باشید با زیادی یاد او ، و از خدا بترسید به وسیله تقوی ، و به خدا نزدیک شوید با طاعت ، به درستی که او نزدیک است و پاسخگو .
احترسوا من الله بکثرة الذکر واخشوا الله بالتقوی وتقربوا الی الله بالطاعة فإنه قریب مجیب .
تحف العقول ، ص 229

11- امام حسن (ع) :بزرگی کسانی که عظمت خدا را دانستند این است که تواضع کنند ، و عزت آنها که جلال خدا را شناختند این است که برایش زبونی کنند ، و سلامت آنها که دانستند خدا چه قدرتی دارد این است که به او تسلیم شوند .
ان رفعة الذین یعلمون عظمة الله ان یتواضعوا ، و ( عز ) الذین یعرفون ما جلال اللهان یتذللوا ( له ) ، وسلامة الذین یعلمون ما قدرة الله ان یستسلموا له .
تحف العقول ، ص 229

12- امام حسن (ع) :بدانید که خدا شما را بیهوده نیافریده و سر خود رها نکرده ، مدت عمر شما را معین کرده ، و روزی شما را میانتان قسمت کرده ، تا هر خردمندی اندازه خود را بداند و بفهمد که هر چه برایش مقدر است به او میرسد ، و هر چه از او نیست به او نخواهد رسید ، خدا خرج دنیای شما را کفایت کرده و شما را برای پرستش فراغت بخشیده و به شکر گزاری تشویق کرده ، و ذکر و نماز را بر شما واجب کرده و تقوی را به شما سفارش کرده ، و آن را نهایت رضایتمندی خود مقرر ساخته .

اعلموا ان الله لم یخلقکم عبثا ولیس بتارککم سدی ، کتب آجالکم وقسم بینکم معائشکم ، لیعرف کل ذی لب منزلته وأن ما قدر له اصابه وما صرف عنه فلن یصیبه ،قد کفاکم مؤونة الدنیا وفرغکم لعبادته وحثکم علی الشکر وافترض علیکم الذکروأوصاکم بالتقوی منتهی رضاه .
تحف العقول ، ص 234

13- امام حسن (ع) :ای بندگان خدا ، پرهیزگار باشید ، و بدانید که هر کس پرهیزگار باشد ، خداوند او را به خوبی از فتنه ها و آزمایشها برآورد و در کارش موفق سازد و راه حق را برایش آماده کند .
فاتقوا الله عباد الله ، واعلموا أنه من یتق الله یجعل له مخرجا من الفتن ویسددهفی أمره ویهییء له رشده .
تحف العقول ، ص 234

14- امام حسن (ع) :هیچ مردمی با هم مشورت نکند مگر اینکه به درستی هدایت شوند .
ما تشاور قوم الا هدوا الی رشدهم .
تحف العقول ، ص 236

15- امام حسن (ع):پستی و ناکسی این است که شکر نعمت نکنی .
اللؤم ان لا تشکر النعمة
تحف العقول ، ص 236

16- امام حسن (ع) :در طلب مانند شخص پیروز مکوش ، و مانند کسی که تسلیم شده به قدر اعتماد نکن چون به دنبال کسب و روزی رفتن سنت است ، و میانه روی در طلب روزی از عفت است، و عفت مانع روزی نیست ، و حرص موجب زیادی رزق نیست . به درستی که روزی قسمت شده و حرص زدن ، موجب گناه میشود .
لا تجاهد الطلب جهاد الغالب ، ولا تتکل علی القدر اتکال المستسلم فإن ابتغاءالفضل من السنة ، والاجمال فی الطلب من العفة ، ولیست العفة بدافعة رزقا ولاالحرص بجالب فضلا . فإن الرزق مقسوم واستعمال الحرص استعمال المَثم .
تحف العقول ، ص 236

17- امام حسن (ع) :انسان تا وعده نداده ، آزاد است . اما وقتی وعده میدهد زیر بار مسؤولیت میرود ،و تا به وعدهاش عمل نکند رها نخواهد شد .
المسؤول حر حتی یعد ، ومسترق المسؤول حتی ینجز .
بحار الانوار ، ج 78 ، ص 113

18-امام حسن (ع) :آن کس که بر حسن اختیار خداوند توکل و اعتماد کند ( و به قضا و قدر الهی خوشنود باشد ) آرزو نمیکند در غیر حالی باشد که خداوند برایش اختیار کرده است .
من اتکل علی حسن الاختیار من الله لم یتمن أنه فی غیر الحال التی اختارها الله له.
تحف العقول ، ص 236

19-امام حسن (ع) :خیری که هیچ شری در آن نیست ، شکر بر نعمت و صبر بر مصیبت و ناگوار است .
الخیر الذی لا شر فیه ، الشکر مع النعمة والصبر علی النازلة .
تحف العقول ، ص 237

20- امام حسن (ع) :آن حضرت - علیه السلام - به مردی که از بیماری شفا یافته بود ، فرمود : خدا یادت کرد پس یادش کن ، و از تو گذشت پس شکرش کن .
قال - علیه السلام - لرجل أبل من علة : ان الله قد ذکرک فاذکره وأقالک فاشکره .
تحف العقول ، ص 237

21- امام حسن (ع) :هر کس که پیوسته به مسجد رود یکی از این هشت فایده نصیبش شود : آیه محکمه ،دستیابی به برادری سودمند ، دانشی تازه ، رحمتی مورد انتظار ، سخنی که او را به راه راست کشد یا او را از هلاکت برهاند ، ترک گناهان از شرم مردم و ترس ازخدا .
من أدام الاختلاف الی المسجد أصاب احدی ثمان : آیة محکمة وأخا مستفادا وعلمامستطرفا ، ورحمة منتظرة ، وکلمة تدله علی الهدی ، أو ترده عن ردی ، وترک الذنوب حیاء وخشیة .
تحف العقول ، ص 238

22- امام حسن (ع) :به درستی که پر دیدترین دیدهها آن است که در خیر نفوذ کند ، و شنواترین گوشها آن است که تذکری را بشنود و از آن سود برد ، سالمترین دلها آن است که از شبهه ها پاک باشد .
ان ابصر الابصار ما نفذ فی الخیر مذهبه وأسمع الاسماع ما وعی التذکیر وانتفع به .أسلم القلوب ما طهر من الشبهات .
تحف العقول ، ص 238

23- امام حسن (ع) :مردی به امام حسن - علیه السلام - عرض کرد : دختری دارم ، به نظر شما با چه کسی وصلت کنم . فرمود : با کسی که متقی و با ایمان باشد . چون اگر او را دوست بدارد ،مورد احترامش قرار میدهد ، و اگر از او نفرت داشته باشد ، به او ظلم نمیکند .
قال رجل للحسن - علیه السلام - : ان لی ابنة فمن تری أن أزوجها له ؟ قال : زوجهاممن یتقی الله عز وجل فإن أحبها أکرمها وان أبغضها لم یظلمها .
مستطرف ، ج 2 ، ص 218

24- امام حسن (ع) :به درستی که نعمت دنیا پایدار نیست ، نه از آسیبش آسودگی هست ، و نه ازبدیهایش جلوگیری ، فریبی است حایل سعادت ، و تکیه گاهی است خمیده .
ان الدنیا لا تدوم نعیمها ولا یؤمن فجیعها ولا تتوقی مساویها ، غرور حائل وسناد مائل.
تحف العقول ، ص 239

25- امام حسن (ع) :ای بندگان خدا از عبرتها پند گیرید ، و از اثر گذشتگان متوجه شوید ، و به وسیله نعمتها از نافرمانی خدا باز ایستید ، و از پندها سود برید .
اتعظوا عباد الله بالعبر واعتبروا بالاثر وازدجروا بالنعیم وانتفعوا بالمواعظ .
تحف العقول ، ص 239

26- امام حسن (ع) :به درستی که خداوند ماه رمضان را میدان مسابقه خلق خود ساخته تا به وسیله طاعتش به رضای او سبقت گیرند .
ان الله جعل شهر رمضان مضمارا لخلقه ، فیستبقون فیه بطاعته الی مرضاته .
تحف العقول ، ص 239

27-امام حسن (ع) :به خدا سوگند اگر پرده برگیرند ، معلوم میشود که نیکوکار مشغول کار نیک خود است و بدکار گرفتار بد کرداری خود .
أیم الله لو کشف الغطاء لعلموا ان المحسن مشغول باحسانه والمسیء مشغول باساءته .
تحف العقول ، ص 240

28- امام حسن (ع) :ای پسرم با هیچکس برادری مکن تا بدانی کجا می رود و از کجا می آید و چه ریشه هایی دارد ، پس چون خوب از حالش آگاه شدی و معاشرتش را پسندیدی با او برادری کن به شرط گذشت از لغزش و کمک در تنگی .
یا بنی لا تؤاخ أحدا حتی تعرف موارده ومصادره فاذا استنبطت الخبرة ورضیت العشرةفَخه علی اقالة العثرة والمواساة فی العسرة .
تحف العقول ، ص 236

29- امام حسن (ع) :از آن حضرت سؤال شد : ترس چیست ؟ فرمود : دلیری بر دوست و گریز از دشمن .
قیل له - علیه السلام - ما الجبن ؟ قال : الجرأة علی الصدیق والنکول عن العدو .
تحف العقول ، ص 227

30- امام حسن (ع) :ننگ کشیدن آسانتر از دوزخ رفتن است .
العار أهون من النار .
تحف العقول ، ص 237

31- امام حسن (ع) :سفاهت ، به پستی گراییدن و با گمراهان نشستن است .
السفه اتباع الدناة ومصاحبة الغواة .
بحار الانوار ، ج 78 ، ص 115

32- امام حسن (ع) :آن حضرت در وصف برادر ( دوست ) نیکوکارش فرمود : از همه مردم در چشم من بزرگتر بود و سر بزرگواری او در نظر من کوچکی دنیا در چشم او بود ، جهل و نادانی بر او تسلط نداشت ، اقدام نمیکرد مگر بعد از اطمینان به سودمند بودن آن . نه شکایتی داشت و نه خشم و دلتنگی . بیشتر عمرش خاموش بود ، و چون لب به سخن می گشود بر همه گوینده ها چیره بود ، ضعیف و ناتوان می نمود ، اما هنگام نبرد شیری درنده بود . چون با دانشمندان می نشست به شنیدن شیفته تر بود تا گفتن . به هنگام ضرورت سخن ، سکوت خود را می شکست . نمی گفت آنچه را عمل نمی کرد و عمل میکرد آنچه را نمی گفت ، چون در برابر دو کار قرار می گرفت که نمی دانست کدام خدا پسندانه تر است آن را در نظر می گرفت که پسند نفسش نبود ، هیچکس را به خاطر کاری که میتوان از آن عذری آورد سرزنش نمی کرد .
قال - علیه السلام - فی وصف أخ له صالح : کان من أعظم الناس فی عینی ، وکان رأسما عظم به فی عینی صغر الدنیا فی عینه ، کان خارجا من سلطان الجهالة ، فلا یمد یداالا علی ثقة لمنفعة ، کان لا یتشکی ولا یتسخط ولا یتبرم ، کان اکثر دهره صامتا ، فاذاقال بذ القائلین ، کان ضعیفا مستضعفا ، فاذا جاء الجد فهو اللیث عادیا ، کان اذاجامع العلماء علی ان یستمع أحرص منه علی ان یقول ، کان اذا غلب علی الکلام لمیغلب علی السکوت ، کان لا یقول ما لا یفعل ویفعل ما لا یقول ، کان اذا عرض لهأمران لا یدری أیهما اقرب الی ربه نظر اقربهما من هواه فخالفه ، کان لا یلوم احداعلی ما قد یقع العذر فی مثله .
تحف العقول ، ص 237

33- امام حسن (ع) :کسی که عقل ندارد ادب ندارد ، و کسی که همت ندارد مروت ندارد ، و کسی که دین ندارد حیا ندارد . و خردمندی موجب معاشرت نیکو با مردم است ، و به وسیله عقل سعادت هر دو عالم به دست میآید .
لا ادب لمن لا عقل له ، ولا مروة لمن لا همة له ، ولا حیاء لمن لا دین له ، ورأس العقل معاشرة الناس بالجمیل ، وبالعقل تدرک الداران جمیعا .
بحار الانوار ، ج 78 ، ص 111

34- امام حسن (ع) :تعجب می کنم از کسانیکه در غذای جسم خود فکر میکنند ولی در امور معنوی و غذای جان خویش تفکر نمی کنند. شکم را از طعام مضر حفظ می کنند ولی در روح و روان خویش افکارپلید و پستی را وارد میکنند .
عجبت لمن یتفکر فی مأکوله کیف لا یتفکر فی معقوله فیجنب بطنه ما یؤذیه ، ویودع صدره ما یردیه .
بحار الانوار، ج 1 ، ص 218

35- امام حسن (ع) :حضرت مجتبی - علیه الاسلام - بهترین جامه های خود را در موقع نماز می پوشید ، کسانی از آن حضرت سبب این کار را سؤال کردند ، در جواب فرمود : خداوند جمیل است و جمال و زیبایی را دوست دارد به این جهت خود را در پیشگاه الهی زینت می کنم ،خداوند امر فرموده که با زینتهای خود در مساجد حاضر شوید .
کان الحسن بن علی علیهما السلام اذا قام الی الصلوة لبس اجود ثیابه ، فقیل له یابن رسول الله تلبس اجود ثیابک ؟ فقال : ان الله جمیل یحب الجمال فأتجمل لربی و هو یقول : " خذوا زینتکم عند کل مسجد " .
تفسیر عیاشی ، ج 2 ، ص 14

36- امام حسن (ع) :تنها چیزی که در این دنیای فانی ، باقی می ماند قرآن است ، پس قرآن را پیشوا و امام خود قرار دهید ، تا به راه راست و مستقیم هدایت شوید . همانا محق ترین مردم به قرآن کسانی هستند که بدان عمل کنند اگر چه آن را حفظ نکرده باشند ، و دورترین افراد از قرآن کسانی هستند که به دستورات آن عمل نکنند گرچه قاری و خواننده آن باشند .
ما بقی فی الدنیا بقیة غیر هذا القرآن فاتخذوه اماما یدلکم علی هداکم ، وان أحقالناس بالقرآن من عمل به وان لم یحفظه وأبعدهم منه من لم یعمل به وان کان یقرأه .
ارشاد القلوب ، ص 102

37- امام حسن (ع) : ای مردم هر کس برای خدا اخلاص ورزد و سخن او را راهنمای خود قرار دهد به راهی که درست تر و استوارتر است هدایت میشود و خداوند او را برای آگاهی و هوشیاری توفیق داده و به عاقبت خوش کمک کرده است .
ایها الناس انه من نصح لله وأخذ قوله دلیلا هدی للتی هی أقوم ، ووفقه الله للرشادوسدده للحسنی . تحف العقول ، ص 229

38- امام حسن (ع) :پرسش صحیح نیمی از علم است ، و مدارا کردن با مردم نیمی از عقل است ، و اقتصاد و اعتدال در زندگی نیمی از مخارج است .
حسن السؤال نصف العلم ، ومداراة الناس نصف العقل والقصد فی المعیشه نصفالمؤونة .
شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید ، ج 18 ، ص 108

39- امام حسن (ع) :بیشترین زیرکی ، ترس از خدا و پرهیزکاری است و بیشترین نادانی ، عیاشی و شهوترانی است .
ان اکیس الکیس التقی ، واحمق الحمق الفجور .
حلیه الاولیاء ، ج 2 ، ص 37

40- امام حسن (ع) : مادرم فاطمه ( س ) را دیدم که شب جمعه تا صبح مشغول عبادت و رکوع و سجود بود و شنیدم که برای مؤمنین دعا میکرد و اسامی آنان را ذکر مینمود و برای آنان بسیار دعا می کرد ولی برای خودش دعا نکرد ، پس به او عرض کردم : مادر چرا همان طور که برای دیگران دعا کردی برای خودت دعا نکردی ، فرمودند : پسرم ، اول همسایه را مقدم دارو سپس خود و اهل خانه را .
رأیت أمی فاطمة علیها السلام - قامت فی محرابها لیلة جمعتها فلم تزل راکعة ساجدةحتی اتضح عمود الصبح ، وسمعتها تدعو للمؤمنین والمؤمنات وتسمیهم وتکثر الدعاء لهمولا تدعو لنفسها بشیء ، فقلت لها یا أماه لم لا تدعین لنفسک کما تدعین لغیرک ،فقالت : یا بنی الجار ثم الدار . بحار الانوار ، ج 43 ، ص 81

41- امام حسن (ع) :رسول خدا ( ص ) فرمود : محبت و دوستی ما اهل بیت را اختیار کنید ، چون هر کسخدا را در حالی ملاقات کند که ما اهل بیت را دوست داشته باشد ، با شفاعت ما وارد بهشت می شود .
قال ( ع ) : قال رسول الله صلی الله علیه وآله : الزموا مودتنا أهل البیت ، فانهمن لقی الله وهو یودنا أهل البیت دخل الجنه بشفاعتنا .
محاسن ، ص 61

42- امام حسن (ع) :ای مردم ! از جدم پیامبر خدا شنیدم که می فرمود : من شهر علم و دانشم و علی ( ع )دروازه آن است ، آیا از غیر دروازه وارد شهر میشوند ؟
ایها الناس سمعت جدی رسول الله صلی الله علیه وآله یقول : أنا مدینة العلم وعلی بابها وهل تدخل المدینة الا من بابها .
امالی صدوق ، ص 207

43- امام حسن (ع) : شخصی به امام حسن - علیه السلام - عرض کرد : ای پسر پیامبر خدا چرا ما از مرگ اکراه داریم و آن را دوست نداریم ؟ حضرت فرمود : چون شما آخرت خود را خراب ودنیایتان را آباد کرده اید ، بنابراین انتقال از عمران و آبادانی به خرابی و ویرانی را دوست ندارید .
قال رجل للحسن علیه السلام : یا بن رسول الله ما بالنا نکره الموت ولا نحبه ؟ فقالالحسن علیه السلام : لانکم أخربتم آخرتکم وعمرتم دنیاکم ، وأنتم تکرهون النقلة منالعمران الی الخراب . بحار الانوار ، ج 44 ، ص 110

44- امام حسن (ع) : سوگند به خداوند ! هر کس ما را دوست داشته باشد ، اگر چه در دورترین نقاط مانند دیلم اسیر باشد ، دوستی ما برای او مفید است . همانا محبت ما گناهان فرزندان آدم را از بین می برد ، همانطور که باد برگ درختان را می ریزد .
والله لا یحبنا عبد ابدا ولو کان أسیرا فی الدیلم الا نفعه حبنا ، وان حبنا لیساقطالذنوب من بنی آدم کما یساقط الریح الورق من الشجر .
بحار الانوار ، ج 44 ، ص 24

45- امام حسن (ع) : بیشتر اهل کوفه به معاویه نوشتند : ما با تو هستیم ، اگر میخواهی ما حسن ( ع ) رادستگیر می کنیم و پیش تو می فرستیم . بعد خیمه امام حسن ( ع ) را غارت کرده و آن حضرت را مجروح کردند . پس امام حسن ( ع ) به معاویه نوشت : همانا این امر ( حکومت ) و جانشینی پیامبر از آن من و اهل بیت من است و برای تو و اهل بیت تو حرام است ، من این مطلب را از رسول خدا شنیدم . سوگند به خداوند ، اگر یارانی شکیبا و آگاه به حق خویش می یافتم ، تسلیم تو نمی شدم و آنچه را می خواستی به تو نمی دادم .
کتب أکثر اهل الکوفة الی معاویة : فإنا معک وان شئت أخذنا الحسن وبعثناه الیک، ثم أغاروا علی فسطاطه وضربوه بحربة وأخذ مجروحا ، ثم کتب جوابا لمعاویة : انماهذا الامر لی والخلافة لی ولاهل بیتی ، وانها لمحرمة علیک وعلی أهل بیتک ، سمعته من رسول الله ( ص ) ، والله لو وجدت صابرین عارفین بحقی غیر منکرین ، ما سلمت لکولا أعطیتک ما ترید .
بحار الانوار ، ج 44 ، ص 45

46- امام حسن (ع) : اگر همه دنیا را تبدیل به یک لقمه غذا کنم و به انسانی که خدا را از روی خلوص عبادت میکند بخورانم ، باز احساس میکنم که در حق او کوتاهی کرده ام . و اگر ازاستفاده کردن کافر از دنیا جلوگیری کنم تا به آن اندازه که جانش از شدت گرسنگی وتشنگی به لب برسد، آنگاه جرعه ای آب به او بدهم ، خود را اسراف کار می پندارم .
لو جعلت الدنیا کلها لقمة واحدة لقمتها من یعبد الله خالصا لرأیت أنی مقصر فیحقه ، ولو منعت الکافر منها حتی یموت جوعا وعطشا ثم أذقته شربة من الماء لرأیت أنی قد أسرفت .
تنبیه الخواطر و نزهة النواظر ( مجموعه ورام ) ، ج 1 ، ص 350

47- امام حسن (ع) : والاترین مقام نزد خداوند ، از آن کسی است که بیشتر از همه به حقوق مردم آشنا باشد و در ادای آن حقوق ، بیشتر از همه کوشا باشد . و کسی که در برابر برادران دینی خود تواضع کند ، خداوند او را از صدیقین و شیعیان امیرالمؤمنین - علیه السلام- قرار میدهد .
اعرف الناس بحقوق اخوانه وأشدهم قضاء لها ، أعظمهم عند الله شأنا ، ومن تواضع فی الدنیا لاخوانه فهو عند الله من الصدیقین ومن شیعة علی بن ابی طالب .
حیاة امام حسن بن علی ، ج 1 ، ص 319

48- امام حسن (ع) :پیامبر خدا ( ص ) فرمود : هیچ بندهای حقیقتا مؤمن نیست مگر اینکه نفس خود راشدیدتر از محاسبه بین دو شریک و یا محاسبه مولا از بنده خود مورد محاسبه قراردهد .
قال ( ع ) : قال رسول الله صلی الله علیه وآله : لا یکون العبد مؤمنا حتی یحاسب نفسه أشد من محاسبة الشریک شریکه والسید عبده .
بحار الانوار ، ج 70 ، ص 72

49-امام حسن(ع) :پیامبر خدا (ص ) فرموده است : یکی از موجبات آمرزش گناهان ، مسرور کردن برادران دینی است .
قال ( ع ) : قال النبی صلی الله علیه وآله : ان من موجبات المغفرة ادخال السرورعلی أخیک .
مجمع الزوائد و منبع الفوائد ، ج 8 ، ص 193

50- امام حسن (ع) : دنیا محل گرفتاری و آزمایش است و هر چه در آن است رو به زوال و نابودی میباشد، و خداوند ما را از احوال دنیا آگاه کرده است تا عبرت گیریم ، و به ما وعده عذاب داده تا بعد از آن ، حجتی بر خدا نداشته باشیم . پس در این دنیای فانی زهد بورزید و به آنچه باقی و پایدار است رغبت داشته باشید و در خفا و آشکار از خدا بترسید .
ان الدنیا دار بلاء وفتنة ، وکل ما فیها الی زوال ، وقد نبأنا الله عنها ، کیمانعتبر ، فقدم الینا بالوعید کی لا یکون لنا حجة بعد الانذار ، فازهدوا فیما یفنی ،وارغبوا فیما یبقی ، وخافوا الله فی السر والعلانیة .
توحید صدوق ، ص 378

51-امام حسن (ع) :هنگامی که مستحبات به واجبات ضرر برسانند ، آنها را ترک کنید .
اذا اضرت النوافل بالفریضة فارفضوها .
تحف العقول ، ص 229

52-امام حسن (ع) : سه چیز مردم را هلاک میکند : تکبر ، حرص و حسد . چون تکبر دین انسان را از بین می برد و شیطان هم به واسطه تکبر ملعون و منفور شد ، و حرص دشمن نفس انسان است و حضرت آدم به سبب حرص از بهشت رانده شد ، و حسد راهبر بدی و بدبختی است و به سبب حسد قابیل برادرش هابیل را کشت .
هلاک الناس فی ثلاث : الکبر والحرص والحسد ، فالکبر هلاک الدین وبه لعن ابلیس، والحرص عدو النفس وبه اخرج آدم من الجنة ، والحسد رائد السوء ومنه قتل قابیل هابیل .
بحار الانوار ، ج 78 ، ص 111

53-امام حسن (ع) :علم و دانش خود را به مردم یاد بده و علم دیگران را یاد بگیر تا بدین وسیله هم علم خود را محکم و استوار کنی و هم آنچه نمی دانی بیاموزی .
علم الناس علمک وتعلم علم غیرک فتکون قد أتقنت علمک وعلمت ما لم تعلم .
بحار الانوار ، ج 78 ، ص 111

54- امام حسن (ع) : فقط به دیدار کسی برو که یا به عطا و بخشش او امیدوار باشی و از قدرت او بترسی، یا از علم او استفاده کنی ، یا به برکت دعای او امیدوار باشی ، و یا از خویشان تو باشد .
لا تأت رجلا الا أن ترجو نواله وتخاف یده ، أو تستفید من علمه ، أو ترجو برکةدعائه ، أو تصل رحما بینک وبینه .
بحار الانوار ، ج 78 ، ص 111

55- امام حسن (ع) :ظالمی شبیه تر از حسود به مظلوم ندیده ام .
ما رأیت ظالما أشبه بمظلوم من حاسد .
بحار الانوار ، ج 78 ، ص 111

56-امام حسن (ع) :آنچه از امور دنیوی را که طلب کردی ولی به دست نیاوردی ، فراموش کن .
اجعل ما طلبت من الدنیا فلن تظفر به بمنزلة ما لم یخطر ببالک .
بحار الانوار ، ج 78 ، ص 111

57- امام حسن (ع) : هر کس را که خداوند توفیق دعا کردن بدهد ، باب اجابت را برایش باز میکند و هرکس را که توفیق طاعت و عبادت دهد ، باب قبول را برایش باز میکند و هر کس راکه توفیق شکر گزاری دهد ، باب افزایش نعمتها را برایش باز می کند .
ما فتح الله عز وجل علی أحد باب مسألة فخزن عنه باب الاجابة ، ولا فتح الرجل باب عمل فخزن عنه باب القبول ، ولا فتح لعبد باب شکر فخزن عنه باب المزید .
بحار الانوار ، ج 78 ، ص 113

58-امام حسن (ع) : به امام مجتبی - علیه السلام - عرض شد : ای پسر پیامبر خدا در چه حالی هستی ؟فرمود : خدایی دارم که بر من مسلط است ، و آتش جهنم در پیش روی من است ، و مرگ مرا میخواند ، و حساب آخرت مرا احاطه کرده است ، و در قید و بند اعمالم هستم ، نمیتوانم آنچه را که دوست دارم به دست آورم و آنچه را دوست ندارم از خود دور کنم چون انجام امور به دست دیگری است . اگر بخواهد ، مرا عذاب میکند و اگربخواهد ، مرا می بخشد . پس کدام فقیر و محتاجی است که محتاج تر از من باشد ؟
قیل له علیه السلام کیف أصبحت یا ابن رسول الله ( ص ) ؟ قال : أصبحت ولی رب فوقی ، والنار امامی ، والموت یطلبنی ، والحساب محدق بی ، وأنا مرتهن بعملی لاأجد ما احب ، ولا أدفع ما اکره والامور بید غیری ، فان شاء عذبنی وان شاء عفا عنی ،فأی فقیر أفقر منی ؟
بحار الانوار ، ج 78 ، ص 113

59-امام حسن (ع) :وعده دادن آفت کرم و بخشش است ، و چاره آن انجام و اتمام بخشش است .
الوعد مرض فی الجود ، والانجاز دواؤه .
بحار الانوار ، ج 78 ، ص 113

60- امام حسن (ع) :برای مجازات در خطاها و لغزشها عجله نکن ، و بین خطا و مجازات برای عذرخواهی فرصتی باقی بگذار .
لا تعاجل الذنب بالعقوبة واجعل بینهما للاعتذار طریقا .
بحار الانوار ، ج 78 ، ص 113

61-امام حسن (ع) :مصیبتها و ناملایمات کلیدهای پاداش و ثواب هستند .
المصائب مفاتیح الاجر .
بحار الانوار ، ج 78 ، ص 113

62-امام حسن (ع) :نعمت ، امتحان و آزمایش الهی است . پس اگر شکر کردی ، نعمت است و اگرناسپاسی کردی ، به غضب و خشم الهی تبدیل میشود .
النعمة محنة ، فان شکرت کانت نعمة ، فان کفرت صارت نقمة .
بحار الانوار ، ج 78 ، ص 113

63-امام حسن (ع) :از بهره زبانت همان مقدار برای تو کفایت میکند که راه هدایتت را از گمراهی روشن کند .
کفاک من لسانک ما اوضح لک سبیل رشدک من غیک .
بحار الانوار ، ج 78 ، ص 114

64-امام حسن (ع) :از تفکر و تعقل غافل نشوید ، زیرا تفکر حیات بخش قلب آگاه و کلید درهای حکمت است .
علیکم بالفکر فانه حیاة قلب البصیر ومفاتیح ابواب الحکمة .
بحار الانوار ، ج 78 ، ص 115

65-امام حسن (ع) : ای پسر آدم ، از زمانی که از مادر زاییده شدی مشغول نابود کردن عمر خود بوده ای ،پس از باقیمانده عمر خود برای آینده ( عالم آخرت ) ذخیره کن ، به درستی که مؤمن از این دنیا زاد و توشه برمیگیرد و کافر خوش گذارنی میکند . و بعد این آیه را تلاوت فرمودند : " و زاد و توشه برگیرید ، به درستی که بهترین توشه تقوی است " .
یابن آدم انک لم تزل فی هدم عمرک منذ سقطت من بطن امک ، فخذ مما فی یدک لمابین یدیک ، فان المؤمن یتزود والکافر یتمتع ، وکان علیه السلام یتلو بعد هذه الموعظة : " وتزودوا فان خیر الزاد التقوی "
کشف الغمه ، ج 1 ، ص 572

66-امام حسن (ع) : آماده سفر آخرت شو و قبل از فرا رسیدن مرگ زاد و توشه خود را فراهم کن ، و بدانکه تو در حالی دنیا را می طلبی که مرگ ، تو را می طلبد ، و امروز غم و اندوه فردا را نداشته باش ، و بدان که هر چه از مال دنیا بیشتر از غذا و خوراک خود به دست آوردی در حقیقت آن را برای دیگران ذخیره کردهای ، و بدان که اموال حلال دنیا مورد محاسبه قرار خواهد گرفت و اموال حرام دنیا عقاب و مجازات دارد و در اموال شبهه ناک و مشکوک سرزنش هست . پس دنیا را مانند مرداری فرض کن و آن مقدار از آن برگیر که تو را کفایت کند ، پس اگر حلال باشد تو زهد ورزیده ای و اگر حرام باشد گناهی مرتکب نشده ای چون به مقدار اضطرار و ناچاری استفاده کرده ای آنچنان که از مردار به هنگام ناچاری استفاده می شود ، و اگر در آن عتاب و سرزنش باشد ، سرزنشی کم و آسان خواهد بود .
استعد لسفرک وحصل زادک قبل حلول أجلک ، واعلم انک تطلب الدنیا والموت یطلبک ، ولا تحمل هم یومک الذی لم یأت علی یومک الذی أنت فیه واعلم انک لاتکسب من المال شیئا فوق قوتک الا کنت فیه خازنا لغیرک واعلم ان فی حلالها حساب، وفی حرامها عقاب وفی الشبهات عتاب فانزل الدنیا بمنزلة المیتة ، خذ منها مایکفیک ، فان کان ذلک حلالا کنت قد زهدت فیها ، وان کان حراما لم یکن فیه وزر ،فأخذت کما أخذت من المیتة ، وان کان العتاب فان العتاب یسیر ...
بحار الانوار ، ج ، 44 ، ص 139

67-امام حسن (ع) :برای دنیایت آنچنان رفتار کن که گویا برای همیشه زنده ای ، و برای آخرتت چنان رفتار کن که گویا فردا خواهی مرد .
اعمل لدنیاک کأنک تعیش أبدا ، واعمل لَخرتک کأنک تموت غدا .
بحار الانوار ، ج ، 44 ، ص 139

68-امام حسن (ع) : اگر به خاطر نیازی مجبور شدی با مردی دوست و همنشین شوی ، پس با کسی دوست شو که وقتی با او همنشینی می کنی ، موجب زینت تو باشد و هنگامی که به او خدمتی کردی، از تو حمایت کند و هنگامی که از او در خواست کمک کردی ، تو را یاری کند و اگرسخنی گفتی ، سخن تو را تصدیق کند و اگر حمله کردی ، هجوم تو را قوت بخشد و اگرچیزی طلب کردی ، تو را یاری کند و اگر نقصی از تو آشکار شد ، آن را بپوشاند و اگرنیکی از تو دید ، آن را به حساب آورد .
اذا نازعتک إلی صحبة الرجال حاجة فاصحب من اذا صحبته زانک واذا خدمته صانک و اذا أردت منه معونة اعانک ، ان قلت صدق قولک وان صلت شد صولک ، وان مددت یدک بفضل مدها ، وان بدت عنک ثلمة سدها وان رأی منک حسنة عدها .
بحار الانوار ، ج 44 ، ص 139

69-امام حسن (ع) :هر کس قرآن بخواند ، یک دعای مستجاب برای او میباشد که یا فورا اجابت می شود و یا با تأخیر .
من قرأ القرآن کانت له دعوة مجابة ، اما معجلة واما مؤجلة .
بحار الانوار ، ج 92 ، ص 204

70-امام حسن (ع) : پیامبر خدا فرموده است : هر کس آیة الکرسی را بعد از نماز واجب بخواند ، تا نماز بعد در پناه و حفاظت خداست .
قال : قال رسول الله صلی الله علیه وآله : من قرأ آیة الکرسی فی دبر الصلاةالمکتوبة ، کان فی ذمة الله الی الصلاة الاخری .
مجمع الزوائد و منبع الفوائد ، ج 10 ، ص 102

71-امام حسن (ع) : هر روزه داری هنگام افطار یک دعای اجابت شده دارد . پس در اولین لقمه افطار بگو: به نام خدا ، ای خدایی که آمرزش تو فراگیر و وسیع است ، مرا ببخش .
ان لکل صائم عند فطوره دعوة مستجابة فاذا کان اول لقمة فقل : بسم الله اللهم یاواسع المغفرة اغفر لی .
اقبال الاعمال ، ص 116

72-امام حسن (ع) : پیامبر خدا فرموده است : کسی که بعد از خواندن نماز صبح درهمان محل بنشیند و مشغول ذکر خدا شود تا خورشید طلوع کند ، برای او پرده و مانعی از آتش عذاب الهی خواهد بود .
قال : قال رسول الله صلی الله علیه وآله : من صلی صلاة الصبح ، ثم جلس فی مصلاه یذکر الله حتی تطلع الشمس کان له حجابا أو سترا من النار .
تیسیر المطالب ، ص 350

73-امام حسن (ع): به درستی که هر کس طالب عبادت باشد ، خود را برای آن آراسته و پاک می کند
ان من طلب العبادة تزکی لها .
تحف العقول ، ص 236

74-امام حسن (ع) : سزاوار مرد روزه دار این است که ریشش را رنگ کرده و لباسش را خوشبو کند ، وسزاوار زن روزه دار این است که موی سرش را شانه کرده و لباسش را خوشبو کند .
تحفة الصائم أن یدهن لحیته ویجمر ثوبه ، وتحفة المرأة الصائمة أن تمشط رأسها و تجمر ثوبها .
الخصال ، ص 61

75- امام حسن (ع) : از پدرم شنیدم که پیامبر خدا فرموده است : هر کس در قضای حاجت برادر دینی خود کوشش کند ، مانند این است که نه هزار سال خدا را عبادت کرده باشد در حالی که روزها روزه و شبها مشغول عبادت باشد .
سمعت أبی علیه السلام یحدث عن جدی رسول الله صلی الله علیه وآله انه قال : من سعی فی حاجة أخیه المسلم ، فکأنما عبد الله عز وجل تسعة آلاف سنة ، صائما نهاره قائما لیله .
الفقیه ، ج 2 ، ص 189

76-امام حسن (ع) :زکات دادن هرگز موجب کم شدن مال نمی شود.
ما نقصت زکاة من مال قط .
دعائم الاسلام ، ج 1 ، ص 246 - 264

77-امام حسن (ع) :از پروردگارم شرم می کنم از اینکه ملاقات کنم او را و حال آنکه من پیاده به زیارت خانه او نرفته باشم .
انی لاستحی من ربی ان القاة ولم أمش الی بیته .
حلیة الاولیاء ، ج 2 ، ص 37

78-امام حسن (ع) : به حضرت عرض شد چرا شما هرگز نیازمندی را نا امید بر نمی گردانید ، اگر چه سوار بر شتر باشید ؟ فرمود : خود من هم محتاج و نیازمند درگاه خداوند هستم و دوست دارم که خداوند مرا محروم نگرداند و شرم دارم در حالی که نیازمند هستم ، نیازمندان را نا امید کنم . عادت خداوند این است که نعمتهایش را بر من ارزانی بدارد و عادت من هم این است که نعمتهایش را به بندگانش عطا کنم ، و می ترسم که اگر از این عادت خود دست بردارم خداوند هم دست از عادت خود بردارد .
قیل له : لأی شیء لا نراک ترد سائلا وان کنت علی ناقة ؟ فقال علیه السلام : انی لله سائل ، وفیه راغب ، وانا استحیی أن اکون سائلا وأرد سائلا ، وان الله عودنی عادة أن یفیض نعمه علی وعودته أن أفیض نعمه علی الناس فأخشی إن قطعت العادة أنی منعنی العادة .
نور الابصار ، ص 123 - کنز المدفون ، ص 434

79-امام حسن (ع) : وقتی یکی از شما دوستش را ملاقات می کند ، باید جای نور در پیشانی او را ببوسد .
اذا لقی احدکم اخاه فلیقبل موضع النور من جبهته .
بحار الانوار ، ج 78 ، ص 110

80-امام حسن (ع) :آنکس که مرگش فرا رسیده ، مهلت می طلبد تا گذشته را جبران کند و آنکس که مرگش فرا نرسیده و برای عمل صالح فرصت دارد ، امروز و فردا می کند .
کل معاجل یسأل النظرة ، وکل مؤجل یتعلل بالتسویف .
تحف العقول ، ص 236

81-امام حسن (ع) :قدر نعمتهای پروردگار تا موقعی که پا برجاست، مجهول و ناشناخته است ، و زمانی شناخته می شود که از دست رفته باشد .
تجهل النعم ما اقامت ، فاذا ولت عرفت .
بحار الانوار ، ج 78 ، ص 115

82-امام حسن (ع) :بیشترین عفو و بخشش کریم وقتی است که خطا کار نتواند برای خطای خود عذری بیاورد .
اوسع ما یکون الکریم بالمغفرة اذا ضاقت بالمذنب المعذرة .
اعلام الدین ، ص 297

83-امام حسن (ع) :کسی که خدا را بشناسد ، او را دوست می دارد و کسی که دنیا را بشناسد ، در آن زهد می ورزد . و شخص مؤمن عمل لهو و بیهوده انجام نمی دهد مگر وقتی که غافل می شود ، و هنگامی که متوجه کار بیهوده خود شد ، محزون می گردد .
من عرف الله أحبه ومن عرف الدنیا زهد فیها ، والمؤمن لا یلهو حتی یغفل ، فاذاتفکر حزن .
تنبیه الخواطر و نزهة النواظر ( مجموعه ورام ) ، ج 1 ، ص 52

84-امام حسن (ع) :کسی که بندگی خدا کند ، خداوند همه چیز را بنده او می کند .
من عبد الله ، عبد الله له کل شیء .
تنبیه الخواطر و نزهة النواظر ( مجموعه ورام ) ، ج 2 ، ص 108

85-امام حسن (ع) :کسی که کارهای نیک خود را می شمارد ، احسان و کرامتش را از بین می برد .
من عدد نعمه محق کرمه .
بحار الانوار ، ج 74 ، ص 417

86-امام حسن (ع) : از آن حضرت در باره سکوت سؤال شد ، فرمود : سکوت پرده نادانی و زینت آبرو و عزت است و کسی که سکوت می کند راحت و آسوده ، و همنشین او در امان است .
سئل علیه السلام عن الصمت ، فقال : هو ستر العمی وزین العرض ، وفاعله فی راحةوجلیسه آمن .
بحار الانوار ، ج 78 ، ص 111

87-امام حسن (ع) : مردی از امام حسن ( ع ) درخواست راهنمایی کرد . امام ( ع ) به او فرمودند : مراستایش نکن که نسبت به خودم از شما آشنا ترم ، و دروغگو هم نشمار که نظر دروغگو بی ارزش است ، و نزد من غیبت هیچ کس را نکن .
سأله رجل ان یخیله ، قال علیه السلام : ایاک ان تمدحنی فأنا اعلم بنفسی منک ، أوتکذبنی فانه لا رأی لمکذوب ، أو تغتاب عندی أحدا .
بحار الانوار ، ج 78 ، ص 109

88-امام حسن (ع) : ای پسر آدم از اعمال حرام دوری کن تا شخص عابدی باشی ، و به آنچه خداوند روزی تو کرده خوشنود و راضی باش تا بی نیاز باشی ، و حق همسایگی را در باره همسایهات مراعات کن تا مسلمان باشی ، و آنچنان با مردم رفتار کن که دوست داری با تو رفتار شود تا شخص عادلی باشی .
یا ابن آدم عف عن محارم الله تکن عابدا وارض بما قسم الله سبحانه تکن غنیا و أحسن جوار من جاورک تکن مسلما ، وصاحب الناس بمثل ما تحب ان یصاحبوک به تکنعدلا .
بحار الانوار ، ج 78 ، ص 112

89-امام حسن (ع) : از آن حضرت سؤال شد زندگی چه کسی از همه بهتر است ؟ فرمود : کسی که مردم را درزندگی خود شریک کند .
قیل له علیه السلام من أحسن الناس عیشا ؟ قال : من أشرک الناس فی عیشه .
تاریخ یعقوبی ، ج 2 ، ص 215

90-امام حسن (ع) : دست نیافتن به نیازمندیها بهتر از درخواست آن از نا اهلان است .
فوت الحاجة خیر من طلبها الی غیر أهلها .
تاریخ یعقوبی ، ج 2 ، ص 215

91-امام حسن (ع) :بداخلاقی بدتر از بلا و مصیبت است .
اشد من المصیبة سوء الخلق .
تاریخ یعقوبی ، ج 2 ، ص 215

92-امام حسن (ع) : ای اهل کوفه بدانید که صبر و شکیبایی زینت است ، و وفای به عهد جوانمردی است ،و عجله و شتابزدگی کم خردی است ، و کم خردی ضعف است ، و همنشینی با فرومایگان موجب ننگ و رسوایی است ، و رفت و آمد با هرزگان و گناهکاران موجب شک و بدگمانی است .
اعلموا یا اهل الکوفة ان الحلم زینة ، والوفاء مروءة ، والعجلة سفه ، والسفه ضعف، ومجالسة اهل الدناءة شین ومخالطة اهل الفسوق ریبة .
ترجمة الامام الحسن ، ص 167

93-امام حسن (ع) : ما تجربه کردیم و تجربه کنندگان نیز تجربه کردند ، ولی چیزی مفیدتر از وجود صبر و پرضررتر از نبود صبر ندیدیم . با صبر همه امور اصلاح می شود و چیزی جای آن رانمی گیرد .
جربنا وجرب المجربون ، فلم نر شیئا انفع وجدانا ولا أضر فقدانا من الصبر ، تداویبه الامور ، لا یداوی هو بغیره .
شرح نهج البلاغه ، ابن ابی الحدید ، ج 1 ، ص 319

94-امام حسن (ع) :هیچ حقی که باطلی در آن نباشد مانند مرگ ندیدم که شبیه تر باشد به باطلی که حقی در آن نیست .
ما رأیت حقا لا باطل فیه أشبه بباطل لا حق فیه من الموت .
شرح نهج البلاغه ، ابن ابی الحدید ، ج 18 ، ص 311

95- امام حسن مجتبی - علیه السلام - به هنگام ورود به مسجد سر را به طرف آسمان بلند می کرد و می فرمود : پروردگارا ! مهمان تو جلو درب خانه ات ایستاده است . ای نیکوکار ! بنده گناهکار و بدرفتار به درگاهت شتافته ، از زشتیهایی که مرتکب شده به خاطر زیبایی هایی که در نزد توست درگذر ، ای بخشنده و کریم .
کان علیه السلام اذا بلغ المسجد رفع رأسه ویقول : الهی ضیفک ببابک یا محسن قداتاک المسیئ ، فتجاوز عن قبیح ما عندی بجمیل ما عندک ، یا کریم .
بحار الانوار ، ج 43 ، ص 339

96-امام حسن (ع) : دوازده چیز از آداب غذا خوردن بوده و بر هر مسلمانی لازم است که از آنها اطلاع داشته باشد ، چهار چیز آن واجب ، و چهار چیز دیگر سنت ، و چهار مورد باقی مانده از ادب و اخلاق است . اما چهار امر لازم : شناسایی منعم ، خشنود بودن به آنچه روزی گردیده ، نام خدا را بر زبان جاری کردن و شکرگزاری در برابر نعمتی که عطا شده است. و چهار امری که سنت است : وضو گرفتن پیش از شروع به غذا ، نشستن بر طرف چپ، غذا خوردن با سه انگشت و لیسیدن انگشتان می باشد . و چهار امری که از آداب واخلاق است : خوردن از غذاهای جلوی خودش ، کوچک برداشتن لقمه ، خوب جویدن غذا وکم نگاه کردن به صورت دیگران می باشد .
فی المائدة اثنتی عشر خصلة یجب علی کل مسلم أن یعرفها ، أربع فیها فرض وأربع سنة وأربع تأدیب ، الفرض : المعرفة ، الرضا ، التسمیة ، الشکر . السنة : الوضوءقبل الطعام ، الجلوس علی الجانب الایسر ، الاکل بثلاثة أصابیع ، ولعق الاصابع .التأدیب : الاکل مما یلیک ، تصغیر اللقمة ، تجوید المضغ ، قلة النظر فی وجوه الناس .
من لا یحضره الفقیه ، ج 3 ، ص 227 ، ح 38

97-امام حسن (ع) : شوخی کردن حرمت و احترام را از بین می برد .
المزاح یأکل الهیبة .
بحار الانوار ، ج 78 ، ص 113

98-امام حسن (ع) :کار نیک آن است که در انجامش درنگ نشود ، و بعد از انجام آن منت نگذارند .
المعروف ما لم یتقدمه مطل ولم یتعقبه من .
بحار الانوار ، ج 78 ، ص 115

آقا بيا! دلم تنگ است

 

به گريه هاي بدون صدا دلم تنگ است
قسم به ندبة « آقا بيا» دلم تنگ است
 
ستاره مي چكد از خلوت شبانه من
به وسعت همه گريه ها دلم تنگ است

شكسته بال و پرم در هواي دلتنگي
قفس نشين شده ام بي تو تا دلم تنگ است

تو نيستي متعلق فقط به خوبان كه
شبي به خلوت من هم بيا دلم تنگ است

به حلقه هاي ضريح مجعد زلفت
گره زدم دل سرگشته را دلم تنگ است

چه مي شود كه شبي ميهمانتان باشم
براي خيمه سبز شما دلم تنگ است

شبيه عطر بهشت است عطر سردابت
براي خانه‎تان، سامرا دلم تنگ است

قسم به پرچم مشكي روضة ارباب
براي ديدن كرب و بلا دلم تنگ است.

خوب عاشق باشین!

آدم کوچولوها 

عشق- مجزا از آدمها- در دنیای واقعی به سرعت برق به همه جا رسوخ میکنه

تنها چیزی که به هیچ ترفندی نمی شه مانعش شد،

تنها حرفی که برای گفته شدن خلق شده و تا گفته نشه آروم نمی گیره

به سرعت توی موسیقی و نقاشی نفوذ میکنه و توی یه چشم به هم زدن مجازها رو

به غیر مجاز(به تعبیر ماJ) بدل میکنه.

 موسیقی حرفی جز این برای گفتن نداره.

زیاد هم به شکل گفتنش اهمیت نمیده

مثل ترانه

مثل فیلم

قصه

شعر

و همه چیز.

و همه گاهی پیش خودشون فکر میکنن غیرمجاز یعنی چی؟

غیرمجاز؟!! از این کلمه بدم میاد

بعضی وقتا کلمه ها ریشه در تاریخ دارن و گاهی ریشه در ماورای تاریخ

حقیقت اینه که یه روزی بعد از اون شش روز معروف ، یا شاید قبل از اون، خدا یه

نگاهی به آدم انداخت و به سرعت فهمید که آدمها منظور آفرینش رو از این کلمه ی

عشق اصلا نفهمیدن.اونها بلد نیستن خوب عاشق باشن و همه به طرز ناشیانه و

کودکانه‌ای عاشقن . وقتی دو تا موچود منظور همدیگه رو از یه کلمه نمی فهمن سوء

تفاهم بوجود میاد و این خطرناکه

پس قانون به وجود اومد.

و به یه چشم به هم زدن کلمه‌ی "غیر مجاز" خلق شد.

قانون آیه های نازل نشده یا به تعبیر من  غیر مجاز از اونجا وضع  شدن که به آفرینش

اثبات شد که آدمها یه حرفهایی  رو هیچ وقت درست نمی فهمن... و یه حرفهایی رو

همیشه اشتباه میفهمن.

نه اینکه کودن باشن

شاید اینم یه قانونه

بعد

الفبای حرفهای آسمون دو بخش شد

مجاز

و غیر مجاز

طبق قانون، ما به حرفهای مهم، نامحرم شدیم، حتی به الفبای اون.

آیه‌های عشق خط خوردن

و خدا معدود آدمهایی رو به حرفهای نگفته‌ی خودش محرم کرد

 

ما هیچ وقت یاد نمیگیریم چه طور عاشق باشیم

ما خدا رو نا امید کردیم.

الان فقط میتونیم بگیم "غیر مجاز" یعنی:

 ناتوانی ما در فهمیدن  "مجاز"

 و این تعریف حقیقی  توی دنیای ما آدم کوچولوها که دنیای واقعیته هیچ معنایی نداره.

 فقط مثل همه ی حقایق دیگه، توی دنیا منعکس شده. فقط منعکس.

 

.....................................................................................

 

پ.ن1: ظاهر عکس حقیقته. مثل تصویر توی آینه. درست عکس حقیقت. معنی حقیقی کلمه‌ ها  همیشه  باورنکردنیه...

 

پ.ن2 : گاهی "بدون اجازه" هم میشه دست دراز کرد و یه سیب چید. حتی اگرهم نه، اونقدر میرسه که بالاخره میفته جلوی پای ما. حرفهای بزرگ یه روز گفته میشن. فقط باید منتظر شنیدن اون باشیم... و سعی کنیم که دنیای واقعیت‌ها رو از یاد ببریم

پ ن3: حالا راحتتر میتونم بفهمم که چرا از این کلمه متنفرم.  

روز آخر

و ما هم‌چنان دوره می‌کنيم

کبريتی در دست‌اش بود و شمعی در جلوی روی‌اش؛ می‌خواست چيزی بنويسد، شعری بسرايد و شمعی روشن کند؛ برای اولين سال‌گرد اولين‌سلام. اما ترديد در جان‌اش موج می‌زد: "می‌خواهی روزشماری کنی؟ بشمار! روز سلام، روز ديدار، روز ملاقات، روز تولد... آيا تحمل روز وداع را هم داری؟" نه چيزی نوشت، نه شعری سرود نه شمعی روشن کرد؛ اما آيا از روزشماری‌اش گريزی بود؟

فرمایشات گهربار حضرت فاطمه زهرا (س)

1. کسی که عبادت های خالصانه خود را به سوی خدا فرستد، پروردگار بزرگ برترین مصلحت را به سویش فرو خواهد فرستاد.
من اصعد الی الله خالص عبادته اهبط الله عزوجل الیه افضل مصلحته
(بحار الانوار ، ج 70، ص 249 )

2. همانا سعادتمند(به معنای) کامل و حقیقی کسی است که امام علی(ع) را در دوران زندگی و پس از مرگش دوست داشته باشد.
ان السعید، کل السعید، حق السعید من أحب علیا فی حیاته و بعد موته
(مجمع‌ الزوائد علامه‌ هیثمى‌ ، ج‌ 9 ، ص‌ 132)

3. ما اهل بیت رسول خدا(ص) وسیله ارتباط خدا با مخلوقاتیم ما برگزیدگان خداییم و جایگاه پاکی ها، ما دلیل های روشن خداییم و وارث پیامران الهی
نحن وسیلته فی خلقه و نحن خاصته و محل قدسه و نحن حجته فی غیبه و نحن ورثه أنبیائه
(شرح‌ نهج‌ البلاغه‌ لابن‌ ابی‌ الحدید ، ج‌ 16 ، ص‌ 211 )

4. تلاوت کننده سوره حدید و واقعه و الرحمن در آسمانها و زمین اهل بهشت خوانده می شوند
قاریءُ الحدید، و اذا وقعت، و الرحمن، یدعی فی السموات و الارض، ساکن الفردوس
(کنزالعمال ، ج‌ 1 ، ص582)

5. بهترین شما کسی است که در برخورد با مردم نرم تر و مهربان تر باشد و ارزشمندترین مردم کسانی هستند که با همسرانشان مهربان و بخشنده اند.
خیارکم الینکم مناکبة و اکرمهم لنسائهم
(دلال الامامه و کنزالعمال ، ج‌ 7، ص225)

6. از دنیای شما سه چیز محبوب من است: 1-تلاوت قرآن 2-نگاه به چهره رسول خدا 3-انفاق در راه خدا
حبب الی من دنیاکم ثلاث: تلاوة کتاب الله و انظر فی وجه رسول و الانفاق فی سبیل الله
(وقایع الایام خیابانی، جلد صیام، ص295)

7. خدا اطاعت و پیروی از ما اهل بیت را سبب برقراری نظم اجتماعی در امت اسلامی و امامت و رهبری ما را عامل وحدت و درامان ماندن از تفرقه ها قرار داده است.
فجعل الله...اطاعتنا نظاما للملة و امامتنا أمانا للفرقة
(بحار الانوار، ج 43، ص 158)

8. زاهد ترین مردم کسی است که حرام را وانهد ، کوشاترین مردم تارک گناهان است
اَزهَدُ الناسِ مَن تَرَکَ الحَرام ، اَشَدُّ الناسِ اِجتهاداً مَن تَرکَ الذُّنوب
(تحف العقول،ص519)

9. پاداش خوشرویی در برابر مؤمن بهشت است و خوشرویی با دشمن ستیزه جو، انسان را از عذاب آتش باز می دارد.


10. خدای تعالی زکات را مایه پاکی جان و فزونی روزی ، و روزه را برای پابرجایی اخلاص قرار داد
جعل الله ... الزکاة تزکیة للنفس و نماء فی الرزق ، و الصیام تثبیتا للاخلاص
(احتجاج طبرسی ، ایران ، انتشارات اسوه ، ج 1)

11. روزه‏ دارى که زبان و گوش و چشم و جوارح خود را حفظ نکرده، روزه ‏اش به چه کارش خواهد آمد.
ما یصنع الصائم بصیامه اذا لم یصن لسانه و سمعه و بصره و جوارحه.
(بحار الانوار، ج 93 ص 295)

12. خدای تعالی پرهیز از افترا و دشنام را برای دور شدن از لعنت واجب فرمود و دزدی را منع کرد تا راه عفت پویند
جعل الله ... اجتناب القذف حجابا عن اللعنة ، و ترک السرقة إیجابا للعفة
(احتجاج طبرسی ، ایران ، انتشارات اسوه ، ج 1)

بازم به مناسبت رمضان

فرمایشات گهربار امام علی (ع)

1- هیچ ثروتی چون عقل، و هیچ فقری چون نادانی نیست. هیچ ارثی چون ادب، و هیچ پشتیبانی چون مشورت نیست.(حکمت 54)

2- از دست دادن حاجت، بهتر از درخواست کردن از نا اهل است.(حکمت 66)

3- چون عقل کامل گردد، سخن اندک شود.(حکمت 71 )

4- هر مقدار که قناعت کنی، کافی است( حکمت 395 )

5- چه بسیار کسانی که در آغاز روز بودند و به شامگاه نرسیدند، و چه بسیار کسانی که در آغاز شب براو حسد می بردند و در پایان شب عزاداران به سوگشان نشستند.(حکمت 380 )

6- ای مؤمنان! هرکس تجاوزی را بنگرد، و شاهد دعوت منکری باشد ، و در دل آن را انکار کند خود را از آلودگی سالم داشته است ، و هرکس بازبان آن را انکار کند پاداش داده خواهد شد، و ازاولی برتر است، و آنکس که با شمشیر به انکار برخیزد تا کلام خدا بلند و گفتار ستمگران پست گردد، او راه رستگاری را یافته و نور یقین در دلش تابیده.(حکمت 373 )

7- هر کس که از آبروی خود بیمانک است، از جدال بپرهیزد (حکمت 362 )

8- شایسته نیست به سخنی که از دهان کسی خارج شد، گمان بد ببری، چرا که برای آن برداشت به نیکویی می توان داشت( حکمت 360 )

9- چه نیکو است فرو تنی توان گر برابر مستمندان، برای بدست آوردن پاداش الهی، و نیکو تر از آن خویشتن داری مستمندان برابر توان گران برای توکل به خدا است(حکمت 406 )

10- در آنجا که باید سخن گفت، خاموشی سودی ندارد، و در آنجا که باید خاموش ماند، سخن گفتن ناآگاهانه خیری نخواهد داشت.(حکمت 471 )

11- پاداش مجاهد شهید در راه خدا، بزرگتر از پاداش عفیف پاکدامنی نیست که قدرت بر گناه دارد و آلوده نمی گردد. همانا عفیف پاکدامن، فرشته ای از فرشته ها است(حکمت 474 )

12- بدترین دوست، آنکه برای او به رنج و زحمت افتی.(حکمت 479 )

13- سخت ترین گناهان، گناهی است که گناهکار آنرا سبک شمارد.( حکمت 477 )

14- جوینده چیزی، یا به آن یا به برخی از آن، خواهد رسید(حکمت 386 )

15- آنچه نمی دانی نگو، بلکه آنچه را که می دانی نیز مگو، زیرا خداوند بزرگ بر اعضاء بدنت چیزهای را واجب کرده که از آنها در روز قیامت بر تو حجت آورد.(حکمت 382 )

16- با مردم آنگونه معاشرت کنید، که اگر مردید بر شما اشک ریزند، و اگر زنده ماندید، با اشتیاق سوی شما آیند.( حکمت 10 )

17- نا توان ترین مردم کسی است که در دوست یابی ناتوان است، و از او ناتوان تر آن که دوستان خود را از دست بدهد.( حکمت 12 )

18- نیکو کار از کار نیک بهتر، و بد کار از کار بد بد تر است( حکمت 32 )

19- زبان عاقل در پشت قلب اوست، و قلب احمق در پشت زبانش قرار دارد(حکمت 40 )

20- خوشا به حال کسی که به یاد معاد باشد، برای حسابرسی قیامت کار کند، با قناعت زندگی کند، از خدا راضی باشد.( حکمت 44 )

به مناسبت رمضان

الهى اگر تقسیم شود

الهى اگر تقسیم شود به من بیش از این که دادى نمیرسد فلک الحمد.

الهى ما را یاراى دیدن خورشید نیست، دم از دیدار خورشید آفرین چون زنیم.

الهى همه گویند بده من گویم بگیر.

 

 

پیامبر اعظم(ص)

فرمایشات گهربار پیامبر اعظم (ص)

1) مسلمان آیینه مسلمان است، وقتی چیزی در او دید باید برطرف نماید.

2) خداوند در روز رستاخیز می گوید : ای فرزند آدم ! بیمار شدم و مرا عیادت نکردی ، گوید : خدایا چگونه تو که پروردگار جهانیانی عیادت کنم ، گوید: مگر نمی دانی که فلان بنده ی من بیمار بود و او را عیادت نکردی مگر نمی دانی که اگر او را عیادت می کردی مرا پیش او می یافتی ؟

ای فرزند آدم ! من از تو غذا خواستم و تو به من غذا ندادی. گوید : پروردگارا ! چگونه تو را که پروردگار جهانیانی غذا دهم ؟ گوید : مگر نمی دانی که فلان بنده من از تو غذا خواست و او را غذا ندادی ! مگر نمی دانی که اگر او را غذا می دادی اکنون پاداش آن را پیش من می یافتی.
ای فرزند آدم ! از تو آب خواستم به من آب ندادی . گوید : پروردگارا ! چگونه تو را که پروردگار جهانیانی آب دهم ؟ گوید فلان بنده ی من از توآب خواست به او آب ندادی اگر به او آب می دادی اکنون پاداش آن را نزد من می یافتی.

3) آبرویتان را به وسیله اموالتان حفظ کنید. .

4) هر کس از آبروی برادر خویش دفاع کند خدا آتش را از چهره ی وی باز دارد.

5) هر که در غیاب برادرش از آبروی وی دفاع کند ، بر خدا واجب است که او را از جهنم مصون دارد.

6) بهترین شما کسی نیست که دنیا ی خود را برای آخرت خود واگذارد و نه آخرت خویش را برای دنیا واگذارد باید از هر دو بهره بگیرد که دنیا وسیله رسیدن به آخرت است و سربار مردم نباشید.

7) دنیای خویش را اصلاح کنید و برای آخرت خویش بکوشید چنانچه که فردا خواهید مرد.

8) پشیمان تر از همه مردم در روز قیامت کسی است که آخرت خود را به دنیا ی دیگری فروخته باست.

9) بهترین شما کسی است که آخرت خود را برای دنیا از دست ندهد و دنیای خود را برای آخرت از دست ندهد و سربار مردم نباشد.

10) ای مردم خدای شما یکی و پدر شما یکی است همه فرزندان آدمید وئ آدم از خاک است هر کس از شما پرهیزکارتر است پیش خدا بزرگوارتراست. عربی برعجمی جز پرهیزکاری امتیاز ندارد.

11)اگر به اندازه کوه احد طلا داشتم دوست داشتم پس از سه روز چیزی از آن نزد من نباشد مگر چیزی که برای قرض ذخیره کرده باشم.

12) نیکی به خوبی لباس و ظاهر نیست بلکه نیکی به آرامش و وقار است .

13) زیان کار ترین مردم آن کسی است که عمری را به آرزو گذراند و روزگار، وی را به منظورش نرسانده باشد و از دنیا بی توشه بیرون رود و در پیشگاه خداوند دلیل نداشته باشد .

14) برامت خویش بیش از هر چیز از هوس و آرزوی دراز بپرهیزید که موجب هلاکت امتها است.

15) ان که در دنیا مردم را بیشتر آزار دهد، در روز رستاخیز پیش خدا از همه ی مردم عذاب وی سخت تر است.

16) کسی که از گناه توبه کند چنان است که گناه نکرده باشد و کسی که از گناه آمرزش طلبد و باز مرتکب آن شود چنان است که پروردگار خویش را به مسخره کند و هر که مسلمانی را آزار رساند گناهش به اندازه نخلستانها ست .

17) هر که مسلمانی را آزار کند مرا آزرده و هر که مرا آزار کند خدا را آزار داده است .

18) روا نست که مومنی به برادر خویش به تندی نظر کند که مایه ی آزار او شود.

19) خداوند بنده ای را که هنگام خرید و فروش و هنگام پردات و دریافت آسان گیر است را دوست دارد.

20) خداوند شخص آسان گیر آزاده را دوست دارد.

21) تعلیم دهید و سهل گیری و سخت مگیرید. گشاده رویی کنید و خشونت مکنید و چون یکی از شما خشمگین شود خاموش ماند.

22) هر که آسان گیر و نرم خو باشد خدا او را به جهنم حرام کند.

23) با کسان سهل انگاری کن تا با تو سهل انگاری کنند.

24) خداوند به حکمت و فضل خویش، آسایش و شادی را در یقیین و رضا قرار داده و غم و اندوه را در تردید و غضب ودیعه نهاده است.

25) در موقع آسایش خدا را بشناس تا در موقع سختی تو را بشناسد.

26) سرکشی، آفت شجاعت است--- تفاخر، آفت شرافت است --- منّت ، آفت بخشش است --- خود پسندی، آفت زیبایی است --- دروغ ، آفت سخن گفتن است --- فراموشی، آفت دانش است --- سفاهت ، آفت بردباری است --- اسراف آفت بخشش است --- هوس آفت دین است.

27) در باره مخلوقات خدا تفکر کنید و ردباره ذات خدا تفکر نکنید که هلاک خواهید شد.

28) از جمله لوازم آمرزش، ادای سلام و نیکی کلام است.

29) از جمله لوازم آمرزش این است که برادر مومن خود را خرسند سازی.

30 ) چه خوب است که آدم گاهی خلوت کند و گناهان خود را به یاد آورد و از خدا آمرزش خواهد.

31) چون خدا پشیمانی بنده ای را از گناهی بداند پیش از آنکه آمرزش بخواهد وی را بیامرزد.

32) هر که گناهش او را دلتنگ کند، آمرزیده شود اگر چه آمرزش نخواهد.

33) دانش بیاموزید و با دانش، وقار و آرامش آموزید و نسبت به آموزگار خویش فروتن باشید.

34) دانشمندی که از علم او استفاده شود از هزار عابد بهتر است.

35) وقتی خداوند بنده ای را دوست دارد، وی را مبتلا سازد تا تضرع او را بشنود.

36) وقتی بنده ای در عمل کوتاهی کند، خداوند او را به غم مبتلا سازد.

37) خداوند بنده ی مومن خود را به معرض مبتلا می کند تا گناهان او را بریزد.

38) خدا آنسانی را که چیزی از ما بشنود و همانطور که شنیده به دیگران برساند، یاری کند.

39) چه نیکو عطایی است سخن حقّی که بشنوی و به برادر مومن خویش برسانی.

40) خداوند کمک را به قدر احتیاج نازل می سازد و صبر را به اندازه بلا می دهد.

41) هر که میان روی کند فقیر نشود.

42) وقتی حکم می کنید به عدل رفتار کنید و وقتی سخن می گویید نیک گویید زیرا خداوند نیک است و نیکو کاران را دوست دارد.

43) نیکی آن است که خدا را چنان پرستش کنی که گویی او را می بینی اگر تو او را نمی بینی ، او تو را می بیند.

44) خداوند نیکو کار است شما نیز نیکویی کنید.

45) احمق به واسطه حماقت ، بیشتر از بدکار گناه می کند.

46) ایمان خویش را خالص کن تا اندک عبادت تو را کفایت کند.

47) خداوند از عبادات جز آنچه که خاصّ او با شد و به خاطر او انجام گیرد نمیپذیرد.

48) هر کس از شما اخلاقش نیک تر ، ایمانش بهتر.

49) مال شما به همه نمی رسد پس با اخلاق خود همه را خرسند کنید.

50) خوش اخلاقی گناه را محو می کند چنانچه که آفتاب یخ را ذوب می کند.

51)از همه مردم ایمان آن کس کامل تر است که اخلاقش نیک تر است و با کسان خود بهتر رفتار می کند.

52) بد گویی و بدزبانی از صفات اسلام نیست و از همه مردم، اسلام آن کس بهتر است که اخلاقش نیکو تر است.

53) هر کس از شما خوش خلق تر است پیش من محبوب تر است.

54) هر کجا هستی از خدا بترس, به دنبال گناه ،کار نیک انجام بده ، تا آن را محو کند و با مردم خوش اخلاق و نیکو رفتار باش.

55) اخلاق خوب در ده چیز است: راستی گفتار، پای مردی در جنگ، عطای سائل، نیکی در عوض نیکی، حفظ امانت، پیوند خویشان، حمایت همسایه، حمایت دوست، مهمانداری و سرسلسله آن حیا است.

56) خداوند این دین را خاصّ خود کرده است، با دین شما جز بخشش و خوش خلقی سازگار نیست؛ دین خود را به این دو صفت آرایش دهید.

57) بنده به وسیله خوش خلقی به مقام روزه دار و نمازگزار می رسد.

58) میانه روی یک نیمه معیشت است و خوش خلقی یک نیمه دین است.

59) فقری سخت تر از نادانی نیست. مالی سودمندتر از خرد نیست. تنهایی موحش تر از خودپسندی نیست. شرفی چون نیک خویی نیست. عبادتی چون تفکر نیست.

60) اساس عقل بعد از ایمان به خدا، حیا و نیک خویی است.

61) کرامت انسان به دین اوست و مروت وی به عقل اوست و شرف وی به اخلاق اوست.

62) هر گناه نزد خدا توبه ای دارد مگر بدخویی که بدخوی از گناهی باز نگردد مگر به بدتر از آن رو کند.

63) هیچ پدری مالی بهتر از ادب نیک، به فرزند خود نداده است.

64) شش صفت را برای من تعهد کنید تا بهشت را برای شما تعهد کنم: هنگام تقسیم ارث به یکدیگر ستم مکنید، با مردم به انصاف رفتار کنید، هنگام جنگ با دشمن ترسان مباشید، در غنائم خیانت مکنید،و ظالم را از مظلوم دفع کنید.

65) هر که به دانش از دیگران پیش تر است، قیمتش بیشتر است.

66) استغفار وسیله ی محو گناهان است.

67) با استغفار هیچ گناهی کبیره نیست، و با اصرار هیچ گناهی، صغیره نیست.

68) هر که استغفار کند، خدا برای او از هر غمی گشایشی و از هر تنگنایی مفّری پدید آرد. و او را از جایی که انتظار ندارد روزی دهد.

69) هر دردی را دوایی استو دوای گناهان آمرزش خواستن است.

70) یکی از اقسام اسراف یان است که هرچه می خواهی بخوری.

71) هرکه میانه روی کند خدا بی نیازش کند و هر که اسراف کند خدا فقیرش کند و هرکه فروتنی کند خدایش بالا برد و هرکه بزرگی فروشد خدایش در هم شکند.

72) هر که یک وجب از جماعت دور شود خدا طوق مسلمانی از گردن وی بردارد.

73)محکمترین دستاویزهای اسلام این است که کسی را برای خدا دوست داری و کسی را برای خدا دشمن داری.

74) بهترین ایمان آن است مردم از تو در امان باشند و بهترین اسلام آن است که مردم از دست و زبان تو به سلامت باشند.

75)بهترین اقسام صدقه آن است که میان دو کس را اصلاح کنی.

76)می خواهید شما را از چیزی که بهتر از روزه و نماز و صدقه است خبر دهم؟ اصلاح میان افراد، زیرا فساد میان مردم مایه هلاکت است.

77) هر که روابط خویش را با خدا نیکو نماید، خداوند روابط او را با مردم به اصلاح دارد، و هر که پنهان خویش را اصلاح کند خدا ظاهرش(عیان) او را به صلاح آورد و هر که برای آخرت خویش کار کند، خدا دنیای وی را کفایت کند.

78) اطاعت هیچ کس در معصیت خدا روا نیست، اطاعت فقط در کار نیک است.
79) بهترین کارها در پیش خدا آن است که بینوایی را سیر کنند، یا قرض او را بپردازند یا زحمتی را از او دفع نمایند.

80) هر که مسلمان گرسنه ای را غذا دهد، خدا از میوه های بهشت به او بخوراند.

81) نام نیک و ملایمت و اعتدال یک جزء از بیست و چهار جزء پیغمبری است.

82) میانه روی در خرج یک نیمه معیشت است و دوستی با مردم یک نیمه عقل است و خوب پرسیدن یک نیمه دانش است.
83) هرکه مشورت کند پشیمان نشود و هر که میانه روی کند فقیر نگردد.

84) چه نیک است اعتدال هنگام بی نیازی، چه نیک است اعتدال هنگام نداری، و چه نیک است اعتدال در عبادت.

85) از افراط در کار دین بپرهیزید که پیشینیان شما از افراط در کار دین هلاک شدند.

86) هیچ کس نزد خدا از پیشوایانی که چون گوید راست گوید و چون حکم کند عدالت کند برتر نیست.

87) با کسی که تو را امین می داند به امانت رفتار کن و با کسی که به تو خیانت کرده است خیانت مکن.

88)وقتی در برادر خود سه صفت دیدی به او امیدوار باش : حیا و امانت و راستی و اگر این صفات را ندارد از او امیدی نمی توان داشت.

89) شش چیز را از طرف خود برای من تعهد کنید تا من بهشت را برای شما ها تعهد کنم : وقتی سخنی می گوئید ، راست گوئید. وقتی وعده می کنید، وفا کنید. وقتی امانت به شما سپردند، ردّ کنید (به صاحبش برگردانید) خویشتن را از آمیزشهای نا پاک حفظ کنید. چشم های خود را ] از نگاه های نا روا[ ببندید و دست خویش را ] از اعمال ناپسند[ نگه دارید.

90) به تو سفارش می کنم که در نهان و عیان پرهیزکار باشی وقتی بدی کردی نیکی کن و از کسی چیزی مخواه، امانت مگیر و میان دو کس قضاوت مکن.

91)هر که امانت ندارد ایمان ندارد و هر که پیمان نگه ندارد دین ندارد.

92)سه چیز است که هیچ کس به ترک آن مجاز نیست: نیکی با پدر و مادر مسلمان باشند یا کافر، وفای به عهد برای مسلمان یا کافر، و رد امانت مسلمان یا کافر.

93) اگر می خواهید که خدا و پیغمبر او شما را دوست بدارند وقتی امانتی به شما سپردند ردّ کنید و همین که سخن می گوئید راست گوئید و با همسایگان خود به نیکی رفتار کنید.

94) امانت موجب رزق است و خیانت باعث فقر.

95) خداوند برای این امت آسانی را پسندیده و سختی را نپسندیده است.

96) بهترین امت من دانشمندان هستند، و بهترین دانشمندان امت من دانشمندان بردبار هستند.

97) آن که به کار نیک فرمان می دهد مانند کسی است که آن را انجام می دهد.

98) لبخند زدن تو روی برادر خویش برای تو صدقه است و ترغیب به نیکی و جلوگیری از بدی صدقه است و راهنمایی کسی که راه را گم کردهاست صدقه است و دور کردن سنگ و خار و استخوان از راه برای تو صدقه است.

99) جهاد چهار قسم است: امر به معروف و نهی از منکر و راستی در موقع صبر و تنفر از فاسق.

100) امر به معروف کنید و گرچه خودتان نکنید و نهی از منکر کنید گر چه از همه آن اجتناب نکنید.

101) بهترین مردم کسانی هستند که قرآن بهتر بخوانند ودرکار دین داناتر باشند واز خدا بیشترترسند وبه نیکی بیشتر امر کنند واز بدی بیشتر جلوگیری کنند وبا خویشاوندان بیشتر نزدیک شوند.

102) هرکس از شما نا شایسته ای بیندبه دست خویش مانع آن شودواگرنتواندبه زبان مانع شود واگر نتواند به دل مانع شود که حدّاقل ایمان همین است.

103) وقتی دیدید نمی توانید چیزی را تغییر دهید صبرکنیدتا خدا آنرا تغییر دهد.

104) دومستی شما را خواهد گرفت : مستی عیش دوستی وعلاقه به نادانی درآن هنگام امر به معروف ونهی از منکر نکنید.

105) امنیت وسلامت دو نعمت است که بسیاری ازمردم درآن مغبونند.

106)هر کسی خشمی را که تواند آشکار کند ؛فروبرد، خدا وی را از امنیت وایمان سر شار کند.

107)هر که تنش سالم است ودر جماعت خویش ایمن است قوت روز خویش داردجهان سراسر مال ا
اوست.

108)کسی به بهشت می رود که امید آن دارد وکسی از جهنم دور می ماند که از آن بیمناک باشد ،خداوند فقط به کسی رحم میکند که رحم کند.

109)هر که خاص خدا شود خدا همهء حاجات او را کفایت کند واز جایی که انتظار ندارد روزیش دهدوهر که خاص دنیا شود خدا او را به دنیا واگذارد.

110)انتظار گشایش از جانب خداوند عبادت است وهرکه به روزی اندک راضی باشد خداوند از او به عبادت اندک راضی می شود.

111)وقتی گناهان بنده فزونی گیرد وکار نیک آن قدر نداشته باشد که گناهان را جبران کند خداوند او را به غم مبتلا سازد تا گناهانش را جبران کند.

112)به زیارت قبرها برو تا آخرت را به یاد آری و مردگان را غسل بده زیرا زیرورو کردن جسد موعظه ای کامل است . بر مردگان نماز گزار،شاید بدین وسیله غمگین شوی زیرا شخص غمگین روز رستاخیز در سایه خدا در معرض همه نیکی هاست.

مرد خوب!

از نظر یک فمنیست دوآتشه مرد خوب٬ مرد مرده نیست. مرد خوب مرد فمنیستی ست که خب حالا اگر هم مرده بود چه بهتر!

فال امروز ما رو باش !!!!!!

خوشا شیراز و وضع بی‌مثالش       خداوندا نگه دار از زوالش
ز رکن آباد ما صد لوحش الله          که عمر خضر می‌بخشد زلالش
میان جعفرآباد و مصلا                  عبیرآمیز می‌آید شمالش
به شیراز آی و فیض روح قدسی       بجوی از مردم صاحب کمالش
که نام قند مصری برد آن جا            که شیرینان ندادند انفعالش
صبا زان لولی شنگول سرمست       چه داری آگهی چون است حالش
گر آن شیرین پسر خونم بریزد          دلا چون شیر مادر کن حلالش
مکن از خواب بیدارم خدا را              که دارم خلوتی خوش با خیالش
چرا حافظ چو می‌ترسیدی از هجر       نکردی شکر ایام وصالش

 

 

 

تو خوبی. من خوبم. اما هیچ چیز سر جایش نیست.

٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫

الهام ٬وزیر دادگستری٬ امشب رسما اعلام کرد مهریه ای که مرد تعهد می کند پول انباشته محسوب می شود و پرداخت مالیات آن بر عهده خود مرد و در هنگام ثبت مهریه می باشد. هدف اضافه شدن این ماده هم واقعی کردن مهریه و رسیدن زن به مهریه می باشد. وی گفت لایحه اولیه ی قوه قضاییه فاقد ماده ۲۳ بوده است و می توانید لایحه را بدون ماده ۲۳ تصور کنید تا ببینید ازدواج مجدد مرد متاهل بی قاعده تر بوده یا خیر. جالب این که طرفدار دو آتشه لایحه یکی از همین خانم های احتمالا وکیل مجلس بود به نام آیت اللهی که ادعا می کرد اگر زنها بدانند با تصویب این لایحه چه محبتی در حقشان می شود٬ طلبکار خواهند شد که چرا زودتر از اینها به تصویب نرسیده است. این همان است که می گفتم این راضی٬ آن راضی٬ گور پدر ناراضی!  

الهام شماره تلفن [phone] را اعلام کرد تا مردم بتوانند نظرات خود را با اس ام اس به گوش دولتیان برسانند. گفت به ما بگویید این دو ماده را حذف کنیم و همان لایحه قوه قضاییه را بفرستیم مجلس یا لایحه را به انضمام مواد ۲۳ و ۲۵ جهت تصویب به مجلس ارائه کنیم. حالا به نظر شما اگر لایحه بدون آن دو ماده به تصویب مجلس برسد٬ پیروزی جنبش مدنی به شمار می آید یا مسائل اساسی ما و زنان همسان ما به سیاق همیشه لوث شد و رفت پی کارش؟ 

[لینک گزیده سخنان غلامحسین الهام]    

[لینک پاسخ سخنگوی قوه قضاییه به الهام]

راستی٬ وقتی گفت مالیات بر مهریه بر عهده مرد است و مهریه باید عینا به زن پرداخت شود خنده ام گرفت از اوج بی دقتی و دهن بینی بعضی بلاگرها که تازه وقتی ازشان می پرسی که کجا نوشته مالیات را زن باید بپردازد٬ مثل همان ها که در راس امورند و مورد انتقاد دوستان فقط یقه چاک می کنند و طعنه آغاز. بعضی وقتها از ته دل به این نتیجه می رسم که ما همه سر و ته یک کرباسیم هرچند بعضی هامان به قیافه و ظاهرمان بیشتر رسیده ایم!

فال امروز ما رو باش !!!!!!

خوشا شیراز و وضع بی‌مثالش خداوندا نگه دار از زوالش ز رکن آباد ما صد لوحش الله که عمر خضر می‌بخشد زلالش میان جعفرآباد و مصلا عبیرآمیز می‌آید شمالش به شیراز آی و فیض روح قدسی بجوی از مردم صاحب کمالش که نام قند مصری برد آن جا که شیرینان ندادند انفعالش صبا زان لولی شنگول سرمست چه داری آگهی چون است حالش گر آن شیرین پسر خونم بریزد دلا چون شیر مادر کن حلالش مکن از خواب بیدارم خدا را که دارم خلوتی خوش با خیالش چرا حافظ چو می‌ترسیدی از هجر نکردی شکر ایام وصالش

من دوست دارم بمیرم!!

از آسمان که به سمت زمین میومد ، هرچی نزدیکتر میشد احساس پشیمونیش بیشتر میشد .  فکر میکرد خر شده که  اومده  پایین . پاش که خورد به خاک  بی هیچ مقدمه ای شنید :

اصلا بگو ببینم کی چی گفت بهت که هوای خاک خوردن به سرت زد ؟  تا یه  تقی به توقی خورد پا شدی اومدی اینجا که چی بشه ؟ مگه نمیبینی من خودم اینجا اضافم. 

صدا رو میشناخت . بهش گفت : خودت چرا اومدی ؟ مگه اینجا چی داره ؟

صدا گفت : من یه غلطی کردم  حالا تو  هم باید ......

واون جواب داد: خب گفتم حتما اینجا خبرییه که تو پاشدی اومدی . ولی نه خبری نیست ! بیا برگردیم !

صدا : هه هه ... آقا رو ! میگه بیا برگردیم . تموم شد دیگه ! اینجایی شدیم

نه ! من اونجا به همه قول دادم که برمیگردم . من اینجا نمیتونم بمونم .....

صدا : کاریش نمیشه کرد . این راه یه طرفه ست . موندنی شدیم .  

بی حال شد . مثل مرده بدنش سرد شد . افتاد رو زانوهاش . بعدش تکیه داد به یه سنگ بزرگ و زانوهاشو بغل کرد  ....

انقد اونجا نشست تا مرد و برگشت به طرف بالا .

صدا با خودش گفت : امکان نداره ! یعنی منم اگه بمیرم برمیگردم ؟ و تصمیم گرفت که بمیره !  اما نتونست . یادش اومد که کلی کار داره . از برگشتن منصرف شد و رفت تا به کاراش برسه 

 

پ.ن : یادها رفتند و ...

در فراغ پاییز

من در وسط تابستان و در لحظه هایی که آفتاب بی رحمانه می سوزاند از شما سوالی دارم!

من از شما می پرسم برای افسون پاییز چه اندیشیده اید؟

برای تماشای این نقاشی سحرانگیز چه خواهید کرد؟

مردی که دنیا به دردش آورده در کوچه ای طولانی که از دو طرف آن درختان در تنگ یکدیگر رو به آسمان قد کشیده اند و برگهاشان چون باران می بارد،بی آنکه لحظه ای ذهنش منحرف شود،صدای خرد شدن برگهای بیچاره را زیر قدمهایش گوش میکند

چه صدای آشنایی! این همان صدایی ست که از خرد شدن غرورش در زیر باری که ناجوانمردانه بر دوشش گذاشته شده می شنود

شما برای دیدن این صحنه چه برنامه ای دارید؟

مبادا که این مرد را با چشم هاتان جستجو کنید؟ همان چشم هایی که با آن ها تابستان را نظاره کرده اید؟!

تابستان را باید کشت

باید درید

باید آتش زد

روزهای طولانی و اسفناک این فصل حیله گر را نمی توان تحمل کرد

باید برای پاییز آماده شد

من از شما می پرسم که باغ پاییز زده را چه خواهید کرد؟

 

خدایا!

پاییز را برای کدامین انسان آفریدی؟

برای کدامین انسان ؟

که اینچنین زیبا و مستانه رنگش پاشیدی

 

یا ابنا الصیف!

من میدانم که شما را توان درک اندوه پاییز نیست

من میدانم که شما  تاب تماشای باغ پاییز را ندارید

اما میگویم

که تابستان را باید کشت

باید سیلی بر رخش نواخت

تا سرخ شود

تا رنگین شود

تا پاییز شود

 

ای پسر پاییز!

قلبت چگونه اینسان فراخی یافت که شکیبا گشتی بر اندوه پاییز؟

چگونه "آه مرد خسته" را زیر باران برگ نظاره خواهی کرد؟

 

ای برگ بی تاب

ای صدای پرستوی مهاجر

ای پرواز از آشیانه

ای همه ی آیات پاییز

خود را بر من نمایان کنید!

مرا این روزها به درد آورده اند

 

خدایا!

ای آنکه تابستان را خواهی کشت

و از خونش پاییز را خواهی ساخت

مرا تحمل نمانده است!

آرامم ده

با صدایی از پاییز

دیدگان من چرا بارانی است؟!

.......جلال آل احمد می گوید:"زندگی برای آدم بی فکر همیشه راحت است.خور و خواب است و رفتار بهایم.اما وقتی پای فکر به میان می آید در بهشت هم که باشی آسوده نیستی.مگر چرا آدم ابوالبشر از بهشت گریخت؟برای اینکه عقل به کله اش آمد و چون و چرایش شروع شد.خیال می کنید بار امانتی که کوه از تحملش گریخت و آدم قبولش کرد چه بود؟آدم زندگی چارپایی  را در بهشت گذاشت و رفت به دنیای پراز چون و چرای عقل و وظیفه،به دنیای پر از هول و هراس بشریت.اما اگر آدم از بهشتی گریخت که زیر سلطه غرایز حیوانی بود ما در دوزخی گرفتاریم که زیر سلطه شهوات و رذالت هاست.

و همان حق و وظیفه است که به من حکم می کند حرکت کنم،عمل کنم،امیدوار باشم ،مقاومت کنم و تن به ظلم ندهم.اگر این تن بدهکار نبود ،بدهکار این همه نعمتی که حرام می کند،چه راحت میشد کنار نشست و تماشاچی بود و خیال بافت و به شعر و عرفان پناه برد.اما حیف که جبران این همه نعمت به سکون ممکن نیست.سکون و سکوت جبران هیچ چیز را نمی کند.

وقتی کسی قیام می کند حتما هدفی دارد.علاقه ای به چیزی یا نفرتی از چیز دیگر یا ایمانی.همین که من و تو به امیدی حرکت کردیم و شهدا را پیش چشم داشتیم ،می خواستیم میراث آنها را حفظ کنیم.درست است که شهادت دست ظلم را از مال و جان مردم کوتاه نمی کند اما سلطه ظلم را از روح مردم می گیرد.مسلط به روح مردم خاطره شهداست و همین است بار امانت.مردم به سلطه ظلم تن می دهند اما روح نمی دهند ،میراث بشریت همین است.آنچه بیرون از دفتر گندیده تاریخ به نسلهای بعدی می رسد همین است."

.... ومن که بارها و بارها این نوشته را خوانده ام .و اکنون با تو می گويم.می خواستم تو را مطمئن از هدفت کنم .هدفی که خود نیز بدان معتقد بوده و هستم.هرچه هست باز بندیش.تو بايد بتوانی تغییر دهی و در این تحول خود متاثر از محیط پیرامون نگردی و در مسیر کمال قدم برداری پس بسم الله و؛علی الله فليتوکل المومنون ؛

 

 

اما اين هم درددلی است .نمی خواهی که درددلم را از تو پنهان کنم.می خواهی؟؟؟؟!!!!

گاهی اوقات

هیچ میلی به دیدن یک عده آدمی ندارم

اما باز با دست باز و دل بسته می آیند،

می آیند مسافران دور دریا را بی خود از خواب یک پیاله آب می گیرند

و بعد جوری عجیب،آهسته می پرسند

آیا تو مایلی باز با ماه خسته از خانه ی بی چراغ سخن گویی؟

می گویم بروید ،راحتم بگذارید راه دریا دور است

مسافران غمگین ما خوابند و من اصلا اشتباه کردم

 که از خواب گل و خاطرات گهواره سخن گفتم،

به خدا ماه مقصر است که بی خبر از این همه ابر بی باورآمد

و از احتمال باران چیزی نگفت،

فقط یک عده آدمی آمدند پنهانی بر پرده های ستاره نوشتند گاه نم نم بارانی سرآغاز اتفاقی از دریاست!

من که باورم نشد

اما شما که با چشمهای خیس مادران ما به دریا رسیده اید،

دیگر از چه می پرسید دیدگان من چرا بارانی است؟!

 

ربنا فاغفر لنا ذنوبنا و کفرعنا سیئاتنا و توفنا مع الابرار

آمین

 

ماه رمضان، ماهى است كه مى‌شود با تذكّر و توجّه در آن، به جبرانِ كرده‌هاى ناپسند پرداخت. در «دعاى ابوحمزه»، عبارتى بسيار تكان‌دهنده وجود دارد؛ كه آن عبارت، اين است: «و اعلم انّك للرّاجى بموضع اجابةٍ و للملهوفين بمرصد اغاثةٍ و انّ فى اللّهف الى جودك و الرّضا بقضائك عوضاً من منع الباخلين و مندوحةً عمّا فى ايدى المستأثرين و انّ الراحل اليك قريبُ المسافةِ و انّك لا تحتجب عن خلقك الاّ ان تحجبهم الاعمال دونك.» فرد دعا خوان و ثناگو، عرض مى‌كند: «اى خداى من! من اميد به تو را بر اميد به غير تو ترجيح دادم. پناه آوردن به تو را جايگزينِ پناه بردن به ديگران كردم و مى‌دانم اگر كسى به سوى تو بيايد، راه نزديك است...»
هر جا هستيد، هر كه هستيد، در هر لباسى هستيد، در هر سنّى هستيد؛ اى جوان! اى پسر و دختر جوان! اى مرد و زن ميانسال! اى پيرمردان و پيرزنان! اى فقرا! اى اغنيا! اى علما! اى متوسّطالسوادها! هر كه هستيد، اگر احساس نياز به خدا مى‌كنيد - كه هر انسانِ سالمى اين احساس را مى‌كند - بدانيد كه خدا نزديك است! يك لحظه دلتان را به خدا متوجّه كنيد؛ جواب را خواهيد شنيد. ممكن نيست كسى با خدا از روى دل حرف بزند، ولى جواب الهى را نشنود! خدا به ما جواب مى‌دهد. وقتى ديديد دلِ شما ناگهان منقلب شد، اين همان جوابِ خداست. وقتى ديديد اشكِ شما جارى شد، وقتى ديديد روح شما به اهتزار در آمد، وقتى ديديد طلب، با همه‌ى وجود از سر تا پاى شما جارى شد، بدانيد اين همان پاسخ الهى است.

 

بـاز هـواي سـحــرم آرزوســــت
خـلـوت و مـژگـان تـرم آرزوسـت

شـكـوه ي غـربـت نـبـرم ايـن زمـان
دسـت تـــو و روي تـو ام آرزوســت

خـسـتـه ام از ديـدن ايـن شـوره زار
چـشـم شـقـايـق نـگـرم آرزوســـت

واقـعـه ي ديـــدن روي تـــــو را
ثـانـيـه اي بـيـشـتـرم آرزوسـت

جـلـوه ي ايـن مـاه نـكـو را بـبـيـن
رنـگ و رخ و روي تـو ام آرزوسـت

ايـن شـب قـدر اسـت كـه مـا بـا هميـم؟
مـن شـب قـــــدري دگــــرم آرزوســـت

حـسِّ تـو را مـي كنم اي جـان مـن
عـزلـت بـيـتـي دگــــرم آرزوســــت

خـانـه ي عـشـِاق مـهـاجـر كـجـاست؟
در سـفــــرت بـــال و پـرم آرزوســـت

حـسـرت دل بـارد از ايـن شـعـر مـن
جـام مـيـي در حـرمـــم آرزوســـــت

 

"خدايا به حرمت آن نام كه تو خواني و به حرمت آن صفت كه تو چناني، درياب كه مي‌تواني."

 

 

 

 

روزگار از آدمی، از هر کدام از ما فیلسوفانی می سازد، فیلسوفانی با فلسفه ای که کارش هست فقط پیچیدن و پیچاندن ... فلسفه ای که کارش شده گره زدن و باز نکردن ، بی آن که حساب گره ها را داشته باشیم، گره هایی که برخی تمام توانشان و برخی تمام لحظاتشان را صرف باز کردن آن ها می کنند و ما مفتخر از این که " کار من بوده ..."!

بعضی از ما آدم ها ، از اطرافیانمان کسانی را می سازیم که فلسفه وجودیشان می شود باز کردن گره ها!

مدت ها بود نمی آمدم این طرف ها، اما نمی دانم در حال گره زدن بودم یا باز کردن!

... در حال پیچیدن بودم یا پیچاندن!

... در حال ...، نمی دانم!

تو راست می گویی، من هیچ گاه ندانسته ام!

او نیز راست می گوید، من فیلسوف تر شده ام، اما می دانی فیلسوف کدامین فلسفه؟!

آن دیگری نیز راست می گوید، انتظار عبثی است به کنعان راه یافتن ...

انتظار عبثی است به کنعان راه یافتن بی شمیم پیراهن!

انتظار عبثی است عزیز شدن و عزیز ماندن!

انتظار عبثی است خط زدن اما خط نخوردن!

... زیر آوار نقاب ها به دنبال چه هستیم؟

... با کدامین نقاب می خواهیم کدامین گره را بزنیم، در حالی که هر روز ....نه .... هر شب کابوسی همراهیمان می کند که خود تابوت خود را .....!

نمی دانم رویای آسمان شدن برای پرواز دیگری در کدام سوی وجودم در حال جان دادن است، رویای آسمانی که نه آبی باشد، نه ابری و نه به رنگ شب

اما ... یک چیز را می دانم!

می دانم که حساب هیچ چیز را نداریم، حساب گره هایی که زدیم و باز نکردیم، حساب فلسفه ها ... آهای فلاسفه!

... حساب خط های روی دیوار سلولمان را... سلولی که انفرادی نیست!

باهربهانه وهوسی عاشقت شده ست

فرقی نمی کندچه کسی عاشقت شده ست

چیزی ز ماه بودن تو کم نمی شود

گیرم که برکه ای نفسی عاشقت شده ست

ای سیب سرخ غلت زنان درمسیر رود

یک شهر تا به من برسی عاشقت شده ست

پرمی کشی و وای به حال پرنده ای

کزپشت میله ی قفسی عاشقت شده ست

آئینه ای وآه که هرگز برای تو

فرقی نمی کند چه کسی عاشقت شده ست                                         فاضل نظری 

 

 

در این زمین هموار بی انتها

آدم به اضطراب "کجا" دچار می‌شود

دلش دیوار می‌خواهد

که تکیه بدهد

 

و یک گیاه

که نمیدانم از "کجا"ی شعر ناسروده‌ی کسی روئید و در من ریشه کرد...

 

و یک انتظار

تنها به اندازه‌ای که کسی آن یک جرعه چای ته استکانش را بنوشد

و بعد...

ð

صدای باد می‌آید

آخرین ردیف آجرهای دیوار، چیده شده

 

کسی بر می‌خیزد،

ته چایش را پای گیاهی می‌ریزد

که بدون آن هم قد می کشید...

ð

زندگی دو بخش است

بخش دومش را که به مرگ ختم می‌شود هرگز نمی‌فهمیم از کجا آغاز شده

و بخش اولش هم همان است که هنوز برایش نامی انتخاب نکرده‌ایم 

نام مهم نیست

فردا خواهیم خندید

به "دیوار"

به "انتظار"

 

باید مسافر همان ناکجای بی‌انتها  بود... 

 

 

 

٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫

 

رفتن خیلی هم سخت نیست! (شاید هم هست!) (البته برا من که بود) اما اگه یه لحظه به این فکر کنی که بعد رفتنت، وقتی برمی‌گردی و از روزای گذشته‌ت راضی هستی همین برای یه رفتنِ سبک کافیه!

 

این روزگار نیست که به ما سخت می‌گیره، گاهی این خود ماییم که به روزگار و خودمون سخت می‌گیریم! گاهی وقتا خودمون بیشتر از اطراف به خودمون شک می‌کنیم و خیلی وقتا هم می‌شه که به زور ازشون می‌خواییم بهمون شک کنن و اعتماد لازم رو نکنن!

 

هر کی هر جا و تو هر موقعیتی که قرار می‌گیره مطمئنه که این توانایی رو داشته که اونجا قرار گرفته... همون ضرب المثل چینی که اگه یه آروزیی تو دلت افتاد مطمئن باش توانایی رسیدن به اون رو داری! فقط اونچه مهمه تلاش خودته و این که به کمش قانع نشی!

 

گاهی وقتا اونقدر سر در گم می‌شم و مدام به این فکر می‌کنم که نکنه این هدفای ابزار، بشن هدفای اصلی زندگیم و نکنه از اصل غافل بشم، که خیلی وقتا این اتفاق می‌افته!

گاهی وقتا خودت رو تو اتاق تنها گم می‌کنی و مثلاً احساس می‌کنی که قدمی که برمی‌داری مثبت اگه نباشه منفی هم نیست!

مثل بچه‌ها، یه بهونه‌ی کوچیک لازمه که خودت رو برا تموم کوتاهی‌هات توجیه کنی...

البته خیلی هم مقصر نیستی‌ها... تلاش بی‌نتیجه هر کسی رو از رمق می‌ندازه و سخت‌ترش می‌دونی چیه؟

اینکه تو با تموم تلاش و دلسوزیت بخوای یه قدم مثبت برداری و بعضی‌ها در کمال بی‌رحمی و یک‌جانبه نگری اونو بد تعبیر کنن و تو رفتاراشون اعمال کنن!

اما... اینو دیگه یاد گرفتیم که ما مکلف به وظیفه‌ایم نه نتیجه...!

همون قضیه‌ی پوست کلفتی!...

 

ساده لوحانند

که فانوس آبی را

از نسیم می‌ترسانند

خون می‌سوزانم و شعله می‌کشم

می‌مانم

...

 

******

 

ساده و کوتاه و آرام... اینقدر ساده، _تو  زیر سایه و من تو آفتاب_ به دیوار تکیه نده... هر اونچه که لازمه بگم رو می‌گم... اینجوری که بیشتر می‌ترسم و هول می‌کنم...

هر چند از خستگی چشات پر خون شده بود اما بازم آدم می‌ترسید... شاید اینکه نکنه باز حرفی از ناگفته‌ها به میون بیاد... یا حرفی زده بشه که بازم باید بترسم...

برخلاف همیشه این دفعه خدا می‌دونه که حرف زدن چقدر سخت شده بود... بارها با خودم فکر کردم که آیا لازمه؟

هر چه بود گذشت... بارها هم به این نوع گذشتن فکر کردم و افسوس خوردم... شاید تو هم... اما شاید تو هیچ وقت اندازه‌ی من و اینکه به جای من تصمیم گرفته شده بود ناراحت و نگران نبودی...

 

********

 

اینقدر کناره‌ی خط کش رو به لبه‌ی میز نزن، می‌ترسم... یادم می‌ره که بگم من باید برم... مادر منتظر منه و همون سینی چایم... همیشه از اینکه بگم من باید برم ترسیدم... شاید چون کمتر وقتی پیش اومده بود که منو تو با هم بشینیم پای میز محاکمه...

یه محاکمه‌ی عادلانه با دل... اما این دل عجیب بد خلق شده... بابا جان اینهمه تنذیر؟

اما تازه فهمیدم که دل ما آدما جز از راه تنذیر به لرزه نمی‌افته... هر چه تبشیر شنیدیم فکر کردیم بهتر از ما بنده‌ای پیدا می‌شه و حتی به اینجاش هم رسیدیم که خدا بره شکر هم بکنه که بنده‌هایی مث ما داره که دلمون اینقدر پاک و صافه........!!!؟؟

دلمون خوشه که وقتی ازمون می‌پرشن این وسط چی کاره‌ای؟ می‌گیم خوب ماییم و رسالتمون(؟)... یه بچه مسلمون و تعهدش!!؟

 

*******

این روزها بیشتر درگیرم و کمتر تلاش می‌کنم...

یه رفتنِ بی‌ رسیدن... حتی بی بارِ سفر... بی توشه... بی کاسه‌ی آب پشت سر...

تنها آرزوم دعای پدر و مادره... که اگه اونم نباشه باید منتظر یه مرگ سخت بود...

 

کوتاه و ساده بگو... بگو که چقدر به صدای لااله الا الله عمیق دلت محتاجی و اینکه بتونه تحش بگه فرج برحمتک...

هنوزم فکر می‌کنی که به وجود آب مطمئنی؟

اما بازم تشنه‌ای؟

ادعا رو بی‌خیال یه نیگا به خودت و اطراف بنداز... تازه می‌فهمی که قافله خیلی وقته که راه افتاده... منتظر تو هم نمونده...

 

****

 

امیدوار باش به آن چیزی که امیدی به آن نداری بیش از آنچه که به آن امیدواری... زیرا موسی(ع) در آن شب تاریک رفت تا برای اعیالش نان و نور بیاورد برگشت در حالیکه پیامبر مرسل بود...

امام باقر(ع)

 

یه کم به این حدیث فکر کنین...

 

شرمسارم آقا

واین دقایق بی قرار که از پی هم می گذرند واین ساعات که به پلک زدنی عبور می کنند. این روزها که به غروب می نشینند و این شب ها که طلوع را بی هیچ انتظار به درگاه پنجره ها می آورند. این هفته ها که ماه ها را رقم می زنند و ماه ها که جامه رنگ رنگ فصل ها را به تن کرده و به در می آورند. وفصل ها که به قاعده همیشه خویش می آیندوسال هایی که در گذر است و مدام رو به تحویل؛تحویل آنچه از آغاز خلقت برعهده داشته وتا آخرالزمان بردوش خود حمل می کند. ابر وباد ومه و خورشید و فلک در کارند ومن و تو و ما،که از همه ی این وهله ها و زمان ها و زمن ها گذشته ایم تا به اینک برسیم،اینکی که رو به زوال است تا روالی دیگر را شاید بر ما رقم زند. وباز این همه خانه که نور گرفتند و زنگار شیشه ها که زدوده شد و باغ ها و باغچه ها که سبز شدند و پرنده ها که به موطن خویش بازگشتند و بازارهای پرهیاهو و لباس های نو برتن و .... ... و این چشم ها که نور ندارند و شیشه قلب ها که زنگارشان زدوده نمی شود و باغچه دل ها که مرده است و پرنده روح که هنوز در کوچ بی خیالی است و بازار خیرخواهی و نیک اندیشی چه بی جنبش و لباس تقوی که حتی بر تن نمی رود... و آیا این است رسم روزگار و چرخ سفله که انتظار را نیز چون بسیار واژگان دیگر به بایگانی شعرها و شعور ها فرستاده است؟!تا فراموش کنیم که سالی دیگر بر ما گذشت و بهار طبیعت از راه رسید،اما بهار باورها کجاست؟؟؟!!! آیا فراموش کرده ایم که این بهار ها،بی بهار وجود یار زمستانی سرد و فسرده است. و این ها همه بهانه است،بهانه ای برای تکرار نه یک نجوا که یک فریاد دمی که بی تو برآید خدا کند که نیاید مهدی جان! شرمسارم آقا که سالی دیگر بر من گذشت و نبودم آنچنان که باید و نشدم آنچنان که شاید. خجلم که سالی دیگر گدشت اما دستان دعای من و ما آنچنان شایسته تو بالا نیامد و تو را طلب نکرد. وما چه زیان کاریم که خود را در معرض نگاه مواج تو قرار ندادیم و در هوای تو نفس بر نیاوردیم. و شایسته عذابیم که بدکاریم و دلت را به درد آوردیم،نمک خوردیم و نمکدان شکستیم. اما آقا جان! هرچند ما بدیم تو ما را بدان مگیر شاهانه ماجرای گناه گدا بگو

...پیش از آنکه انسان پابر زمین بگذارد،خداتکه ای خورشید وپاره ای ابر به او داد و فرمود:آی،ای انسان زندگی کن و بدان که درآزمون زندگی این ابر و این خورشید فراوان به کارت می آید. انسان نفهمید که خدا چه می گوید،پس از خدا خواست تا گره ندانستنش را قدری باز کند. خداوند گفت:این ابر و این خورشید ابزار کفر و ایمان توست.زمین من آکنده از حق و باطل است،اما اگر حق را دیدی ،خورشیدت را به درکش،تاآشکارش کنی؛آن گاه مومن خواهی بود.اما اگر حق را بپوشانی ،نامت در زمره کافران خواهد آمد. انسان گفت:من جز برای روشنگری به زمین نمی روم و می دانم این ابر هیچ گاه به کارم نخواهد آمد. انسان به دنیا آمد،اما هرگاه حق را پیشاروی خود دید،چنان هراسید که خورشید از دستش افتاد.حق تلخ بود،حق دشوار بودوناگوار.حق سخت و سنگین بود.انسان حق را تاب نیاورد. پس هربار که با حقی رویارو شد ،آن را پوشاند،تا زیستنش را آسان کند. فرشته ها می گریستند و می گفتند:حق را نپوشان،حق را نپوشان.این کفر است. اما انسان هزاران سال بود که صدای هیچ فرشته ای را نمی شنید.انسان کفران کرد و کفر ورزید و جهان را ابرهای کفر او پوشاند. انسان نزد خدا باز خواهد گشت.اما روز واپسین او " یوم الحسره " نام دارد.وخدا خواهد گفت: قسم به زمان که زیان کردی ، حق نام دیگر من بود. ########################################################## ...فرشته تصمیمش را گرفته بود.پیش خدا رفت و گفت: خدایا،می خواهم زمین را از نردیک ببینم.اجازه می خواهم و مهلتی کوتاه.دلم بی تاب تجربه ای زمینی است. خداوند در خواست فرشته را پذیرفت. فرشته گفت: تا باز گردم ،بال هایم را اینجا می سپارم؛این بال ها در زمین چندان به کار من نمی آید.خداوند بال های فرشته رابر روی پشته ای از بال های دیگر گذاشت و گفت:بال هایت را به امانت نگه می دارم ،اما بترس که زمین اسیرت نکند زیرا که خاک زمینم دامنگیر است. فرشته گفت:باز می گردم.این قولی است که فرشته ای به خداوند می دهد.فرشته به زمین آمد واز دیدن آن همه فرشته بی بال تعجب کرد.اوهرکه را که می دید،به یاد می آورد.زیرا او را قبلا در بهشت دیده بود.اما نمی فهمید چرا این فرشته ها برای پس گرفتن بال هایشان به بهشت برنمی گردند. روزها گذشت وبا گذشت هرروز فرشته چیزی را از یاد برد.وروزی رسید که فرشته دیگر چیزی از آن گذشته دور و زیبا به یاد نمی آورد؛نه بالش را و نه قولش را. فرشته فراموش کرد. فرشته در زمین ماند. فرشته هرگز به بهشت برنگشت. ############################################################ از بهشت که بیرون آمد دارایی اش فقط یک سیب بود.سیبی که به وسوسه آن را چیده بود.و مکافات این وسوسه هبوط بود. فرشته ها گفتند:تو بی بهشت می میری.زمین جای تو نیست.زمین همه ظلم است و فساد.انسان گفت:اما من به خود ظلم کرده ام.زمین تاوان ظلم من است.اگر خدا چنین می خواهد،پس زمین از بهشت بهتر است. خدا گفت:برو و بدان جاده ای که تورا دوباره به بهشت می رساند از زمین می گذرد؛زمینی آکنده از شر و خیر،آکنده از حق و باطل،از خطا و از صواب؛واگرخیروحق و صواب پیروز شدتوباز خواهی گشت وگرنه... وفرشته ها همه گریستند.اما انسان نرفت.انسان نمی توانست برود.انسان بردرگاه بهشت وامانده بود.می ترسید ومردد بود.وآن وقت خدا چیزی به انسان داد.چیزی که هستی را مبهوت کرد و کائنات را به غبطه واداشت. انسان دستهایش را گشود و خدا به او اختیار داد. خداگفت:حالا انتخاب کن.زیرا که تو برای انتخاب کردن آفریده شدی.برو و بهترین را برگزین که بهشت،پاداش به گزیدن توست.عقل و دل و هزاران پیامبر نیز با تو خواهند آمد،تاتوبهترین رابرگزینی.وآنگاه انسان زمین را انتخاب کرد.رنج و نبرد و صبوری را.و این آغاز انسان بود.... ##########################################################

حجت خاتم

بنام خدایی که همین نزدکیست

سلام که نام خداست

 

ما درس سحر در ره میخانه نهادیم                    محصول دعا در ره جانانه نهادیم

 

خدایا!

ما مدعیان دروغ زن انتظاریم.حرف از چشم انتظاری محبوب می زنیم اما به اندازه ی ساده ترین دوستانمان هم گوش به زنگ آمدنش نیستیم.الفبای انتظار را به ما بیاموزولذت انتظار را به ما بچشان.

خدایا!

اگر بناست آن محبوب آسمانی را فقط چشم های پاک ببینند،آلودگان و تردامنان سر بر شانه ی که بگذارند؟!

خدایا!

تشنگان دیدار خودت را به جرعه ای از جمال مهدی مهمان کن.

خدایا!

به دست حجت خاتم، گره از کار فرو بسته ی عالم بگشا.

ای خدای محمد!

تنها چاره ی جاهلیت آخر الزمان، ظهور حجت خاتم است.در فرجش تعجیل بفرما.

ای خداوند فرج و شدت!

کاسه ی صبر و انتظار،لبریز شده است.به دست موعودت ، عالم و آدم را از این فتنه های آخرالزمان برهان!

خدایا!

در این وانفسای آخر الزمان که عموم خلایق ،بنده ی نان یا برده ی شیطان گشته اند، جرعه ای آزادگی نصیب فرما.

ای خدا!

چنان زمین گیر دنیامان مکن که وقت ظهور حضرت، توان برخاستن نداشته باشیم.

خدایا!

به چه کار می آید این چشم اگر به روی آن عزیز غائب از نظر گشوده نشود و به چه کار می آید این دل اگر قربانی ظهور نگردد.

خدایا!

برای دل سپردن ، از آن محبوب پنهانی و معشوق آسمانی شایسته تر کیست؟ دلهای سرگشته را به ظهورش پیوند بزن.

خدایا!

دل را به ظهور عشق، چراغان کن و جان را به حضور محبوب ، نور باران.

خدایا!

من از آن زمان که شنیده ام"محبوبمان ناشناس در میان ما می گردد و در همین فضا تنفس می کند و وقتی ظهور کند همگان می گویند که ما پیش از این او را دیده ایم."

به همه سلام می کنم.شاید که لا اقل پاسخی هرچند به ناشناس از او بشنوم.

ای خدا تا کی ما ناشناسا بمانیم و او ناشناخته بماند." اللهم عجل لولیک الفرج "

 

جادة سه‌شنبه شب قم

بنام خدا

سلام

مستی نه از پیاله نه از خم شروع شد
از جادة سه‌شنبه شب قم شروع شد
آیینه خیره شد به من و من به‌ آیینه
آن قدر خیره شد که تبسم شروع شد
خورشید ذره‌بین به تماشای من گرفت
آنگاه آتش از دل هیزم شروع شد
وقتی نسیم آه من از شیشه‌ها گذشت
بی‌تابی مزارع گندم شروع شد
موج عذاب یا شب گرداب؟! هیچ یک
دریا دلش گرفت و تلاطم شروع شد
از فال دست خود چه بگویم که ماجرا
از ربنای رکعت دوم شروع شد
در سجده توبه کردم و پایان گرفت کار
تا گفتم السلام علیکم ... شروع شد

اللهم عجل لولیک الفرج

یا علی

دکتر جون - خیلی می خوامت!1!!!

سلام. هفته پیش سریال دکتر قریب یه قضیه ای رو نشون داد که تطبیقش با فضای امروزه خیابون های شهر بدجوری آدمو میسوزونه....

قضیه یه زن شوهر موره بود که چون پول نداشت قرض میکنه و به بچه هاش مرگ موش میده بعد هم خودشو با بچه ها میندازه تو چاه....

چند روز پیش شهروند که میخوندم قیمت ماشین ها رو نوشته بود که تویوتا پرادو و نیسان مورانو بدجور تو چشن میزد....71 میلیون و 73 میلیون...اشتباهی فکر نکنید، کمونیست و توده ای و ...نشدم ....به این پرادو سوارها هم فحش نمیدم....یه قضیه دیگه هم پیش اومد که قشنگ تکونم داد.....همش پیش خودم فکر میکنم آدم چقدر باید پول داشته باشه که 70 میلیون بخوابونه زیر پاش (تازه با بنزین آزاد و...).....بعد میگم خب حتما 500 میلیون دارایی داره دیگه...حساب میکنم بابای من با 25،6 سال سابقه و اضافه کاری و....تازه تونسته فقط یه خونه از خودش داشته باشه و یه ماشین نصف قسط و برای خرج روزمره دستش پیش کسی دراز نیست....از هر میپرسی میگه زمین.......خونه.....هر کی خرید برد...دوبله شد...چه بسا چند برابر....امشب جایی دعوت بودیم، یکی میگفت زمین از وقتی که به وجود اومد یه قیمت داشت تا این بنده خدا شد رییس جمهور...یهو نجومی شد و قیمتش چسبید به آسمون....حالا زیاد سر در نمیارم که چرا قیمت مرغ هفته پیش 2700 بود و امروز 3300و یا گرانی هزار چیز دیگه...دولتی ها که میگن ما خیلی هم از قبلی ها بهتر هستیم و مشکل از مافیا و جهان و... منتقدین هم میگن نقدینگی و رانت اطلاعات اقتصادی و...گناه کسی رو نمیخوام بشورم،بالاخره یه دسته داره دروغ میگه دیگه....نمیشه هر دو تا راست بگن فقط میدونم مردم دارن تو یه باتلاق فرو میرن و دست و پال زدنشون هم هیچ فایده ای نداره.....خدا از باعث و بانیش نگذره..

ما که نبودیم، ولی قدیمیتر ها میگن اتون موقع ارزونی بود و...گفتن انقلاب کنیم تا آزادی داشته باشیم و از این حرفا....حالا جونا رسیده به لب یارو میگه آزادی میخوام چیکار، نون ندارم بخورم....ضد انقلاب نشدما، حدیث پیغمبر که هر خونه ای فقر از این در وارد بشه، دین و ایمان هم از اون در میره....بالاخره تقصیر یکی هیت دیگه که تورم آمریکا از یک درصد میشه 2 درصد همه کاسه چه کنم چه کنم دست میگیرن و اینجا میره بالای 50 آقایون سبد خانوار رو عوض میکنن و با افتخار میگن 20 درصد تورم داریم.....تازه اونا که امام زمان هم کاری به کارشون نداره و تازه خدا هم کاریشون نداره و جاشون تو جهنمه و... به قول حضرت حافظ «گر مسلمانی این است که حافظ دارد/ وای اگر از پس امروز باشد فردایی»

مساله چشم زخم

مقدمتا دو مطلب را باید مطرح کنم. یکی اینکه چشم زخم اگر هم حقیقت باشد به این معنای رایج امروز در میان ما بالاخص در میان طبقه نسوان که فکر می کنند همه مردم چشمشان شور است قطعا نیست. همان کفار جاهلیت هم به چنین چیزی قائل نبودند، بلکه معتقد بودند که یک نفر وجود دارد و احیانا در یک شهر ممکن است یک نفر یا دو نفر وجود داشته باشند که چنین خاصیتی در نگاه و نظر آنها باشد. پس قطعا به این شکل که همه مردم دارای چشم شور هستند و همه مردم به اصطلاح نظر می کنند، نیست.

دوم: اگر بعضی مردم دارای چنین خصلت و خاصیتی باشند، آیا آیه 51 سوره قلم «و ان یکاد الذین کفروا لیزلقونک بابصارهم، و همانا کسانی که کافر شدند، وقتی که قرآن را شنیدند، نزدیک بود تو را با چشمان (خشمگین) خود از جای برکنند» خاصیت جلوگیری از چشم زخم دارد؟ ما تا حالا به مدرکی (حدیثی، جمله ای) برخورد نکرده ایم که دلالت کند و بگوید از این آیه برای چشم زخم استفاده کنید. اینکه چشم زخم حقیقت است یا نه، یک مساله است (فرضا حقیقت است ولو در بعضی از افراد) و اینکه این آیه برای دفع چشم زخم باشد مساله دیگری است. چیزی که از طرف پیغمبر یا ائمه به ما نرسیده باشد، از پیش خود نباید بتراشیم. نظر به اینکه روح مردم برای چنین چیزی آمادگی دارد «آن را از پیش خود می سازند».

از شعارهایی که مردم انتخاب می کنند روحیه مردم را می شود شناخت. ما در قرآن آیه زیاد داریم، آیاتی که برای شعار قراردادن فوق العاده عالی است، جمله های زیادی داریم از پیغمبر و ائمه، ولی هیچ آیه ای به اندازه آیه «و ان یکاد الذین کفروا» در میان مردم برای شعار رایج نشده است. در هر خانه ای که بروی می بینی یک «ان یکاد» آنجا زده اند، یعنی چشم تو کور که خانه و زندگی من را می بینی، این تابلو را اینجا نصب کرده ام برای اینکه چشم تو کور باشد. این امر یک حالت خودخواهی در مردم از یک طرف و یک حالت بدبینی به دیگران از ناحیه دیگر را نشان می دهد. شما همه شهر تهران را بگردید، به ندرت دیده می شود که در خانه ای مثلا آیه «هل یستوی الذین یعلمون و الذین لا یعلمون؛ بگو آیا کسانی که می دانند و کسانی که نمی دانند یکسانند؟» (زمر / 9) تابلو شده باشد. برای شعار چه از این بهتر: «هل یستوی الذین یعلمون و الذین لا یعلمون»؟ برای شعار چه از این بهتر: «ان اکرمکم عند الله اتقیکم؛ قطعا ارجمند ترین شما نزد خدا پرهیزگارترین شماست» (حجرات / 13 )؟ اینقدر هست الی ماشاالله، آیاتی که انسان هر وقت یکی از آنها را نگاه کند برای او یک درس و آموزش است. اینها را انسان نمی بیند ولی در هر خانه ای که بروید آیه «و ان یکاد الذین کفروا» را می بینید، یعنی منم که خداوند چنین نعمتهایی به من داده و تویی که چشم شور داری و می خواهی چشم زخم به ما بزنی، برای اینکه جلوی چشم شور تو را گرفته باشم این تابلو را در اینجا نصب کرده ام، و شاید کمتر خانه ای است که چنین چیزی در آن نباشد.

حال منطقا چگونه است؟ آیا چشم زخم می تواند حقیقت باشد یا نه؟ و اگر حقیقت است آیا امر جسمانی است یا امر روحی و نفسانی؟ در اینکه اجمالا چنین حقیقتی هست نمی شود تردید کرد، منتها بعضی از علمای جدید معتقدند که در برخی از چشمها چنین خاصیتی هست، یعنی بعضی از چشمها نوعی اشعه را از خود بیرون می دهند که این اشعه یک اثر سوئی در اشیا وارد می کند، مخصوصا اگر با یک نگاه و نظر مخصوص باشد. قبول کردن این حرفها در قدیم خیلی مشکل بود که انسان بگوید یک نفر وقتی که نگاه می کند، از چشم او شعاعی بیرون می آید که مثلا می تواند یک سنگ را بترکاند، اصلا قابل باورکردن نبود. ولی امروز که میدان عمل این شعاعها و امثال اینها پیدا شده که چقدر در طبیعت امواج وجود دارد و این امواج چه کارهای خارق العاده ای را انجام می دهند، دیگر این امر تعجبی ندارد که شعاعی از چشم یک انسان بیرون بیاید و واقعا یک شتر را به زمین بزند.

 

 

 

هیپنوتیزم
از این بالاتر این است که روان انسان نه تنها در بدن او موثر باشد، فکر و روح انسان نه تنها در خود او موثر باشد، در یک انسان دیگر موثر باشد، آنچه این انسان فکر می کند، در بدن آن انسان (انسانی که وجود او غیر از وجود خودش است) موثر باشد، این هم وجود دارد. تنویمهای (تنویم یعنی خواب کردن) مغناطیسی و هیپنوتیزم که امروز خیلی مطرح است چنین چیزی است. یک انسان، انسان دیگری را می تواند تحت تاثیر قرار بدهد و آن انسان دیگر هر مقدار که فکرش ساده تر باشد یعنی قدرت مقاومتش کمتر باشد و این طرف هر مقدار قویتر باشد بیشتر می تواند او را تحت تاثیر قرار بدهد. در تنویمهای مغناطیسی، شخص به طرف فرمان می دهد بخواب، او می خوابد، با اینکه می دانیم خواب یک مکانیزم دیگری دارد و به حالت طبیعی یک احتیاجی است که بعد از یک خستگی برای بدن پیدا می شود و تا این خستگی نباشد انسان خوابش نمی برد. ولی این به او فرمان می دهد که بخواب، می خوابد، و در حالی که خوابیده است به او فرمانها می دهد و او فرمان او را در حال خواب اطاعت می کند.

به هر حال دنیای روح و روان انسان دنیای خیلی وسیعی است و به این سادگیها که ابتدا افراد خیال می کنند نیست. حال یکی از خصوصیات آن این است (البته چیز خوبی نیست، روحهای پاک هرگز اینچنین نخواهند بود): ممکن است در بعضی از روحها و روانها چنین حالت و خاصیتی باشد که اگر درباره دیگری به گونه ای فکر کند فورا در آنجا روی او اثر بگذارد. در بعضی از احادیث هم از پیغمبر اکرم وارد شده که فرموده است (در سند آن احادیث دقت نکرده ام) «العین حق» چشم حق است، یعنی دروغ مطلق نیست، بعضی از چشمها اثر دارد. و یا حدیثی از پیغمبر نقل کرده اند که «العین یجعل الرجل فی القبر و الجمل فی القدر»  یعنی چشم چنین قدرتی را دارد که انسانی را به گور بفرستد و شتری را در دیگ. تجربه ها و آزمایشها هم نشان داده که درباره بعضی از افراد مطلب چنین است.

قضایای سفرمون به اهواز

اومده بوديم 2باره خونه. چه اومدني... به به

 

ديشب با بچه ها رفتيم جمكران. خانوم خانوما براي بار سوم بود كه تو جمكران از همه آخر تر مي اومد. نميدونم از فيسه يا افاده يا براي زجر دادن يه بدبختي مثل من اين كارا رو ميكنه ... به قول شاعر :‌دست تو ديگه رو شده برام... قصه هاتو بلد شدم...

 

 

بگذريم... نميدونم از چه جايي بود كه شيطونه دوباره وارد جلدم شده بود . شايد بخاطر تحريكات علي اكبر بود كه تصميمي كه تقريباً پارسال داشتم رو اجرايي كردم . هر دفعه ميخواستم اين كارو كنم اول با خودم صلاح و مشورت ميكردم ميديدم بده ، زشته ، اصلاً به تو چه ... شايد با هم عقدن... (‌ و البته شايد هم نه... كه در اونصورت آخر و عاقبت پاي تو هم گيره...)

 

ولي نقش اصلي تو اجرايي كردن قضيه تحريكات علي اكبر بود... هي در گوش ما خوند كه اينا بايد اول برادريشونو اثبات كنن. من از خدا بيخبر هم گولشو خوردم... به دنبال بهانه بودم. از اولي كه سوار اتوبوس شدن كه كنار همديگه نشستن، قصدم كنف كردنشون شد. شايدم چون خودم نمي تونستم يا اگه ميتونستمم نميخواستم اينجوري با يكي ديگه بخندم و بازي كنم. باز اين زمزمه كه بابا ، به خدا حضرت موسي وقتي خدا بهش گفت برو بگرد دنبال بدترين آدم و سه روز  بهش فرصت داد ، حتي اون كسي رو هم كه به فسق  وفجور شهره بود و هيچ احدالناسي ذره اي شك توش نداشت ، خواست بياد معرفي كنه گفت شايد او نپيش خدا كاري كرده باشه كه از من بهتر باشه ،‌ در نهايت هم اومد و طناب بدترين آدم رو رو گردن خودش انداخت و گفت خدايا خودم بدترين آدمم.

حالا خدا هم دراومد و گفت كه تو بهتريني ، نه از بابت اينكه اعمالت بهترينه ، از اين باب كه خودت رو بدترين ميدوني....

 

كاري نداريم . اون لحظه ي شوم همه ي اين چيزا فراموشم شده بود . خودم رو ميديدم و خودم. بهانه جور شده بود . جلف بازي هاي دختره پا رو فراتر ازز حد خودش گذاشته بود و ... سر سفره ي افطار از بابت كمك به من ، نميدونم اسمشو چي ميشه گذاشت. كمك؟ مسخره بازي؟ جلف بازي؟ لودگي ؟‌يا يه چيز خيلي خوب كه من نميدونم.

 

 

خلاصه وقتي تو قم پياده شديم اونو ب اكاوه كشيدم كنار و بهشون تذكر دادم كه اگه تكرار بشه ديگه نميذارم بيان با ما جمكران.... آخه بابا جون هر چيزي حرمت خودشو داره . اينجا كه اردوي دانشكده اي نيست . اينجا بابا جون همه زائرن . و ....

 البته نفهميدم بجاي اينكه اينا رو بگم صاف در اومده بودم به دختره گفته بودم خودنمايي نكن...؟ ؟؟؟!!!!!

 

البته من نگفته بودم ولي انگار اون با كاوه همينو برداشت كرده بودن....

 

 

خدايا بگذر از سر تقصيراتم.. به علي اكبر گفته بود بگو اين سيد هر چي دعا كرده و نماز خونده قبولش باشه....

 

 

هنوزم كه هنوزه نميدونم كار خوبي كردم يا بد.. . ولي تصميم دارم ديگه اين كارو نكنم... شايد اون خيلي بهتر از من بدبخت بوده . شايدم من اصلاً منظورم اوني نبوده كه اونا برداشت كردن.. ولي چه كنيم كه با همين برداشت اونا و دل رنجششون خدا اون دنيا ميزنه تو سر يه ركعت نمازي كه خونديم يا يه مثقال دعايي اگه كرده باشيم...

 

 

 

 

 

 

 

 

بگذريم....

 

گذشت و مامان گفت كه شب ميرسن به حرم امام خميني.. بنابراين برنامه رو طوري جور كرده بودم كه براي بدست آوردن دل اونا هم كه شده موقع برگشتن به تهران ، حرم امام پياده  شم. همينم شد...

 

 

پشت حرم ارداني پيادم كرد. تقريبا 20 ديقه راه رفتم ساعت 3 نصفه شب تا رسيدم به محل اسكان خانواده.... و خوابيدم تا اذان. چون احتمال ميدادم كه در مقابل اصراراي مامان پاشم بيام اهواز. و بنابراين نبايد اون روز رو روزه ميگرفتيم. به به... خانواده ي روزه خوار... چه شود....

 

البته خوب سفره ديگه .بايد بالاخره مي اومديم اهواز يا نه ؟

 

البته خداوند توجيه رو قبل از خلقت آدم آفريد...

 

 

صبح ساعتاي 6 بود كه راه افتاديم از حرم امام به مقصد قم . كه البته من ديشب همون جا بودم....از حرم كه بيرون اومديم يه تابلويي بود به سمت آزادگان و خليج فارس .... و چون پدرمون از آزادگان ميترسيد و چون چند بار اشتباهي افتاده بود تو اون راه ، و با توجه به اينكه اقلاً 200 دفعه با اتوبوس از همين دور برگردون دور زده بوديم و مسير اصلي يه قم (اتوبان)‌همين بود ، بالاخره پدر حرف ما رو گوش نكرد و به سمت تابلوي بعدي كه نوشته بود جاده قم و منظورش جاده قديم قم بود رفتيم و افتاديم تو اون راه... هي دعا دعا ميكرديم كه يه راهي پيدا بشه كه بتونيم بريم تو اتوبان قم .. از بس كه ماشين سنگين بود و ر از دست انداز...

 

راه پيدا شد . اولين خروجي اي كه به سمت اتوبان بود رو رفتيم. تقريبا 5 دقيقه بود كه بابا داشت ديگه با خيال راحت گاز ميداد.... البته از همون ابتدايي كه وارد اين راه شديم  يه دود سياه بزرگ آسمون انتهاي راه رو گرفته بود و هي داشت بزرگتر ميشد. جلوتر كه رفتيم ديديم همه فلاشرا رو روشن كردن... بعضيا هم دارن تو همين لاين بر ميگردن .

 

قضيه چي بود ؟

 

يه تانكر سوخت تقريبا! 20 ديقه پيش تو اتوبان چپ كرده بود اساسي...

مثل فيلما حدودا! 30 متر ملق زده بود و گارد ريل رو با خودش كنده بود. يكي دو تا ماشينم له كرده بود و بعد هم منجرشون كرده بود و خودشم ... بوم.... تركيده بود و داشت ميسوخت ....هر دو طرف اتوبان قم هم گرفته شده بود... طرف ما كه كامل، طرف مقابل هم تا 75% راه كله ي تانكر افتاده بود و بقيه اش هم ملت داشتن نيگاه ميكردن و عظمت خدا رو ميديدن ... شايدم به گرماي اتيشش نيگاه ميكردن و ياد آينده ي نزديك خودمون ميافتادن..

 http://www.youtube.com/v/yyZxxoGwvzM

http://www.youtube.com/v/W4vEfOA8SKw

http://www.youtube.com/v/-aL2wsjIXuM

 نبايد با تقدير اينجوري جنگيد... قسمتمون همين جاده قديم بوده ديگه ...

 

خيريتي بوده....

 

خلاصش كنم كه سرم درد گرفت. ما هم بعد از حدود 1.5 ساعت گردش كرديم و دوباره از همون مسير كه از جاده قديم وارد اتوبان شده بوديم برگشتيم و از جاده قديم بقيه راه رو رفتيم . البته ناگفته نماند  كه در اين سفر چند جا راه رو اشتباهي رفتيم... يكيشم اينجا بود كه اول به سمت تهران رفتيم و بعد دوباره برگشتيم به سمت قم.

 

در راه تو اراك توقف داشتيم به صرف خربزه. تو روز روزه....

 

و بعد مسير بروجرد رو هم مقداري اشتباهي وارد مسير ملاير شديم . كل مسير از اراك تا بروجرد رو هم توي بارون الهي رفتيم . جاتون خالي خيلي هوا عالي بود.

 

خرم آبادم گردش كرديم و اين بار تنها دفعه اي بود كه از كمربنديش رفتيم . خيالي نبود مار ا اما به بابا داشت فشار مي اومد. تا اينكه بعد از خرم آباد بين راه توقف كوتاهي براي رفع خستگي بابا داشتيم. ماشين رو بنزين زدم و بستني براي اعضا خريدم و  آماده ي رد كردن تنگه فني در نصفه شب شديم و خوابيدم و ديگر هيچ تا انديمشك. از اونجا به بعد هم با اصراراي از صبح تا الان هم كه ميخواستم شت فرمون بشينم موافقت شد و فقط به شرط تا خروجي انديمشك .. ولي چون كارم خوب بود ، بابا براي بقيه اش هم موافقت كرد و از ساعت 1.5 تا 3.5 نصفه شب ، جاده ي انديمشك –اهواز رو اومديم... و اين اولين تجربه اي بود براي پدرم كه بالاخره ما نيز بزرگيده ايم و ميتونيم بعضي اوقات تو رانندگي كمكش كنيم و لازم نيست كه تمام راه رو خودش برونه.....

 

 

تو اين روزاي روزه داري دعامون كنيد .  چقدر دوست داشتو نماز شبي ، مناجاتي؛ خلوتي ، يك جزء قرآني ، .... رو تو اين ماه ...

 

 

مثل چند سال پيش همين جا....

 

LTD

 

السلام علیک یا سلطان - اباالحسن علی بن موسی الرضا (ع)

اللهم اني وقفت علي باب من ابواب بيوت نبيك....

 

وارد مشهد كه ميشي از همون ترمينال حرم معلومه...

 

السلام عليك يا سلطان، يا اباالحسن، يا علي ابن موسي الرضا

 

 صبح اول به دنبال هتل كه واقعاً كار ناقابلي ست در مقابل ورود  به مشهد و اينكه هنوز جايي نداري بري پيش سلطان آقا رضا وايسي جلوي حرمش و شروع كني به درد دل كه مهمترين كار در رسيدن به اين بزرگواران است بنظرم...